dus toch

En daar is de vakantieput.  Zo laat in de vakantie.  Hij is daar.  Nu ja, het valt nog mee, hoor.  Maar gisteren was hij er overduidelijk.  Even niets meer om handen, alles verhuisd, alles gekuist, sleutel overhandigd.  En dan die put.  Al die gemengde gevoelens.  Al die gevoelens die nog niet de vrijheid kregen om eruit te komen.  Dit weekend zullen ze komen.  Want ja, dus toch. ! .

Met gemengde gevoelens, twijfels tot nu, maar ik kocht het ticket. Ik doe het toch.  Ik had gezegd dat ik me niet (meer) ging laten tegen houden.  Ik laat me nog tegenhouden, hoor.  Maar zo'n goeie artiesten, neen, dat laat ik niet aan me voorbij gaan.  Laat maar komen!  Met tranen en al!  Het mag en kan.  Lara, Fanny en Tom zullen me wel opvangen.  Daar heb ik vertrouwen in.

Voor wie het nog niet doorheeft: ik ga naar de Antilliaanse Feesten.  En ik kan dat niet helemaal opgewekt zeggen.  Dat kan ik niet.  Want het is zoiets dat ik beter niet zou doen.  Voor mijn welbevinden.  Maar anderzijds ook wel.  Voor mijn welbevinden.  Ik zie wel hoe het uitdraait.  Ik ben alleszins blij dat ik een weekendje met enkele lieve vrienden ga doorbrengen!  Dát kan ik wél opgewekt zeggen!

En Saartje?  Die blijft bij die andere lieve vriend, mijne Lolly.  Saartje doet het vrij goed.  Ze is wel bang voor hem, heeft vaste plaatsjes waar ze kruipt als hij in de buurt komt.  Echter, zaterdag zal hij voor haar eten en drank zorgen, dus dan zal ze hem misschien wat meer waarderen.

Neen, ze doet het goed.  Blijkbaar is ze redelijk stil als ik niet in de buurt ben.  Zoals afgelopen dinsdag, toen ik naar Bocadero geweest was.  De Fie-zonder-tijd kwam thuis om 4:00, en toen begon het concert...  Maar blijkbaar was ze daarvoor de hele tijd rustig en stil geweest.  Dus ik wens Nico eens een weekendje rust toe.  Een weekendje om bij te slapen.  En mezelf een weekend waar ik nog zieker van ga terugkomen dan ik nu al ben.

Ja, ziekjes.  Al een tijdje, hé.  De stress, vermoeidheid, sigaretten (ai, ai, over stoppen gezwegen!)...  Dus ik verwacht dat ik tegen zondagavond weer zonder stem zal vallen.  Tja, dat zal een teken zijn dat het goed was, die 10de augustus.  Uhu.  Het komt wel goed.  Ik ben vooral benieuwd naar Lara haar fantastische reisverhalen van Peru!  De kriebels zullen weer toenemen bij mij!

Voor de eerste schoolvakantie heb ik alleszins al een idee!  Nu die lieve vriendin nog helemaal (ja, ja) mee krijgen in het verhaal, en weg zijn wijle!  Jups, volgend schooljaar wil ik elke vakantie reizen.  En volgend jaar vier ik dat ik 30 word!  Olé!  En dit weekend zal ik vieren dat ik dakloos ben, en dat ik 's maandags opnieuw grootgrondbezitter word :-) allé ja...groot...bwa...

Dat ga ik dus doen.  Vieren en feesten en dansen en drinken en roken en dronken praat verkopen en huilen en berichten sturen en knuffelen en telefoneren en zoveel meer!  Joepie!