baye lekker

En zo zijn we in Namibië.  Eigenlijk voelde de reis naar hier al als een avontuur.  We hadden twee vluchten, die beiden ongeveer even lang duurden.  Naar ons gevoel was dat een lastige tijdsduur.  Dan hebben we liever één echt lange vlucht, zo van een negental uur of meer, en één kortere.  Want nu kregen we twee keer drank en eten, ik keek nog een film, dus slapen zat er niet echt in. 

Sowieso slaap ik slecht, of niet, op vervoermiddelen.  Maar met zo’n nachtvlucht is dat toch vrij vervelend.  In Ethiopië hadden we een overstap van twee uren.  Met zoeken naar de rokerszone en daarvoor uit Transit te gaan, bleken die twee uren eigenlijk heel beperkt.  En dan weer zes uren op een vliegtuig zitten…

Dan kom je doodmoe toe op je eindbestemming, en mag je nog een uurtje in de rij gaan staan voor een stempel in je paspoort.  En lastige vragen dat die mens stelde!  Als ik amper heb geslapen, krampen en een nicotinetekort heb, kan ik zoiets echt niet goed af.  “You need to be more specific.”  Jeezes, kerel, ik heb hier net een uur aangeschoven en dan wil jij nog allerlei dingen weten waarvan het antwoord in mijn koffer steekt.  Mijn koffer die ergens naast een bagageband op me zal staan wachten.

Eens bij de uitgang, zagen we direct twee dames staan met mijn naam -FEI- op een bordje.  Normaal zouden we om 14:30 een bus nemen, en zij zouden ons de weg wijzen.  Echter, het was intussen al 14:30, en wij hadden nog geld nodig en een simkaart.  We wandelden naar de dichtstbijzijnde ATM in het luchthavengebouw om Namibische dollars af te halen.  Tiens, die machine heeft het over Rand…dat is Zuid-Afrikaans geld. Lara dacht dat het wel oké zou zijn, dat er wel dollars zouden uit komen.  Maar nee hoor!  

Daar sta ik dan, in Namibië, met voor € 190 geld van de zuiderburen. De dames stellen me meteen gerust: dat is voor ons hetzelfde, je kan hier overal betalen met Rand.  Ik kreeg al zo’n gevoel van “we gaan hier dik in ’t zak gezet worden”.  Echter, eens we een simkaart hadden en dus online konden gaan, heb ik de wisselkoers opgezocht.  En blijkbaar staat de NAD praktisch hetzelfde als de ZAR, dus dat viel nog wel mee.

De weg naar onze eerste verblijfplaats was lang.  Onderweg namen we het dorre landschap in ons op, zagen we al enkele bavianen en observeerden we het rijgedrag van de mensen hier.  Aangekomen bij ons appartement voor de komende twee nachten, maakten we kennis met de eigenaar.  Wat een toffe man!  Wij praatten in het Nederlands (Lara soms zelfs in het Afrikaans), en hij in het Afrikaans.  Dat ging behoorlijk vlot eigenlijk.  Met diezelfde man zullen we op het einde van onze reis hier een trip maken naar Ethosha NP.  Hij heeft ons daar alvast warm voor gemaakt.  

We verblijven hier in een buitenwijk van Windhoek.  Mogelijk gaan we morgen naar het centrum, maar we hebben nog niet uitgezocht hoe we dat gaan doen.  Eigenlijk zijn we heel moe.  We zijn daarnet wel nog naar de supermarkt aan de overkant van de straat geweest.  Daar zochten we een stekker, die we niet vonden.  Frustrerend!

De typische reisstekkers werken hier niet.  Ik had daar op voorhand al over gelezen.  Niettegenstaande brachten we onze stekkers mee.  Chris kocht ons ook twee kattenkoppen, zodat we zeker genoeg toestellen tegelijkertijd zouden kunnen opladen.  Maar intussen hebben we hier al een half uur allerlei dingen geprobeerd, zonder succes.  Dus ik ben nu wel aan het bloggen, maar die laptop kan ik dus al niet bij laden.  Dat geldt tevens voor onze fototoestellen.  We zullen het nog wel opgelost krijgen, maar niet vandaag!

Vandaag gaan we waarschijnlijk op tijd slapen.  Ook al hadden we een uitnodiging van Salsa Windhoek.  In zo’n vreemd land al meteen de eerste avond in het donker de straat op, misschien niet het meest verstandige om te doen.  Dus met salsa op de achtergrond proberen we ons warm te houden in bedje. Jep, warm houden.  Want het is hier winter hé!  Het was heel mooi weer overdag, een aangename temperatuur van zo’n 25 graden.  Doch, de nachten zijn hier koud.  Het zakt hier soms zelfs tot tegen het vriespunt.  

We zijn alleszins blij dat we hier zijn.  Nog wat vermoeidheid en stresskes over elektrische toestellen en links autorijden (vanaf vrijdag), maar dat komt allemaal goed. En jawel, de laatste schoolweken zinderen nog steeds na in mijn hoofd. Ik voel nog boosheid (op mezelf) en verdriet.  Toch ga ik dat hier niet aan mijn hart laten komen.  Eerst dit, en dan zien we wel weer in augustus.  Maar dan kan ik er best over zwijgen.  Want als ik denk aan augustus, voel ik me meteen onrustig worden.  Dus, we gaan gewoon genieten van deze reis!  Deze reis waarvan ik al zovele jaren droom!