tunnelkeuze

Dat het al een erg moeilijke zomer geweest is voor mij, hoef ik niet uit te leggen.  Afgelopen zondag bereikte ik een zoveelste dieptepunt.  Uiteindelijk hebben Chris en ik het min of meer kunnen uitpraten / goedmaken.  Toch blijft er nog wat verbitterdheid hangen bij mij.  Als ik bijvoorbeeld voor de -tigste keer geconfronteerd wordt met Chris zijn nood aan eten of rust, raak ik snel weer uit balans.

Ik weet al langer dat hij erg gevoelig is op die twee vlakken.  Ik tracht er rekening mee te houden.  Maar ik heb me zodanig gekwetst gevoeld, ik heb zó hard het gevoel gehad dat mijn behoefte er niet toe deed, dat ik de zijne momenteel ook niet goed kan erkennen.  Want deze vakantie was voor mij helemaal geen vakantie.  En ik weet dat het weer bijna een jaar duurt voor ik terug in die periode kom dat ik eens niet aan school hoef te denken.  Tja.

Intussen heb ik de noodlijn gecontacteerd.  Ik weet nog altijd niet goed waarom, maar ik heb daarin mijn gevoel gevolgd.  We praatten over vastzitten, wegvluchten, behoeftes, erkenning, keuzes,...  Want ik heb altijd een keuze, volgens mijn therapeute.  En ergens klopt dat ook.  Doch, ik bevind / bevond me in een tunnel, waardoor ik geen keuzemogelijkheden kon zien.  De tunnel kon me maar naar één plaats brengen.  Geen andere rijstroken.  Het was zo'n enge tunnel die door een berg gaat, geen Craeybeckxtunnel die ik nochtans vaak doorrijd.  

Dus ook al had ik een keuze, en wist ik dat, ik was op weg naar de andere kant van de berg en kon niet omkeren.  Ik ben nu stilaan aan het einde van die tunnel.  Maar ik voel me zeker nog niet terug goed.  Het feit dat ik midden in de nacht weer met de laptop op schoot in de zetel zit, zegt genoeg.

Dit wordt ook nog een heel lastig weekend.  Morgen vertrekken mijn vrienden naar Antilliaanse Feesten.  Gisteren nog maar kreeg ik telefoon van een collega om naar mijn vakantie te informeren, en uiteraard was er de veronderstelling dat ik naar Hoogstraten afzak.  Want ja, dat is mijn ding.  Maar nee, een huis verbouwt zichzelf niet.  Dat zeg ik dan.  Nu is het zo dat we alles aan het prepareren zijn voor de bezetter, en we zouden dat graag deze week af hebben.  Ik heb vandaag de badkamer en het toilet al voorbereid: met staalborstel en handborstel over het plafond en de muren gaan, de vloer enkele malen borstelen, de muren inrollen met een soort van primer.  Morgen doe ik verder met de keuken en het stuk in de living waar een schouw stond.

Ik merk dat ik met mensen wil afspreken, zo stilletjes aan.  Echter, ik wil ook graag dat het oppervlakkig blijft.  Onze buren wil ik eens uitnodigen zodat ze de progressie kunnen waarnemen.  Maar als ik dat dan voorstel aan Chris zegt hij wel dat het een goed idee is, maar echt bevestigen dat ik de afspraak mag maken, doet hij ook niet.  Neen, de communicatie verloopt nog niet wenselijk.

Ik heb Chris overigens gisteren een wenskaart cadeau gedaan.  "Na regen komt zonneschijn."  Ik heb hem gevraagd om vanaf 23 augustus vrij te maken in zijn agenda, zodat we onze verjaardag kunnen vieren.  Hoe of wat is nog niet duidelijk, maar vier dagen geen huis lijkt me geen overbodige luxe. 

Zo, toch een beetje een positievere insteek.  Wat ik volgende week doe, weet ik niet.  Niks te zot, want ik heb nog steeds het gevoel dat ik dat niet verdien en dat ik het niet waard ben.  Ik weet dat het op 19 augustus Cubaanse Feesten zijn, ook zo'n traditie van mij sinds vier jaar, maar ik weet nog niet of ik ga gaan.  't Is nochtans eens een keertje dichtbij huis, 't is te zeggen, dichter bij Rijmenam dan bij Antwerpen alleszins.  Ik zal wel zien.