onderdrukte passie

Het voordeel van slapeloze nachten is dat ik meer en meer inzichten krijg. Vorige nacht heb ik ontdekt dat het niet alleen gaat om het verwijt dat ik niet genoeg doe, noch om het niet erkennen / zien van mijn behoeften, noch om het feit dat zo'n uitspraken niet hoeven met een ganse vriendenkring erbij, noch om de 'intelligente' opmerking dat ontspanning me een zombie maakt.  Neen, het gaat ook om mijn passie.

Mijn passie wordt voor de tweede keer in vier jaar tijd de kop ingedrukt.  En ik heb maar één echte passie, buiten werken dan. Ik dans.  Want dansen is mijn zijn.  Een dag niet gedanst, een dag niet geleefd. Ja, ik ben al even dood dan.  Want het ging om dansen, en dat werd me afgenomen door die uitspraak.

En dat gaat ons / hem blijven achtervolgen.  Want zogezegd is me dat allemaal nooit gezegd geweest.  Zogezegd wordt er niets van mij verwacht.  Zogezegd mag ik gewoon gaan dansen.  "Is er geen feestje dit weekend?"  Allemaal goed en wel, maar ik hoor nu koste wat het kost -alles dus- te bewijzen dat ik géén zombie word door mezelf te amuseren.  Dat is zo, ik hoor bewijzen te leveren.  Maar zogezegd is dat niet waar.

Tja, gelukkig geraakt het huis wel af.  Voor wie het ook goed moge zijn.  Ik zie geen uitweg, de tunnel is nog steeds even smal.  En die vier dagen, dat vraagt ontzettend veel mentale voorbereiding en uitdaging.  Vier dagen met masker.  Lang geleden.  Doch, het is waarschijnlijk een goede voorbereiding op de tien maanden die gaan volgen.

Overmorgen therapie, dat wordt ook weer een toppertje.  Daarop bereid ik me eerst mentaal voor.  Aangezien we nog eens een oefening gaan doen.  Ik kijk er ontzettend hard tegen op.  Echter, het is zogezegd goed voor mij, dus doe ik dat flink.  Ik kan flink de dingen doen omdat ze van mij verwacht worden. Niet omdat ik zelf vind dat ik ze allemaal nodig heb.  Verre van.  Nog even en het is allemaal voorbij...