Fieke heeft ... ....!

Gisteren naar enkele mensen een bericht gestuurd, dat Fieke...  Ja, af en toe zwijg ik ook hier, hé.  Ik kan dat nog steeds.  Maar ik kijk er wel naar uit, doch met gemengde gevoelens.  Want ik weet heel goed wat ik wil, waarvoor ik mezelf wil beschermen.  Dus daar tracht ik mezelf bewust van te blijven.  Genieten met mate, zoiets.

Fieke kampeert ook nog steeds.  En dat is verdorie vermoeiend.  Niet enkel voor mij, zeker ook voor Nico.  Hij is momenteel niet zo goed gezind, want Saar en ik houden hem wakker.  En ik doe ontzettend mijn best, je kan het je niet voorstellen.  Samen leven is niet makkelijk, dat weet iedereen.  Dus zit ik nu bij mamie, met een niet zo goed gevoel.  Ik voel me ontzettend lastig, schuldig, triestig.  En dat wil ik niet.  Ik wil geen migraine!

En bij mamie is het ook vermoeiend, hoor.  Zij praat zo graag, maar drukt ook haar mening telkens door.  En zo voeren wij al jaren discussies over de zin en onzin van onze wereld, geloof, buitengewoon onderwijs; over het bestaan van de evolutietheorie en buitenaards leven...  Man, man, toch.  Soms lijkt het alsof ik met een arts uit Honduras praat.  Daar geloven ze ook dat God ons op de wereld zette, en zien ze ook geen enkele gelijkenis tussen chimpansees en mensen.

Dit typen werkt niet.  Enerzijds omdat ik hier vaak ben, maar vooral omdat ik hier totaal geen rust vind. Nergens vind ik die, momenteel.  Pfff....  Momenteel zijn zowel mijn grootmoeder als moeder voortdurend aan het ratelen, niet fijn!  Gelukkig mag ik straks even ratelen, op Skype :-) daar kijk ik naar uit!