Wanneer is het genoeg?

Volgende week begin ik rustig aan terug te werken.  Intussen heb ik het gevoel dat september te snel is om terug dingen te doen.  Ik denk dat ik nog wat langer hoor te werken in huis, dus dat ik best in september voltijds werken combineer met werken in het huis.  Het schuldgevoel is nog niet weg.

Ik heb nog steeds het gevoel dat ik het niet verdien om leuke dingen te doen.  Dat is me heel duidelijk gezegd geweest, dus ik zou niet goed weten waarom ik het intussen wel verdien.  't Is niet dat ik al meer heb gedaan dan Chris.  Ik heb wel wat gedaan, maar niet genoeg denk ik.

Dus ik ben nu aan het nadenken over hoe ik dat aan mijn vrienden ga zeggen.  Hoe en wanneer vertel ik hen dat ik ook in september nog niet opnieuw kan afspreken.  Dat ik dat niet verdien.  Temeer omdat het me ook een zombie zou kunnen maken, en dat willen we natuurlijk niet.

Dat ik al een hele vakantie als een zombie leef, laten we even achterwege.  Het is echt wel zo.  Ik vind het verschrikkelijk als ik toch eens ergens anders naartoe dien te gaan dan Berchem.  Want dan is het de bedoeling dat ik andere kleren aandoe.  En daar heb ik geen zin in.  Oorbellen, make-up, mooie schoenen,...daar doe ik allemaal niet meer aan mee.

Ik ben trouwens ook te dik om me op te maken. Het gaat geen verschil maken.  Want dat is wel een constante sinds mijn vorige depressie: eten geeft me een veilig gevoel.  Dus eet ik.  Ik eet -vooral 's avonds- voor twee, of drie soms zelfs.  Ik kook altijd te veel zodat ik nog overschotjes zou kunnen invriezen, maar eigenlijk schiet er altijd nog erg weinig over.  Want ik blijf eten.

Dus van de stress die ik al een lange tijd ervaar, ga ik niet afvallen.  Integendeel.  Nee, het is nog niet beter.  Ik zie ook op tegen die vier dagen.  Precies of ik heb zin om te doen alsof alles in orde is.  In mijn ogen is hij de schuldige, en dat gaat niet zomaar veranderen.  Hij heeft me doen beslissen om te stoppen met genieten.  Hij heeft me zo hard gekwetst.  Hij heeft mijn behoeften niet gezien, noch erkend.  En nu ken ik zelfs mijn behoeften niet meer.

Eten, ja.  Voor de rest heb ik absoluut nergens zin in.  Ik doe dingen voor het huis, en daar stopt het.  Dan terug de comfortabele binnenhuiskledij aan en hangen.  Bingewatchen, uit pure verveling.  Maar iets gaan doen?  Neen, dat vind ik angstaanjagend.  Mezelf deftig aankleden en zo, dat gaat niet.

Dus ik weet niet wanneer het genoeg is.  Dat je me zegt dat het genoeg is, dat is niet genoeg.  Want dan heb ik alleen maar het gevoel dat je dat zegt omdat je denkt dat ik daar beter van word en dat het je plicht is.  Niet omdat je het effectief meent.  Ik veronderstel dat het genoeg is wanneer het huis af is.  Dus we houden vol.