....................Misschien.

..............Maar de kans is klein.  Ze wordt kleiner met de minuut, met de seconde.  Want Chris leerde me dat ik geen antwoord mag verwachten als ik geen vraag stel. Maar ik stelde een vraag! En ik kreeg geen antwoord.  En dan werd het gokken op die datum, en gokte ik blijkbaar verkeerd.

Niet dat ik dat al 'weet'.  Het is me gewoon gezegd.  Want ik heb inderdaad een petekind waar ik apetrots op ben.  En maar trots zeggen dat ik meter ben.  En dat mijn petekind in Australië is.  Jawel, al zes weken heb ik hem niet gezien.  Ook geen foto's of zo.  Waarschijnlijk spreekt hij intussen.  Hij ging maar een maand op vakantie, hoor.  Maar ik zag hem al zes weken niet.

En nu blijkt hij al sinds zondag terug te zijn!  Ok.  Alles zal dan wel goed gaan, zeker?  Geen nieuws is goed nieuws.  Whatever.  Opgeblazen, verbrande, ineengestorte bruggen.  Whatever.  En te zeggen dat ik zelf nooit zo heb geloofd in dat concept van meterschap.  't Is namelijk iets dat geïnspireerd is vanuit geloof.  Vanuit een bepaald geloof, om correct te zijn.  

Jawel, ik kan weer heel mijn pleidooi beginnen over geloof.  Om mezelf te verdedigen.  Om uit te leggen dat ik geen anarchist ben.  Waarom juist?  Nogmaals: Het is zoiets puur!  En ik ervaar het niet.  't Is zoiets als een moedergevoel.  Ik ervaar het niet.  Ik ben meter, en dat vind ik top. En zo heb ik opnieuw de brug gemaakt naar het onderwerp waarover deze post hoort te gaan.  Het onderwerp dat me wakker houdt.

Met een spreekwoordelijke brug heb ik dat opgelost.  Bruggen zijn alomtegenwoordig.  Dat is duidelijk.  Dus terug naar meterschap.  Enerzijds is er dat geloof, doch anderzijds is het idee wel mooi.  Als de ouders er niet meer zouden zijn, door één of ander ongelukkig toeval (Bestaat dat wel? Nu zouden we bij mijn geloof/filosofie komen!), wordt het kind grootgebracht door meter/peter.

Ja, daar kan ik mij in vinden.  Maar het leek me altijd gevaarlijk om die rol weg te leggen voor niet-familieleden.  En ik ben het levende bewijs dat het inderdaad gevaarlijk is.  Want uiteraard ben ik degene die (alle) schuld treft.  Zo is dat.  Ik ben de moeilijke, ik ben de depressieve, ik ben de autist zonder diagnose.

Dat klopt allemaal.  Want inderdaad, puur objectief dien ik toe te geven dat dat helemaal waar is.  Zij zijn dat niet.  Akkoord. Maar hoe moeilijk die ene vriendin het ook had met mijn gedrag afgelopen zomer, zij heeft het precies wel kunnen plaatsen en loslaten.  Zo voelt het toch telkens opnieuw.  En dat is wat ik nodig heb.  Geen veroordeling.  Ik veroordeel mezelf al genoeg.  Ik heb daar echt niemand voor nodig.

Dus die misschien, dat wordt waarschijnlijk niets.  Want ik ben te koppig en te kwaad.  Pfff, en dan staat er links van dit tabblad nog een site open, met het idee om een verjaardagscadeau te fiksen.  Yeah right.  Ik ben wie ik ben, en ik zal zaterdag ofwel een toneel opvoeren, ofwel de zeer koele Fie zijn, ofwel ga ik niet.  Momenteel lijkt dat me de beste optie.  Zonder verwittigen ook.  Niet mijn stijl, maar de veiligste keuze waarschijnlijk.  
Probablemente, om nog eens met een Spaans woord te eindigen.

probablemente