Mag ik je telefoonnummer?

Natuurlijk!  Uiteraard krijg je mijn telefoonnummer!  Als je erom vraagt toch!  Maar dat doen mensen niet meer.  Nu is de vraag: "Mag ik je toevoegen?".  Ja, hoor, dat mag.  Maar het zal niet gaan.  Zoek, en je zal niet vinden.  Misschien vind je dit, maar daar word ik toch ook terug wat voorzichtiger in.  Ik probeerde het zelf, en het lukte niet direct.  En ik ben goed in deze dingen, soms te goed zelfs.

"Respect!"  "Cool!"  Idd, dat is het.  Het is 'cool' dat ik niet mee doe aan Facebook.  Echter, soms ook zo frustrerend.  (Dit is die post die al lang in mijn hoofd zit, even terzijde.)  Ik weet heel goed waarom ik nooit op Facebook wilde.  Ik had mijn redenen.  Doch, mijn leven veranderde en verandert.  Ik verander.  En soms is de verleiding zó groot!  Toch blijf ik nog even volhouden.

Want wat is er verdorie mis met "Mag ik je telefoonnummer?"?  Wat is er mis met mensen leren kennen op de ouderwetse manier?  Wat is er mis met "Echte vrienden spreken af aan tafel, en ni op tinternet"?  Ja, dat vraag ik me echt wel af.  Dus ik houd vol, ik houd het been stijf.  Ik ben gehecht aan vriendschap, en niet aan tientallen virtuele 'vrienden'.  Daar zou ik weinig aan hebben, geloof ik.

Oké, ik voel me wel eens eenzaam.  En Facebook zou dat kunnen verhelpen, geloof ik.  Maar anderzijds is zo'n gevoel af en toe ook gewoon nodig.  Ik geloof niet in medicatie, en Facebook lijkt me soms echt een medicijn.  Neen, ik zwicht niet.  Ik heb een telefoonnummer.  Ik heb een e-mailadres.  Ik heb een Skype-account.  Ik heb een blog.  Dat heb ik allemaal.  Dat zal toch wel genoeg zijn, me dunkt.

Maar je merkt het, het houdt me bezig.  Want soms zijn gesprekken lastig via e-mail.  Soms zorgt een tijdverschil voor weken stilte op Skype.  Maar moeilijk gaat ook, hoor.  Dat weet ik.  Dat mocht ik al vaak ervaren.  Dus, ga maar mee op mijn moeilijke weg :-) vraag me mijn telefoonnummer maar.  Misschien zeg ik wel ja!