geliefd voelen

Dit is nog eens eentje waarin ik heel persoonlijk zal zijn.  Dat doe ik niet zo vaak.  
Afgelopen donderdag heb ik besloten dat ik het ga doen, naar Honduras gaan voor kerst.  De dag voordien was ik meerdere keren beginnen huilen wanneer ik erover sprak.  Dus ik wil het blijkbaar echt.

Zoals ik in mijn vorige post al zei, is het lang geleden dat ik iets écht wilde.  Dus donderdagavond was ik vastberaden om een vlucht te boeken.  Maar dan bleken de vluchten nog duurder geworden, en zag de reis er allesbehalve comfortabel uit.  Zo van die scenario's waarin je mag overnachten op een luchthaven...

Uiteindelijk boekte ik dus niets.  Ik heb gisteren en eergisteren nog verder gezocht, zonder succes.  Momenteel plan ik om morgen na school naar Joker te rijden.  Ik ga ervan uit dat de mensen in een reisbureau meer kunnen dan ik.  Zij hebben misschien meer mogelijkheden om vluchten op mekaar te laten aansluiten.

Echter, op dit moment ben ik weer in twijfel. We spreken hier wel over binnen zes dagen op weg zijn, hé!  Met niets geregeld tot hiertoe!  Geen cadeautjes, geen bijstandsverzekering, geen inentingen, geen ESTA-document, geen koffer gepakt, niemand op de hoogte van mijn komst,...  Is dat wel zo'n goed idee?

Het zou redelijk atypisch Fie zijn, lijkt me.  Het ding is dat er mij een soort van angst overvalt als ik denk aan de vakantie.  Mijn vorige twee vakanties zijn heel hard tegen gevallen.  En ik voel steeds meer stress nu het begin van de kerstvakantie dichterbij komt.  Want ik functioneer echt het best als ik mijn routine heb.  Vroeg opstaan, doucheke pakken, kleertjes aan, naar het werk rijden, ontbijten in de leraarskamer, hard werken, bij thuiskomst nog hard werken en klaar voor de volgende routineuze dag!  

De dagen dat die routine er niet is, voel ik me verloren.  Ik heb het gevoel dat mensen me er niet bij willen, om welke reden ook.  Daar heb ik nog niet over nagedacht.  Want ik weet dat het vooral een gevoel is, en geen waarheid.  Doch, dat gevoel beheerst mijn gedachten en daden tegenwoordig.  Eén vriendin vraagt me mee om te gaan dansen, maar als ik hoor dat die afspraak al eerder gemaakt was met de andere vriendinnen, voel ik me buitengesloten.

Dus daarom wil ik naar Honduras: Ik wil me geliefd voelen.  Hoewel ik heel goed besef dat het een speciale periode is om te gaan, en dat mensen niet op mijn komst zitten te wachten.  En toch is er die hoop in mij dat sommigen me gaan willen zien.  Dat sommigen oprecht blij gaan zijn met mijn komst.  Een gevoel dat ik hier nu niet ervaar.

Behalve wanneer ik heel alleen naar Hasselt rijd om te gaan dansen.  Op zo'n avond krijg ik veel complimenten, over hoe goed ik dans.  En dat doet echt deugd.  Stom eigenlijk, dat complimenten van onbekenden zo fijn kunnen aanvoelen.  Misschien krijg ik voor de rest wat weinig complimenten, of zo.  Ik weet het niet.

Ja, ik wil vluchten van mijn leven hier.  Ik voel me niet goed.  En alleen weggaan naar een plaats die ik niet ken, gaat me geen soelaas brengen. Alleen terugkeren naar die tweede thuis, voor eventjes, misschien wel.  Mogelijk ook niet.  Ik weet het niet.  Maar ik heb zoveel geld uitgegeven aan zoveel verschillende dingen, en er niet van genoten.  Dus wat maken die paar duizenden euro's dan nog uit?  Ik weet dat dat heel fout klinkt.  Maar objectief gezien klopt het wel.

Geld maakt niet gelukkig.  Het maakt het wel makkelijker om bepaalde keuzes te maken.  En als 't op is, is 't gedaan.  Zo simpel is dat.  Maar nu is er nog een beetje, en nu zegt mijn gevoel voor zeker 75 % dat ik dit ermee moet doen.  Jawel, ik twijfel nog altijd.  En niemand kan me helpen in deze keuze.
Ik weet dat ik mezelf dien te berusten in wat het ook wordt.  En daar kijk ik tegen op.