ik zal het zeggen

Je hebt dit al vele keren gedacht als je mijn vorige posts las.  En het klopt.  Ik ben inderdaad zeer verbitterd.  Wat begon met een kleine misstap, volgens Chris, heeft zich verspreid als een inktvlek, volgens Fanny.  En nu is het nacht, en wordt het allemaal nog sterker.  Objectief valt er wel wat over te zeggen.  Maar objectief kan ik het niet bekijken.  Ik bekijk het subjectief, want ik heb het doorgemaakt.  Ik maak het door.  Dus ja, ik ben verbitterd.  Dat is de juiste term.

Het is niet alles dat ik ben.  Ik ben ook heel verdrietig, gefrustreerd en kwaad.  Ik kan metaforen gebruiken, maar dat ga ik nu eens niet doen.  Je mag altijd afhaken, dat weet je.  't Is jammer.  't Is jammer dat ik alles opgaf, 't is jammer dat ik niet meer durf en wil dansen, 't is jammer dat mijn zomer voorbij ging met weinig pleziertjes, 't is jammer dat een verbouwing dit teweeg heeft gebracht, 't is jammer dat ik iedereen teleurstel, 't is jammer dat mijn zelfvertrouwen zoek is en mijn gevoel van eigenwaarde erg laag is.  Jammer.

Ook spijtig dat ik iedereen wantrouw, dat ik overal complottheorieën zie.  Spijtig dat ik in voortdurende stress leef.  Spijtig dat mijn behoefte om even los te laten niet gezien werd.  Spijtig dat ik toch hetgeen dat het meeste pijn doet, niet wil benoemen.  Niet hier. Ik benoem het wel op andere plaatsen, maar mensen lijken die pijn niet te erkennen. Het is hetgeen waar ik het hardst om huil, het is hetgeen dat me toch wel meer heeft gedaan dan aanvankelijk leek, het is één van de enige dingen waar ik telkens opnieuw kan om huilen.

Maar zo bloot kan ik me hier niet geven.  Dat zet me wel vast in de rest van mijn schrijven.  Want het één leidt tot het ander (awel, ik had dat even per vergissing met lange ei geschreven, maar eigenlijk kon dat nog wel in deze context ~ en ik vind het leuk om te spelen met ei/ij, met taal - lange ei, haha).

Vandaag heb ik therapie.  De derde sessie deze zomer.  Ik heb het bewust op zo weinig gehouden.  Want het voelt als weggegooid geld.  Nu, geld weggooien, daar ben ik goed in deze zomer.  Al die ongebruikte tickets voor avondjes uit.  Jups.  Nu, therapie is meestal wel zinvol.  Maar ik zit echt heel vast, en dan heeft het weinig zin.  We gaan een oefening doen.  Daar ben ik me al weken op aan het voorbereiden.  Ik vind oefeningen niet leuk.  Maar het is waarschijnlijk beter dan praten nu.  En als er toch gepraat wordt, heb ik alvast iets geschreven dat ik kan laten lezen.  Want naast dansen en reizen, is schrijven mogelijk ook wel een passietje van mij.  Passietje is blijkbaar geen woord.  Jammer.  Woorden uitvinden gebeurt ook nog steeds.  Bij deze.

Nu werd er mij vandaag gezegd dat ik niet gelukkig word van reizen.  Ik word het van gereisd te hebben.  Whatever.  Marc zijn reactie dat ik nog altijd op mijn best ben als ik reis (twee jaar geleden op een post vanuit Canada, ik denk de post die ik schreef in the middle of nowhere, maar dat weet ik niet meer zeker), neem ik ter harte.  Ik geloof het wel.  Akkoord, reizen met een depressie in je koffer, dát werkt niet.  Dat heb ik gemerkt het afgelopen jaar.  Maar anders is reizen wel goed voor mij.  [,geloof ik * dat had ik er nog achter getypt, onzeker als ik ben; neen, ik weet dat, punt]  

En 't is waar, Chris is een geweldige man.  Vincent was dat ook.  Allé, is dat waarschijnlijk nog steeds.  Maar hij was dat in die tien jaren samen.  En Chris is dat dus ook.  Braaf.  En braaf kan goed zijn bij zo'n furie als ik.  Maar een furie verwacht soms furie.  En dat mis ik. Of het iets zou oplossen?  Ho, volgens Chris niet.  Doch, ik heb al zoveel ideeën gehad over hoe dit opgelost kan raken, en "slaande ruzie" (zonder mekaar te slaan, welteverstaan) komt telkens opnieuw bovendrijven.  Echter, ik krijg hem niet zover.

