Vandaag begonnen we heel goed aan onze dag. We stonden op tijd op, zodat we op tijd naar
Brandberg konden vertrekken. We genoten
van een lekker ontbijt, dat achteraf niet inbegrepen bleek bij de kamerprijs. Jammer, want dan hadden we even goed ons eigen
eten kunnen opeten. Tja, kleine
tegenslag.
Om 9:00 zaten we in de auto voor een ritje dat twee uren zou
duren. Na een tiental minuten rijden
zegt Lara plots: “Oei, we zijn niet naar de supermarkt geweest”. Volgens de man van ons verblijf in Omaruru
was de Spar daar behoorlijk goed, en zou er in Uis geen deftige supermarkt
zijn. Ik maakte dan maar een u-turn in
het midden van de brede gravelweg. Tot
zover ons fantastische plan…
Tegen de middag kwamen we toe aan de ingang van Brandberg.
Het leek ons beter eerst te lunchen, en dan naar de muurtekening van de ‘White
Lady’ te wandelen. Achteraf bekeken was
dat niet de beste beslissing. Want tegen
dat we gegeten hadden, kwamen er nog twee auto’s toe en werden we als groep van
15 mensen een gids toegewezen. Jammer,
maar ja.
De muurtekening stelde eigenlijk niet zo gek veel voor. ’t Is goed dat we ze gezien hebben, maar het
voelde toch ook een beetje als een tourist trap. Het is zeker geen must-see in Namibië. In heel het gebied van de Brandberg zijn
ongeveer 45 000 muurtekeningen te vinden.
Doch, om die te zien, dien je een driedaagse trip te doen, met kamperen
op de berg. Nope, dat zat niet in onze
planning.
Ik heb eigenlijk nog niet zo lang gelden geschreven, en
sindsdien is er weinig gebeurd. Gisteren
reden we in één trek naar Omaruru, na de dag vol tegenslagen de dag
voordien. We kozen ervoor om het
allemaal wat chill te doen. We gingen
naar Kristall Kellerei om Namibische wijn te proeven. We deden wat decadent, en namen het volledige
tasting package. Dat hield in: een droge
en een zoete wijn, vijf schnaps en twee gins.
Denk ik, want Lara denkt dat het zelfs nog één drankje meer was.
In ieder geval, voor je denkt dat we superdronken geworden
zijn, het was wel degelijk tasting. Dus we kregen van elke drank een kleine
slok. We bestelden ook een kaasschotel
voor ons tweeën. Alles was in de buurt
gemaakt: het brood maakten ze zelf, de kaas werd op een boerderij een beetje
verder geproduceerd, de dranken waren van eigen veld, net als de confituur en
chutney. Uiteindelijk kochten we twee
flessen (van 500 ml elk) zoete wijn: eentje voor bij ons avondeten, het andere
voor Lara in België.
Op weg van Omaruru naar hier, zagen we enkele dieren die we
niet eerder zagen. Het hoogtepunt waren kleine
hertjes. Ze zijn echt klein,
superschattig. Ze zijn ook wel heel
schuchter, dus telkens we in de buurt kwamen, renden ze al springend weg. Toch is het me gelukt om 1 keer een foto te
maken vanuit onze stilstaande auto.
Al bij al is het hier een heel leuke roadtrip. Gelukkig is Lara een heel makkelijk persoon,
aangezien ik dat niet ben. We komen
meestal goed overeen, en we trachten mekaar ruimte te gunnen als één van beiden
dat nodig heeft. Dat komt echter niet zo
veel voor. En we lachen echt veel
onderweg. Met andere mensen of met
dieren. Ik had beter een boekje mee
genomen om alle grappige momenten in te noteren, dat had nog een leuke blogpost
geweest. Want blijkbaar blijven de
mopjes niet zo lang hangen. Spijtig…!
Morgen gaat onze rit dus naar Waterberg. Dat is een Nationaal Park dat volgens Lonely
Planet echt de moeite is. Het ligt niet
per sé op de typische toeristische route.
Ik had in de planning genoteerd om eventueel te rijden langs
Twyfelfontein en/of petrified forest.
Doch, ik heb net gezien dat dat een omweg van drie uren zou
betekenen. Dus dat gaan we niet
doen. We willen graag in het park morgen
nog een beetje wandelen. Want overmorgen…overmorgen
gaan we baden in pure luxe! Dan gaan we
naar onze honeymoon suite “Heaven’s Gate”.
Ik ga dus nu eindigen met schrijven, zodat ik me nog even
kan inlezen in het Waterberg Plateau Park.
Ik meen me te herinneren dat je niet zomaar overal mag wandelen, dus dat
ga ik nog eens terug bekijken. En dan
kruipen we in onze stenen tent.
Haha. We slapen vannacht in een “tent”,
maar die blijkt wel van steen te zijn. ’t
Is toch charmant: de ramen zijn wel zoals bij een tent, en de badkamer is
buiten. We gaan waarschijnlijk de ramen “open”
laten (met de muggengaas er nog voor, uiteraard), zodat we meer het gevoel
hebben van buiten te slapen. Als de
volle maan niet te veel licht geeft, natuurlijk…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten