verloren

GPS.  Ja, dat heb ik.  Hij ligt zelfs in mijn koffer als back-up.  Maar die gebruiken?  Neen!  Het is toch zo leuk om gewoon op gevoel te leven, op gevoel auto te rijden.  En dat ik er dan een half uur langer over doe, en meerdere keren bij hetzelfde punt passeer, tja, dat hoort erbij.  Haha.  Enkel stom van het extra benzineverbruik.

Maar omdat ik dus toch al meer verbruikt had dan nodig, stopte taxi Fie nadien in de Goemmer.  Na uren vol salsaplezier in open lucht, wilden mijn dansbenen nog een tikkeltje meer.  Hoewel mijn lichaam dat niet meer zo goed aan kon.  Het waren simpele dansbewegingen.  Maar ik had er nog wel plezier.

Want: Ben jij hier alleen?  Begin dan eens een babbeltje met mijne maat.  Natuurlijk doe ik dat.  En het leek zelfs of die maat had mijn blog gelezen, want hij vroeg zo waar mijn telefoonnummer :-) dat was wel nadat ik al duidelijk had gemaakt dat ik nogal old school ben.  Geen Facebook, geen smartphone.  

Op de Cubaanse Feesten arriveerde ik trouwens alleen, maar al snel kwam ik bekende gezichten tegen.  Enkele mensen van op de dansles 's maandags, en ook Maurizio en Conny.  Die laatste twee zijn Limburgers die ik vorige week ontmoette in Hasselt.  Met hen bracht ik de avond door, we hebben zalig gedanst!  Overigens heb ik zelf de hele avond mensen gehaald, want ik werd zeer weinig uitgenodigd om te dansen.  Dat leek gewoon de trend daar.

Ah ja, ik heb ook het meest bizarre compliment ooit gekregen.  Ook het meest eerlijke, denk ik.  "Heeft er iemand je vandaag al gezegd dat je hele mooie oorbellen draagt, maar dat ze niet passen bij je outfit?".  Zalig vond ik dat!  Want hij had gelijk.  Ik had het gezien voor ik vertrok.  Echter, als Fie zin heeft om die oorbellen te dragen, dan doet ze dat gewoon.  Ook al weet ze dat die niet passen bij de kledij.  Zo ben ik.  Gevoel, hé, gevoel.  Op gevoel plots om 2:30 in de auto terecht komen, en schrikken dat ik alweer gedanst heb tot de muziek stopte.  Dat gevoel.

En ook in de Goemmer danste ik tot dat moment.  En toen speelde ik nog taxi Fie, nadat ik al veel madam gespeeld had op de dansvloer.  Ja, ik speelde mevrouw, volgens Conny.  Ik bén dat niet hé, ik speel dat!  Hihi.  Taxi Fie reed nog even heel Lier door, en stopte voor koffiekoekjes bij de bakker.  Helaas veel te droge koeken.

En zo ben ik weer mijn hele avond aan 't vertellen, en denk jij "Waarom doet ze dat toch?".  Tja, omdat dit mijn laatste vakantiedagen zijn, en ik verder niet veel kan doen.  Want ik wacht op telefoon, en daar is alles mee gezegd, eigenlijk.  Dus ik dans en typ en dans en typ.  Ah ja, en ik schrijf ook.  Heus wel.  Soms nog altijd heel veel.

Dansen dus.  Dat doen we vandaag in Borgerhout.  Weeral in open lucht.  En ik heb eigenlijk binnen al kou.  Slaaptekortje, vermoed ik.  Maar ook: warmere kledij in dozen.  Ah ja, wie gaat nu denken dat de zon gaat verloren lopen in augustus?  Wie gaat dat nu denken?  Ik duidelijk niet!  Dus heb ik kou.  Maar straks dans ik opnieuw, en dan voel ik dat niet meer!  Zo doe ik dat!