Hij blijft maar irritant veel geduld tonen.  Dat werkt niet.  Want mijn geloof en vertrouwen zijn geschaad.  Hij mag nog duizend keer zeggen dat hij niet verwacht dat ik nog in het huis werk, dat hij wil dat ik ga dansen, enz... het werkt niet.  Want ik ben bang om hem te geloven.  Want die tunnel is niet fijn.  (Oeps, toch die metaforen weer...ja, dat is schrijven hé.)  En ik wil hier niet nog eens ingestoken worden.  Dus geloof ik hem niet.  Want wat als...wat als hij op een dag weer een 'kleine fout' begaat en me opnieuw die tunnel induwt?
Wat als?
Jep, ik zie objectief heel goed hoe dat eruit ziet.  Helemaal niet mindful.  Ah ja, dat was niks voor mij!  Wist je het nog?  Niet dat ik er niet in geloof, maar het is te veel werk.  Ik werk al hard genoeg.  Voilà.  Ik word hier intussen serieus lastig gevallen door muggen.  Ik heb ze ongetwijfeld zelf binnen gelaten.  En muziek leidt me af.

Neen, geen Spaanstalige muziek.  Ik luister momenteel nog heel weinig naar latin, eigenlijk. Te pijnlijk.  Op dit eigenste moment is 't Italiaans :-).  Op TML was er een liedje dat ik héél véél heb gehoord tijdens die drie dagen.  Ik vond 't aanvankelijk niet zo goed, maar ik merkte al snel dat het bleef hangen en dat ik het in mijn hoofd meenam naar andere podia.  Dus heb ik wat zitten zoeken, en ik heb dé versie die ik zocht, gevonden.  Intussen heb ik ook de Wikipedia erop nagelezen, en blijkt het een communistisch lied tegen fascisme te zijn.  Jawel.  Dat was het toch ooit, nu is het opnieuw bekend door een televisiereeks, blijkbaar.  Ik heb ze nog niet gezien, alleszins.  De titel is ook heel Spaans, het is Spaans, eigenlijk, maar mogelijk is dat dus exact hetzelfde in het Italiaans.  Soite.

Amai, ik ben goed op dreef.  't Is nacht hé.  't Is niet dat ik veel andere dingen te doen heb.  Maar ik denk dat ik seffens eens ga stoppen.  Het lied ruil ik terug in voor dat andere lied.  Lord Huron...13 Reasons Why...  Geen van beiden zijn leuk om in mijn hoofd te hebben, maar dat zijn liedjes nooit, denk ik. (Hier gaan we weer...!)  Dit kan ik tenminste helemaal zingen.  Dat andere, daar ken ik maar tien lettergrepen van of zo.

Omg, net eens op Google 13 Reasons ingetikt, en ontdekt dat er al een derde seizoen werd aangekondigd!  Dat klinkt erover!  Ik vond dat eerste seizoen héél goed, héél sterk, daar had het voor mij al mogen eindigen.  Het mysterie was opgelost, alles was duidelijk.  Dus ik heb het tweede seizoen nog niet gezien.  Laat staan dat ik bezig ben met seizoen drie.  Het is bijna onmogelijk om een even sterk iets neer te zetten, mijns inziens.  

Over televisie kan ik nog wel schrijven, ja.  Want tv heb ik gezien deze zomer!  Met Chris kijk ik naar House of Cards tegenwoordig.  Zware serie, dat wel.  Maar 't is niet dat ik de dag nadien ineens fris en monter hoor te zijn.  Als luchtigere afwisseling kijken we naar One day at a time, een ontdekking van mij op Netflix.  Ik heb heel seizoen twee al gezien, nu zijn we samen naar het eerste seizoen aan het kijken.  Netflix is irritant.  Die beginnen automatisch bij het meest recente seizoen.  Da werkt ni hé!

Goed.  Misschien kijk ik inderdaad sebiet nog wat tv.  Wat?  Ja, dat zal ik sebiet wel zien.  Oh, oh, wat te veel dialect deze entry?  Tja.  Jammer.  Spijtig.  Maar bij deze heb ik het flink zelf gezegd: Ik ben serieus verbitterd.  Weeral een stap vooruit, weeral wat meer inzicht.  Really?  Een stap vooruit?  Whatevvvvv