(....)

Geen idee wat ik hier als titel kan boven zetten.  Drie betere dagen waren het, en dat was veel.  Zoveel had ik er nog niet gehad in een week dit jaar.  Maar sinds donderdag gaat het terug veel minder goed.  De tranen overvallen me telkens opnieuw.  De pijn is soms ondraaglijk.  En nu is het vakantie. Dat betekent dat ik nog meer tijd heb om het allemaal te voelen en om na te denken.

Ook tijd om te werken.  Dat was het plan.  Echter, ik voel nu al dat dat weer niet gaat lukken.  Ik zit al meer dan een uur aan de computer, maar heb enkel gehuild en doelloos gesurft.  Ik haat het zo.  Tja, tijd, tijd is alles wat ik nodig heb, en ook weer niet.  Tijd is mijn grootste steun en mijn grootste vijand.

Enkele mensen hebben me al gezegd: "al werk je maar een half uur deze vakantie, dan heb je toch iets gedaan".  Ja, ik probeer het zo te zien: wat gedaan is, is gedaan.  Doch, ik doe al zo lang zo weinig.  Het werk stapelt zich op.  Ik wil gewoon terug de energie hebben om er volledig voor te gaan.  Maar het enige waar ik energie voor kan en wil opbrengen...ook daar wil ik volledig voor gaan.  Pfff.....

Afgelopen weekend was weer een weekend zonder enige structuur.  Vrijdagavond gaan dansen.  Een leuke avond, omdat het weer allemaal mocht.  Ik mocht drie uur lang huilen terwijl ik danste.  Ik mocht huilen, knuffelen, huilen, dansen, huilen, dronken naar buiten gaan, huilen, naar toilet gaan, en vooral huilen.  Het mocht.

Zaterdagmorgen terug, dronken.  Zaterdagmiddag al wakker.  Zaterdagnamiddag in de zetel tot zaterdagnacht.  Dan in bed.  Gisteren wenend opgestaan.  Niet kunnen stoppen tot 's middags.  Dan beslist om in Lier te gaan wandelen, het was mooi weer.  Daarna naar Café Local gegaan.  Met dank aan mijn mama om me te vergezellen. Leuk dat je mee wilde!

Hopelijk zag je ook wat het met me doet.  Het is mijn hele zijn geworden.  Ik leef als ik kan dansen.  Het is al wat ik nodig heb.  Nu zeg ik dat 
weer ;-).  Nee, soms is het al wat ik nodig heb.  En op andere momenten is dat tijd.  En op dit moment is dat iemand.  Hoewel ik dat ook steeds nodig heb.  Ik heb gewoon veel nodig, laat ik het zo stellen.

En vandaag zit ik hier dus.  (Te persoonlijk?) Schrijvend.  Mijn boekje krijgt straks ook nog wat, daar gaat het nog dieper.  Schrijvend en huilend, alweer.  Te lloro un río...  Deze week dus verlof.  Gevaarlijk.  Ik merkte vandaag al dat ik niet uit bed wilde komen.  Slapen impliceert niet denken, niet voelen.  Gewoon de tijd laten verdergaan en zelf stil kunnen staan.

Maar ik ben dus toch uit bed gekomen, want Saar maakte veel lawaai omdat ze honger had.  En nu zit ik hier dus.  Schrijvend en huilend, lijdend.  Rondkijkend naar de rommel.  Dat was het doel vandaag: de rommel weg krijgen.  De bureau werd niet meer opgeruimd sinds de herfstvakantie.  Verschrikkelijk!  Alles ligt door elkaar: persoonlijke documenten, verbeterwerk, leerlingenbundels, lesvoorbereidingen, bankafschriften, tijdschriften,...  

Verder heb ik trouwens al redelijk veel plannen gemaakt deze week.  Nu ja, plannen.  Het is nodig dat ik nog eens op bezoek ga bij mijn bompa.  Dat is al veel te lang geleden.  Voorts ga ik een dag naar Elzy, onder meer om met haar auto naar de autocontrole te rijden.  Ik zal ook dansles gaan volgen, en sowieso minstens één avond gaan dansen.  Volgend weekend ga ik een nachtje naar Gent, op bezoek bij Lily.  Ik kijk er naar uit haar te zien, maar kijk zo op tegen Gent.  Gent doet ook pijn.  De gedachte alleen al.

Valt het op?  Ik kan weer niet stoppen met schrijven.  Het lukt weer niet.  Zolang ik maar bezig blijf, mijn gedachten kan trachten te ordenen.  Zwart op wit. Het is bij deze officieel: werken wordt een probleem.  Ach ja, we nemen het zoals het komt.  Dat doen we al acht weken, en dat blijven we doen zolang het nodig is.

Ik kan ook vertellen dat ik gek genoeg al mijn weekends tot aan de paasvakantie heb vol gepland.  De komende drie weekends breng ik niet in Mechelen door.  Wat ik ga doen?  Komend weekend dus naar Gent.  Daarna mee met AFS.  Niet dat ik me terug wil engageren, maar anderzijds zal het wel weer wat afleiding bieden.  Nog een weekend verder ga ik met Stallie naar Clervaux.  We kozen een hotelletje met wellnesscenter, dus dat wordt top! Ik kijk er al enorm naar uit!  Bovendien biedt Luxemburg ook prachtige natuur om ons even volledig in te verliezen.  Wat dat naar schoolwerk betekent?  Tja, dat zien we wel.

Maar nee, denk niet dat het me volledig koud laat.  Zeker niet.  Ik vind mijn beroep nog altijd tof, ik wil me er nog altijd voor geven.  Maar helaas dien ik nu eerst aan zelfzorg te doen.  Het is belangrijk dat ik me eerst terug goed voel als mens, als vrouw ook.  En "iedereen heeft recht op een kutjaar", volgens sommigen.  Dus dit is mijn kutjaar.  (Sorry voor het taalgebruik, maar dat is het gewoon.)

Wat nog?  Ik ben nog steeds op zoek naar vrienden.  Dat klinkt zo zielig, maar zo is het nu eenmaal.  Het is ook zielig, I know.  Vrienden om mee te gaan naar Don Omar, Back to the 90's en TML.  DRINGEND!  Afgelopen weekend leerde ik drie leuke mensen kennen.  Voorlopig bleef het nog oppervlakkig, maar ik heb me er wel mee geamuseerd.  Het leken me erg lieve mensen, en ze dansten!  Donderdag zie ik hen normaal weer.  Het begin van iets moois?  We zien wel.

Paso a paso hé...  Zal ik eens proberen in gang te geraken voor eventjes?  JA!