Ik ben in ziekteverlof....

Ik kom net thuis van een avondje rueda.  Het was al van in juni geleden dat ik nog eens rueda danste met de vaste groep.  Iedereen ging er natuurlijk van uit dat ik vrijdag aan een schooljaar begin, maar dat is niet zo.  Het viel me op hoe weinig mensen durfden door vragen.  Bij de woorden "ik ben in ziekteverlof" zag ik mensen spontaan achteruit deinzen, niet wetend wat te zeggen.  Vooral omdat ik er niet ziek uit zie.  De enige vrouw met wie ik er langer over door praatte, zei me dat ook letterlijk: "Je ziet dat niet aan jou."

Het is inderdaad lastig om ziek te zijn zonder dat ik me ziek voel.  Doch, ik voel ook dat ik niet gezond ben.  En als ik niet gezond ben, betekent dat dat ik ziek ben.  Toch?  Niet gezond is evenmin correct.  Ik heb gewoon geen energie, ik voel me vrij vlak.  En ik erger me nog steeds aan het straatlawaai bij me thuis.

Ik ben hier vanavond, heel alleen.  Chris is terug naar Saartje, want zij en ik wonen nu tijdelijk bij hem.  Maar omdat ik morgen ook verschillende afspraken heb hier in Antwerpen, slaap ik toch hier.  Vrijdag gaat Chaja haar verjaardag vieren, en kom ik misschien weer hier slapen.  Als ik al mee weg ga, that is.  Want zij vroeg het me net nog, maar het voelt allemaal zo dubbel.  'Leuke' dingen doen terwijl ik in ziekteverlof ben, het lijkt niet te kloppen.  Alhoewel het de sleutel tot mijn genezing is, waarschijnlijk. 

Morgen heb ik een afspraak bij de sociale dienst van zna Sint-Elisabeth.  Ik heb geregeld dat Elzy mee aanwezig kan zijn bij het gesprek.  Want afgelopen weekend heb ik Elzy uitgelegd waar ze momenteel staat en wat haar opties nog zijn.  Zij kon het natuurlijk moeilijk plaatsen en begreep niet waarom niemand van het ziekenhuis haar die uitleg gaf.  Ik deel die mening, dus heb ik ervoor gezorgd dat ze morgen de uitleg opnieuw krijgt.

Het valt uiteraard af te wachten of Elzy een helder moment heeft.  Toen ik zaterdag toekwam in het ziekenhuis was dat het geval, maar achteraf bleek dat ze toch weinig had opgeslagen van onze babbel.  Want ze vroeg tot drie keer toe waarover ik wilde dat ze zou nadenken.

Morgen is alleszins de dag dat het ziekenhuis uitsluitsel wil over wie de bewindvoering op zich zal nemen.  En ook al ben ik van mening dat het misschien niet zo goed is voor mij, toch denk ik dat ik het zal doen.  Tenzij Elzy morgen vol overtuiging zegt dat ze dat niet wil.  En dan nog.  Mogelijk wil ze dat dan niet omdat ze schrik heeft 'dat ik haar in een rusthuis steek', maar een advocaat zal dat eveneens doen.  Doch, dat begrijpt ze nog niet, vrees ik.  In ieder geval, Chris maakte de interessante bedenking dat een advocaat mij mogelijk  regelmatig contacteert met vragen.  En als dat het geval zou zijn, kan ik het al beter zelf doen.  Toch?

Toch, toch...?  Ja, ik ben een enorme twijfelaar geworden.  Ik kan geen beslissingen nemen.  Dat is een heel lastig iets, als je dient te beslissen waar je gaat verblijven in je ziekteverlof.  Want ik word verondersteld nu te plannen waar ik ga zijn, en dat is nu net niet wat ik nodig heb.  Plannen lukt even niet.  Dus ja, ik ben nog steeds van zin om Athina te gaan bezoeken in Tenerife, maar ik denk ook nog steeds om dat ín de kerstvakantie te doen.  Nu, in mijn ziekteverlof?  Los van het feit dat ik dat raar zou vinden, is dat ook iets dat ik dien te plannen.  En dat lukt dus niet, zoals hiervoor genoteerd.

Ik gooi tegenwoordig meerdere muntjes per dag op, om een keuze te maken.  Wat doe ik aan?  muntje gooien . Welke schoenen? muntje . Wat zal ik eten? muntje . Lucas z'n naam is ook zo gekozen, daar is dus niks mis mee.  Alleen dat ik het dus heel vaak nodig heb momenteel.  Dat is zo niet Fie, eigenlijk.  Fie weet altijd heel goed wat ze wil.  Op dit moment wil Fie alleen maar beter worden.

Fie en Chris zijn ook nog steeds op huizenjacht.  Wat we al ontdekten: het is niet evident om binnen budget te blijven.  We hebben nogal veel eisen en niet zo'n gek hoog budget.  De bankier zei ons dat we tot 20 000 euro boven ons budget konden zoeken.  Vraagprijzen, je weet wel.  Echter, vandaag hebben we voor de tweede keer een woning bezocht, boven ons budget, die volgens ons met een correcte vraagprijs te koop stond.  Dan is 't wel ambetant; zeker als die woning je écht wat lijkt.  Ai ai ai...

Oké, middernacht: de rokende, babbelende buren zijn naar binnen.  Dan kan ik ook aan mijn nachtrust beginnen denken.  Duimen dat het wat lukt om goed te slapen.  Ik voel me anders wel moe, want ik hield enkel een powernap deze namiddag.  Chris lag naast me en toen hij een filmpje begon te kijken, schrok ik wakker van het geluid.  Het deed me anders goed, dat hele kortstondige slaapje.  Ik ben dat niet gewoon.  Meestal slaap ik overdag een tweetal uren.  Soite, een kort dutje en gedanst vanavond...ik heb m'n nachtrust verdiend!  Aan al mijn collega's in het onderwijs: Fijne laatste vakantiedag en geniet van de hectische start!  Ik denk aan jullie!