Het duurt 'wat' langer.

Vanuit Hammerstein bezochten we Sossusvlei.  Dat was eerst een uur rijden naar Sesriem, normaal gezien.  Echter, we deden er anderhalf uur over, want de weg lag er echt slecht bij.  We betaalden onze toegangsprijs, en konden verder over de verharde weg.  Een verharde weg met een snelheidsbeperking van 60 km/u.  Wetende dat het car park op 60 kilometer van de ingang ligt...jawel, nog een uur verder dus.

We betaalden voor de shuttle richting Deadvlei en ons avontuur kon beginnen.  We maakten enkele foutjes daar.  De grootste fout heeft ons heel veel tijd, energie, zweet, te hoge hartslag, te lage suikerspiegel,...bezorgd.  We wandelden eerst in de vallei, om dan een duin te beginnen beklimmen.  We beklommen echter via een verkeerd pad. Het pad bleek geen pad te zijn.  Het duurde te lang en het was te heet.  Maar we zijn boven geraakt!

's Avonds konden we aan een Zwitsers koppel in de B&B heel wat tips meegeven voor hun bezoek aan Sossusvlei.  Had iemand ons maar verteld om eerst naar boven te gaan, en nadien alles van beneden te bekijken!  Tja, we zijn hier blijkbaar ook om grenzen op te zoeken en te verleggen.  Uiteindelijk toch goed gedaan van ons!

Gisteren lieten we Harvey nog even onder onze auto gaan liggen, want we zagen 'iets' loshangen.  Inderdaad, er is één of andere pijp afgebroken. Doch, de algemene regel blijft: geen lampje op het dashboard, geen paniek.  We begonnen aan onze rit van vijf uren, wetende dat het langer zou gaan duren.  Acht uren later (uiteraard pauzeerden we ook af en toe) waren we op onze volgende bestemming, in Walvisbaai.

Daar regelden we via onze overnachtingsplaats een tour voor vandaag.  We gingen deze voormiddag varen met een catamaran.  Volgens de brochure zouden we de 'Marine Big 5' zien.  Echter, we zagen slechts 3 van de 5 diersoorten.  We zagen honderden zeehonden, een paar dolfijnen en een walvis (hoewel ze naar het schijnt met z'n tweeën waren, maar weet ik veel).  Het was wel een heel leuke trip.  We werden goed verwend qua drank en eten.  Ik heb zelfs gebakken oesters gegeten, en ook 1 rauwe.  Nóg een grens verlegd!

Over grenzen verleggen gesproken...we hadden besloten dat we morgen een skydive wilden doen.  Jawel, we zouden uit een vliegtuig gaan springen.  Het idee schrikt ons af, maar als we dan toch nieuwe ervaringen aan het opdoen zijn, kunnen we beter even all the way gaan.  Hihi.  Op de catamaran zat een Duits koppel dat de sprong gisteren waagde, en ze overtuigden ons volledig.

Helaas...helaas...zijn de weersomstandigheden te slecht om in de voormiddag uit een vliegtuig te springen.  En voor de namiddag maakten we reeds plannen.  Want morgen rijden we naar Omaruru, naar één van de weinige wineries hier in Namibië.  Wat we onderweg nog doen, of we onderweg nog iets inplannen, dat is nog niet duidelijk.

Eigenlijk is vandaag zo'n dag vol tegenslagen, voor mij.  Deze ochtend was ik mijn batterij in mijn fototoestel vergeten te steken, dus kon ik geen foto's maken tijdens de tocht op de oceaan.  De rit naar Swakopmund zou maar drie kwartier duren, over asfalt, maar we deden er een uur langer over.  Want vijf minuten voor we aan zouden komen, bleek er een brug kapot.  Google Maps geraadpleegd, en wij zagen enkel een mogelijke omweg via...Walvisbaai.  Jep, daar kwamen we vandaan.

Er zijn hier weinig wegen, en dat is meestal handig.  Verkeerd rijden is bijna onmogelijk.  Doch, dat betekent wel dat als er zich ergens een probleem stelt, dat je vaak heel hard dient om te rijden.  Toen we aan de omweg bezig waren, realiseerden we ons ook plots dat we geen avondeten voorzien hadden.  En op zondag zijn de winkels dicht, dus ook de supermarkten...  Dus vanavond eten we 'noodvoer': popcorn, crackers, chips,...  En morgenvroeg ook, vrees ik.  Aangezien we deze ochtend onze laatste cornflakes op aten.

Ik ben vandaag dus niet in mijn enthousiaste bui.  Eén tegenslag probeerde ik nog weg te spoelen.  Dat ging behoorlijk: koffie, "Namibische koffie" (beetje zoals Porto), fruitsap, schuimwijn.  Maar toen bleven de tegenslagen zich opstapelen, en dan heb ik wat verwerkingstijd nodig.  Tegen morgen zal dat weer wel gepasseerd zijn.  Als ik goed slaap, tenminste.  Want dat lukt de voorbije nachten al wat minder goed, spijtig genoeg.  

De komende dagen hebben we nog een heel druk programma.  Ik weet niet wanneer ik de volgende keer tijd en zin heb om hier een update te posten.  Dus ik geef de planning voor het vervolg van onze selfdrive nog even mee: Omaruru, Uis, Waterberg, Vingerklip, Windhoek.  Dat zijn de overnachtingsplaatsen.  We plannen om zoveel mogelijk te zien van volgende locaties: Brandberg, Twyfelfontein, Petrified Forest, Waterberg Plateau Park, Vingerklip.

Zo, ik heb hier toch weer wat nieuws gebracht.  Ik weet dat er veel meer 'in' zit, maar daar ben ik wat te gefrustreerd en moe voor, vrees ik.  Sowieso broeien er nog verschillende onderwerpen, die hier wel eens een plaatsje zullen krijgen.  Maar voorlopig blijft het bij dit verslag.  Ik ga eens kijken of onze was al een beetje heeft willen drogen.  Want ja, wassen hebben we hier ook nog gedaan.  Doch, een droogkast, dat hebben ze hier niet (nodig).  Maar met maar 15 graden en heel wat mist, gaat onze kledij niet drogen natuurlijk.  (Laatste dat ik vertel: we zijn aan de kust, en het is hier niet zo'n mooi weer.  Doch, morgen gaan we terug richting binnenland.)