Mijn lichaam wil opgeven....

....maar ik niet hoor!

Griepsymptomen, in combinatie met iets dat op een verkoudheid lijkt.  De stem die regelmatig wegvalt ook.  Maar we gaan er van uit dat dat vanzelf komt en vanzelf weer weg gaat.  Gewoon wat rustiger aan doen, of zo.  Uhu, want dat kan ik zo goed.  Met al mijn plannen.  Tja, 'we zien wel', nog eens.  Blijven zien, met de ogen is voorlopig nog niets mis!  Behalve die zenuwtjes die telkens hun eigen weg gaan.  Zoals mijn hele lichaam tegenwoordig zijn eigen weg lijkt te gaan.  Ik heb er nog weinig controle over.

De structuur doet me wederom goed.  Goed is misschien wat overdreven, maar het gevoel zit er iets beter door.  Niet dat ik me volledig geef, verre van.  Echter, er is minder tijd om volledig stil te staan.  Ik beweeg even veel als voorheen, als voor de krokusvakantie.  En ik tel angstig af naar de volgende vakantie, die er zeer snel zal zijn.  Met alweer zo'n dubbel gevoel: druk valt weg, maar te veel tijd.

Ik realiseer me dat ik de klik zou kunnen maken.  Mezelf kennende, weet ik dat ik dat kan.  Echter, ik weet ook wat er dan met mij gebeurt.  Het zal dan een tijdje goed gaan, en dan ga ik volledig crashen.  Dan komt er zo'n moment dat mijn lichaam echt helemaal opgeeft.  Dat ik minstens een week uit val.  Dat ik emotioneel nog meer een wrak word.

Dus, ik blijf ervoor kiezen het gevoel toe te laten en deels te volgen.  Volledig niet, want dat zou op nog meer ontgoocheling uitdraaien.  Zomaar in de auto stappen of de trein nemen, zou niet zonder gevolgen blijven.  Negatieve gevolgen.  Maar schrijven, staren naar het televisiescherm, een wijntje drinken, dansen (voorlopig even niet, helaas), doelloos surfen,...die dingen blijf ik mezelf toestaan.

Dat is juist de kracht die ik ervaar nu.  De kracht dat het mag van mezelf.  De kracht van toe te geven dat het niet gaat.  En dat dat goed is.  Ook dat is goed.  Dus je hoeft niet telkens te trachten me op andere gedachten te brengen.  Dit gaat over gevoel.  Mijn verstand heeft hier niets mee te maken.  Mijn verstand en gevoel zeggen al maanden tegenstrijdige dingen, willen tegenstrijdige dingen.  Ik kies ervoor te voelen.  Uiteraard kan ik het denken niet uitschakelen.  Beiden doen pijn.  Maar ook pijn is oké.  Ook nu nog, nu het al langer duurt dan dat het duurde.  Het ging gewoon erg diep, ook al begrijp je dat misschien niet.  Ik neem het je niet kwalijk.  Maar geloof me gewoon als ik het zeg.  En probeer me niet op te peppen met woorden, laat me gewoon voelen en zijn. 

Kan dat nog even?