mixed signals

Oké, dinsdag besloot ik een afspraak te maken bij mijn huisdokter.  Spijtig genoeg bleek hij met vakantie heel deze week.  Afspraak bijgevolg gemaakt op maandag; morgen dus.  Intussen mezelf stilaan neerleggend bij het idee om niet te starten.  Ook trachten te begrijpen dat ik wel ziek ben.  Dat is een erg moeilijke.  Veel mensen in mijn omgeving zeggen me dat ik zeker een reden heb om niet te gaan werken.  Doch, zelf vind ik nog altijd dat ik niet echt ziek ben en dat ik toch ook wel sommige dingen kan doen en dat ik dus ook maar kan gaan werken.

Het is niet waar, hoor.  Het is niet waar.  Ik ben zo makkelijk uit balans, en ik loop zo verward rond.  Gisteren probeerde ik nog eens weg te gaan: de Cubaanse Feesten, een jaarlijks terugkerende klassieker.  Ik heb gehuild.  Ik heb onvoldoende kunnen genieten.  Ik voelde het niet.  Ik was alleen maar aan het piekeren.  Net zoals afgelopen nacht.

Piekeren?  Ja, want vrijdag ontving ik plots van verschillende collega's berichten.  De uurrooster was er.  En uiteraard ga ik dan een kijkje nemen.  En eigenlijk, eigenlijk ben ik behoorlijk tevreden.  Ik heb het gevoel dat ik naar waarde geschat word.  Ik heb het gevoel dat ik gekregen heb waar ik zo hard voor werkte.  En dan zou ik dat niet met beide handen grijpen?  Dan zou ik het risico nemen dat allemaal terug kwijt te raken?  Dat is toch compleet belachelijk...!?!?  Pfff...

Eén ding kan beter in die uurrooster: Net als vorig jaar zou ik 3 springuren over houden, als enige van mijn team.  Dat vind ik niet kunnen.  Ik vind het wederom raar dat daar is over gezien.  Ik heb al mogelijke wissels bedacht, maar dan dien ik wel te gaan werken hé.  Ik kan toch geen wissel voorstellen om dan niet op te dagen.  Pfff....

Zie je, ik ben niet ziek.  Ik ben niet ziek want ik kan nadenken over het werk.  Anderzijds denk ik er zoveel over na, dat ik al meteen terug ziek word precies.  Daarbij komt dat een collega me vertelde dat heel mijn zomervakantie zou tellen als ziekteverlof als ik niet start.  Nu heb ik dat opgezocht, en dat is niet wat ik begrijp uit de omzendbrief.  Echter, het heeft me alweer meer verward.  Ik heb gisterenavond heel de avond gedacht dat ik mijn afspraak morgen zou afzeggen.  Ik deed het nog niet.  Ik weet het allemaal niet eigenlijk.

En misschien loopt het allemaal zo'n vaart niet.  Misschien behoud ik wat ik kreeg en vinden ze een goede interim om dat op te vangen.  Misschien denk ik te veel na.  Waarschijnlijk.  Doch, misschien gebeurt het omgekeerde.  Misschien gebeurt datgene waar ik zo bang voor ben.  Of misschien kan ik toch starten.

Ik denk dat dan soms: misschien kan ik gewoon starten, en dan word ik later ziek.  Maar dat is echt niet de oplossing.  Tegen welke kost zou dat zijn?  Ga ik niet langer ziek blijven als ik het nog verder op de spits drijf?  Ik huil echt op de meest gekke momenten, hoor.  Ik heb het niet echt meer in de hand.  Ik denk dat dat ook goed is.  Maar het is vervelend.  Dan sta je daar in een woning als potentiële kopers, en krijg ik plots de tranen in de ogen.  Neen, ik zie me hier niet wonen en ik zou er om wenen.  Dat is toch wel lastig.

Ja, het gaat hier even allemaal om mij.  En nochtans zijn er nog dingen die mijn aandacht opeisen, maar ik kan die aandacht niet schenken.  Want Elzy is nog steeds in een Antwerps ziekenhuis.  Ik was twee weken geleden bij de sociale dienst en kreeg daar een heel scenario geschetst.  Elzy zal onder bewind gesteld worden.  En daar zat ik dan, heel alleen want Myriam was ziek en vond het niet nodig om de afspraak te verplaatsen zodat zij er ook kon bij zijn.  En nadien belde ik Myriam, maar zij leek niet helemaal te begrijpen wat ik uitlegde.  Dus ik heb nog steeds niet terug contact genomen met de dame van de sociale dienst, en de tijd dringt.

Ergens heb ik zoiets van 'als Elzy had gewild dat ik dit deed, dan had ze dat maar moeten regelen'.  Maar ik weet ook heel goed dat zij gewoon te bang is voor de dood en het proces dat daaraan voorafgaat.  Ik weet dat ik al jaren doe wat een bewindvoerder doet, namelijk al het financiële opvolgen en in orde houden.  Doch, ik doe dat niet binnen een wettelijk kader.  En nu nog een volmacht in orde brengen, kan blijkbaar niet.  Want de artsen in het ziekenhuis zouden sowieso tegen de bankier zeggen dat Elzy niet meer wilsbekwaam is en dus haar handtekening niet rechtsgeldig.  Wat een gedoe.

Ik ben ziek.  Ik heb mijn eigen zorgen.  Het lijkt me geen goed idee om dit op mij te nemen, nu.  Echter, ook dit brengt me in de war.  Want het is iets dat ik kan.  Ik kan dat.  Ja...ik kan veel hé...tot ik niets meer kan.  Alles is zó logisch, maar ook zó moeilijk om aan toe te geven.  Dat is het gewoon.