hangmuziek

Je kent de term wel: hangjongeren.  Blijkbaar vormen die een probleem, het is een woord met een negatieve bijklank.  Wel, ik heb last van hangmuziek.  Ook dat ken je wel: liedjes die in je hoofd blijven zitten.  Soms is dat leuk, maar meestal wordt het irritant.  Mij overkomt het al een lange tijd.  Ook nu weer.

Uitgaan tot 's morgens is één ding, maar dan thuis komen en niet kunnen slapen door die hangmuziek, dat is frustrerend.  Zeker als het twee dagen op rij gebeurt.  Ik mag proberen wat ik wil, andere liedjes bewust beginnen zingen en zo, telkens kom ik terug bij dat ene liedje.  Dat ene liedje dat de tranen telkens opnieuw laat komen.  Dat ene liedje waarvoor ik vlucht, hoewel het dan al te laat is.  Als ik de eerste noot gehoord heb, is het al te laat.  Dat ene liedje dat alles terugbrengt.

Met dat liedje ben ik weer daar.  Sta ik daar met mijn ogen toe.  Voel ik elke beweging.  Voel ik dingen die ik nooit eerder voelde, noch durfde toelaten.  Geef ik me over.  Sta ik het toe.  Het verhaal klopte helemaal.  Compleet.  Totaal.  En nu is dat lied zo'n pijnlijke herinnering.  En dat zal het altijd blijven.  Siempre.  Als ik het met iemand anders zou dansen, zou het niet hetzelfde zijn.  Op zich maakt dat niet uit, maar het zou zoveel pijn doen.  Het doet nu al zoveel pijn.  Gewoon het lied horen, uit een geluidsbox of in mijn hoofd.  Zoveel pijn.

En zo raak ik niet enkel fysiek op, maar vooral ook mentaal.  Twee nachten dansen tot het licht wordt.  Mijn lichaam voelt het.  Maar daarachter ook nog twee keer amper slapen.  Dat maakt me emotioneel ook een wrak.  En dan regent het weer, terwijl de zon zoveel warmte geeft de voorbije dagen.  Het regent.