heel eerlijk

Binnen twee weekjes ben ik weer terug aan het werk.  Dat is toch de bedoeling.  Maar als ik heel eerlijk ben, gaat dat niet lukken.  Ik ben mezelf hier al weken mentaal op aan het voorbereiden.  Ik kom stilaan op het punt dat ik het onder ogen dien te zien.  Ik ben niet klaar om terug te gaan.  Dit is echt heel moeilijk, want ik werk echt wel graag.  En ik kan me absoluut niet voorstellen wat ik zou doen als ik niet werk.  Ik kan me niet voorstellen hoelang dit nog gaat duren en hoe ik eruit zal geraken.

En ik ben bang voor de reacties.  Want ja, ik ging naar drie festivals.  Dus: als je naar festivals kan gaan, kan je toch ook werken?  Tja.  Als ik kijk naar wat ik deze zomer deed in vergelijking met andere jaren, heb ik echt weinig gedaan.  Ik heb veel gehuild.  Ik heb veel gerust.  Ik heb veel gepiekerd en ik heb veel wakker gelegen.  

Ik heb ook met mensen gesproken.  Er zijn mensen die me telkens herhalen dat ik de signalen niet langer mag negeren.  Ze hebben ongetwijfeld gelijk, hoe hard dat ook is.  Nee, ik weet niet hoe dit opgelost gaat geraken.  Ik weet niet hoe lang dit nog zal duren.  Ik geloof wel dat ik het zal voelen als het voorbij is.  Want nu kan ik niet blij zijn om de leuke dingen die anderen meemaken, ik kan niet genieten van zaken waarvan ik normaal wel zou genieten.  Het gaat gewoonweg niet.

Dus ik ben heel bang.  Bang voor de reacties, maar ook bang omdat ik niet weet wat dit inhoudt.  Ik weet niet hoe ik hieruit ga komen en ik kan niet tegen onwetendheid.  Ik weet wel dat ik voortdurend bezig ben met het dilemma of ik terug zou gaan werken, en dat dient te stoppen.  Ik ben er echt door geobsedeerd.  Want ik zou niet liever doen dan vol energie en goesting elke dag naar Mechelen te gaan, maar dat gaat me geen goed doen.  Ik zal alle energie daaraan spenderen en verder wegzakken.  Dat is geen goed idee.  Dat weet ik intussen.

En ja, de reacties.  Als je op huizenjacht kan gaan, dan kan je toch ook gaan werken?  Ja, Chris en ik zijn intensief op huizenjacht.  Dus de kans bestaat dat we komend schooljaar zullen verhuizen.  Dat kan.  En natuurlijk vraagt dat ook veel energie van mij.  En als ik een slecht moment heb, interesseert heel die huizenjacht me niet.  Als Chris me dan een woning voorstelt, breek ik ze af.  Ik heb trouwens echt wel al een klik nodig bij de foto's en omschrijving.  Hij niet.

Ik weet niet waarom ik dat hier allemaal kom vertellen.  Ik heb deze namiddag therapie, en ik wil daar wat op voorbereid zijn denk ik.  Nu al wat huilen, zodat het straks wat minder (of niet) is.  Ik heb op de camping van Antilliaanse Feesten mijn huiswerk voor de sessie van vandaag gemaakt: een sprookje schrijven.  Jep, ik heb het halvelings in het belachelijke getrokken.  Toch denk ik dat de therapeute er wel wat mee zal kunnen.  Dat kan ze meestal.  Fie de rebel.


Naar goede gewoonte ga ik de leiding nemen.  Ik wil eerst uitgesproken hebben dat terug gaan geen goed idee is.  Ik wil bevraagd hebben of ze een 'goede' huisarts kent hier in Antwerpen.  Ik wil dat ze me steunt in deze beslissing en me niet te veel aanpraat, dat is voor later.  En daarna mag ze mijn sprookje lezen.  Ik weet niet of ik het wil voorlezen.  Ik denk dat ik er dan te veel extra dingen zou bij vertellen.  Ik heb het trouwens zelf ook nog niet na gelezen.  Ik weet dat het korter is dan gepland, omdat ik het schrijven al beu was en niet zo goed ben in al dat fantaseren.  

Goed, ik ga afsluiten.  Ik snap dat je misschien bezorgd bent of beter nieuws verwachtte.  't Is allemaal niet zo erg hoor.  Niet vergeten dat ik net maanden ben gaan werken terwijl ik ziek was!  Waarschijnlijk voel ik me daardoor nog altijd zo slecht.  Veel blijven rusten en af en toe trachten te genieten, en dan komt dat wel goed!