ondankbare opdracht

Dat ik mezelf een zware opdracht op de nek haalde door bewindvoerder te worden, dat wist ik natuurlijk op voorhand.  Op dat vlak ben ik niet naïef.  Doordat ik me er bewust van was, dacht ik ietwat gewapend te zijn tegen de harde realiteit die deze taak met zich zou meebrengen.  Ik veronderstel dat ik ook effectief steviger sta door dat bewustzijn.

Toch raakt het me nog altijd.  Waarschijnlijk is dat goed.  't Is zoals dat liedje van Sarah Bettens, Ik leef.  Dat schiet me zo net te binnen.  't Is goed dat ik er vanalles bij voel, zelfs al zijn het geen fijne gevoelens.  En schrijven kan me misschien ook helpen om het wat te relativeren.  Op z'n minst om het te ventileren!

Zaterdag ging ik naar het ziekenhuis om Elzy te vertellen over mijn afspraak woensdagnamiddag.  Zoals verwacht, was dit een onaangename ervaring.  Onaangenaam, omdat ik nu echt wel de slechterik ben.  Maar vooral onaangenaam door de uitspraken die Elzy deed.  Een overzicht...

- IK GA NAAR HUIS!
- Jij beslist dat zomaar?
- Jij hebt nooit iets met mij overlegd.
- Die rechter heeft dat niet beslist, want ik heb gezegd dat ik baas ben over mezelf.
- Dit had ik nooit verwacht van jou.
- Dichter bij Myriam? Die moet niet komen hé, als ze niet kan, mag ze weg blijven.
- Jij wil mij wegsteken.
- Open afdeling? Dat is ook een gevangenis, ik zal daar niet weg mogen.
- Dat heb ik met mijn ouders nooit gedaan, als ons moeke dit zou meemaken...!
- Als je dat met mij doet, ben ik nog liever dood.

Die laatste heeft wel het meeste indruk op mij gemaakt.  Want Elzy is altijd als de dood voor de dood geweest.  Daar mocht niet over gesproken worden.  En dat ligt ook in handen van God.  Dus ik ben echt onder de indruk van die uitspraak.  Ik voel dat het gesprek blijft nagalmen, ik speel de film telkens opnieuw af.  Vooral 's avonds in bed...niet de bedoeling, maar het gebeurt gewoon...

Want ik doe heel hard m'n best om alles rustig te brengen.  Doch, Elzy is ontzettend hardhorig, dus ik moet sowieso mijn stem al verheffen opdat ze mij zou horen.  Dus het voelt al minder rustig voor mezelf.  En als ze dan antwoordt met leugens, vlieg ik wel eens uit.  Ik wil dat niet, maar ik ben ook maar een mens.

Ik begrijp natuurlijk heel goed dat ze kwaad is.  Ik zou ook kwaad zijn in haar plaats.  Ik snap het volledig.  Echter, dat ze dingen (soms bewust?) vergeet, bemoeilijkt de communicatie.  Want sinds augustus heb ik haar telkens alles verteld dat ik ging doen en deed.  Ik regelde een gesprek samen met de sociale dienst, zodat ze de uitleg ook van iemand anders zou horen.  Ik vertel over elke brief die toekomt en verstuurd wordt en geef er extra uitleg bij.  

En ik weet natuurlijk dat dingen soms niet 'binnen' komen.  Als mensen in een zekere shock verkeren, nemen ze nog weinig op.  Ik probeer daar ook rekening mee te houden.  Maar alles gaat nu heel snel, en dat betekent dat ik soms meerdere boodschappen ineens dien te brengen.  Ik ga één keer per week langs, momenteel lukt het me niet om vaker te gaan.

Want achter de schermen doe ik eveneens heel veel.  Momenteel ben ik dagelijks met iets voor Elzy bezig.  Correspondentie met artsen, de bank, vrederechter, verzekering, het ziekenfonds,...  De post ophalen.  Drie dagen later opnieuw naar het zuiden van de stad, om een aangetekende brief op te halen.  Betalingen uitvoeren.  Een lijst maken met alle dingen die ik ook nog te doen heb (ijskast volledig leegmaken, sleutels van het appartement terugroepen, terugbetaling van dienstencheques aanvragen, dossier voor de hospitalisatieverzekering samenstellen,...).

Oh ja, ik werk ook nog!  En ik verhuis begin volgend jaar!  Dus het wordt tijd om mijn appartement te huur te zetten!  En tijd om al wat dingen tweedehands aan te bieden, zodat ik ze niet hoef in te pakken en te verhuizen!  En tijd om verhuisdozen te beginnen verzamelen!

En uiteraard tussendoor ook tijd om de draagkracht krachtig te houden!  Niet evident.  Het lukt, maar het kan nog beter, geloof ik.  Vandaag bijvoorbeeld ging ik normaal naar Hasselt.  Mijn uitje, Salsa Winterland.  Doch, ik ben momenteel zoveel bezig met zaken voor Elzy en werken, dat ik heb besloten vanavond hier thuis wat dingen te doen.  Morgen wel rueda, ook goed om de batterijtjes bij te laden!

't Is dubbel.  Want ik vind het fijn om terug allerlei om handen te hebben.  Maar ik weet heel goed dat ik makkelijk in overdrive ga.  Ik vergeet wel eens te leven, en doe dan alles op automatische piloot.  Af en toe merk ik signalen op, en neem ik wat gas terug.  Doch, het blijft voelen alsof ik beter nog twee versnellingen terugschakel, bij momenten.  Binnen een drietal weken vakantie, dan misschien?