timeframe

Mijn boosheid al meerdere keren herbeleefd en eruit gelaten.  Het lucht op.  Toch heb ik nog steeds vragen.  Want op de momenten dat ik boos word, scherm ik mezelf tegelijkertijd af.  Ik laat niets nog binnen komen.  Boosheid en verdriet leiden tot tranen.  En die hoeft niemand te zien.  Stel je voor dat ze daar dan mee aan de slag gaan.  Nee, te veel controleverlies.

Dus omdat ik de controle tracht te behouden, laat ik niets binnen.  Echter, op die manier blijf ik telkens achter met nieuwe vragen, nieuwe frustraties.  Een straatje zonder einde, bijna.  Hoewel er toch ook heel wat zijwegen blijken te zijn in dat straatje, die ik af en toe neem.  Ik neem al eens een zijstraat, maar lijk dan terug te kiezen voor de u-turn.  En gaan met die Engelse termen! 

Ik zit dus met timeframe-issues op dit moment.  En omdat ik weet dat het alweer iets zal zijn om van wakker te liggen, tracht ik het hier van me af te schrijven.  Ik had het eerst in een bericht gezet, maar ik besef dat mijn egocentrisme niet kan.  Of zoiets.  Ik voel me alweer schuldig over mijn gedrag en vind me veel te ver van de perfectie afwijken.  Zoiets.

Iedereen heeft problemen, dus het hoeft niet allemaal om mij te draaien.  Er zijn duidelijk ergere dingen dan hetgeen ik mee worstel.  En toch.  Toch lijkt deze catch-wedstrijd niet te eindigen.  Zo vechten met jezelf, het is niet simpel.  En ja, die Engelse woordenschat, het heeft wel iets, vind ik, op dit moment.

Maar nu ik het een beetje heb laten binnen komen, vraag ik me af waarom dat dan niet gewoon een dag later aan tafel besproken wordt.  Ik heb zelf al een mogelijk antwoord bedacht.  Maar als dat het juiste antwoord is, dan begrijp ik echt niet waarom iemand dan vier dagen later toch plots van het plan afwijkt.  Ik snap dat niet!

En zo kan ik mijn boosheid alleen nog maar naar die ene persoon richten, of zoiets.  Zoiets, want het is een domme boosheid.  Ja, mijn emoties zijn dom.  Pfff.  't Lijkt voor mij tegenwoordig onmogelijk om nog iets goed aan mezelf te zien.  Goed is dan ook niet voldoende.

Of het dan helpt?  Precies niet.  Het boekje?  Vorige nacht had ik dat beter gedaan.  Doch, ik was niet alleen in bed en dan gaat dat niet zo goed.  De lichten doven en stilletjes huilen is op zo'n moment een veel veiligere keuze.  Amai, ik ben echt zoveel aan het doen.  Ook al lijkt het op niets, of weinig.  't Is veel.  Dat werd me vrijdag toch gezegd, en ik geloof het wel.  Maar ik vind het erg moeilijk om het te erkennen.  Maar laat me eindigen met dat het veel is.  Want dat is het.