Stof, stoffer, stofst

Hier ben ik nog eens.  We zijn wat vroeger op onze bestemming toe gekomen dan de andere dagen, dus kan ik hier wat tijd voor maken.  Ik zit hier met de zon op mijn gezicht, want om 17:00 staat de zon al behoorlijk laag.  Ik zit hier ook met een Namibisch gezin, en onze sympathieke gastheer uit Engeland.  Gezellig boeltje.  De hele tijd zitten we Engels, Nederlands en Afrikaans door mekaar te praten.  Grappig en verwarrend.

Maandag reden we vanuit Ai Ais naar Aus.  Daar verbleven we in het hoogst gelegen huis in het dorp.  We genoten van een prachtige zonsondergang en brachten de rest van de avond en nacht in koude door.  Het was zelfs een beetje creepy.  Doordat het huis op een heuvel lag, was er langs alle kanten wind.  Daarbovenop was er geen werkend warm water, noch theezakjes.  Dus er was weinig om ons aan te warmen. 

De volgende ochtend was ik al vroeg uit de veren.  Lara lag nog goed te slapen, ik besloot een ochtendwandeling te maken in de omgeving.  Dat deed deugd.  Beetje rondkijken, foto’s maken…tof, tof!  Voor we vertrokken, poetste Lara onze auto nog een beetje langs binnen, want intussen lag daar al enkele millimeters stof in.

We hadden eergisteren een wandeldag gepland.  We reden naar het domein van Klein Aus Vista.  Aanvankelijk wilden we daar logeren, maar tegen dat ik het wilde boeken, was het al volgeboekt.  Zij hebben op hun domein zes wandelroutes.  We besloten er twee te doen.  De eerste duurde twee uren, en ging over een berg.  De tweede duurde ongeveer even lang en liep voornamelijk over kiezelstenen.  Tussen de twee wandelingen lunchten we in de auto.  De bavianen stonden weer op uitkijk om eten te komen stelen, dus we kozen voor veiligheid.

Nadat we de 10,5 kilometer gestapt hadden, konden we tevreden verder rijden richting Lüderitz.  Onderweg stopten we nog bij Garup Pan, een artificial waterhole waar de wilde paarden komen drinken.  Helaas zagen we geen wilde paarden.  Niet in de verste verte.  We hielden ook nog even halt bij Kolmanskop, maar bezochten het pas een dag later.  Onze toelating was namelijk nog niet in orde.

In Lüderitz werden we ontvangen door Timo, de eigenaar van de guesthouse.  Timo is een heel vriendelijke, heel hyperactieve zwarte man. De accommodatie had een keukentje, wat niet duidelijk was op de site van Booking.  Dus via Maps zochten we een visrestaurant, aangezien we aan de kust waren.  We vonden ‘The Portuguese Fisherman’ en Timo keurde het goed (hihi).  We hebben die avond lekkere vis gegeten.

Gisteren hadden we een toffe, maar vermoeiende dag.  We vertrokken redelijk vroeg om onze permit te kopen voor Kolmanskop.  Kolmanskop is een zogenaamde ghost town, een beetje zoals Doel, zeg maar.  Met dat verschil dat dit dorp in het midden van de woestijn ligt.  Dus zand, zand, zand! 

Op die plek heeft men veel diamanten gevonden.  Het was eigenlijk een mijndorp.  De Namibische diamanten zijn blijkbaar héél puur, en er is meer dan 1000 kg gevonden in Kolmanskop.  Er hebben in de glorieuze dagen zo’n 1300 mensen gewoond.  Het laatste gezin vertrok in 1958.  En sindsdien heeft de natuur z’n gang gegaan. 

Begin jaren ’90 begon men het dorp te renoveren.  Enkele gebouwen zijn terug in hun originele staat hersteld.  Andere woningen worden regelmatig zandvrij gemaakt.  Doch, er zijn ook huizen met kamers vol zandbergen.  Er is zelfs één huis dat enkel nog rechtstaat omdat een duin het rechthoudt.  Dat is het enige gebouw waar je als bezoeker niet meer in mag.  Te gevaarlijk.  Alle andere huizen zijn wel toegankelijk, op eigen risico weliswaar.  Je ziet overal glas, van de ramen die het niet langer houden.  Je ziet ook deuren die niet meer op de juiste plaats zitten, of deuren die niet meer bruikbaar zijn omdat het zand er al te veel rond ligt.

Al bij al was het zeer indrukwekkend.  Echter, we bleven er te lang.  We waren nadien allebei moe, van al het wandelen door het zand.  We waren ook voortdurend op onze hoede, omdat we gewaarschuwd waren voor slangen.  Daarenboven namen we ontzettend veel foto’s. Tegen dat we terug aan de auto kwamen, was het 35 graden.  Dat was het heetste dat we al hadden hier in Namibië.

We lunchten met zicht op zee, en zetten nadien onze dag verder.  We reden naar Shark Island (neen, geen haaien gezien, het is gewoon een naam waarschijnlijk), het schiereiland dat bij Lüderitz hoort.  Daar stopten we bij elke mogelijke stopplaats.  We spotten flamingo’s (véél flamingo’s) en heel ver in de verte ook pinguïns.  ’t Is dat we wisten dat het pinguïns waren, want ze waren niet echt te onderscheiden met de verrekijker.

Moe maar voldaan kwamen we terug toe bij Timo’s Guesthouse.  We namen een aperitief met een glaasje wijn en olijven, kookten een pastasalade, namen een zalige douche, aten gezellig buiten en keken nog even naar de samenvattingen van Wimbledon.  Vanochtend stonden we vroeg op (6:45, het vroegste tot nu toe) om rustig naar hier te kunnen rijden.  Het was namelijk een trip van 5,5 uur – 435 km.  We stopten opnieuw bij Garup, zonder succes.  Deze keer waren er wel veel vogels aan het drinken, een troostprijs.

De weg naar hier was zalig.  Met zalig bedoel ik zalig rustig.  Want de gravel lag niet overal even goed.  Over een 150-tal kilometers kwamen we niemand anders tegen.  We zagen wel enkele dieren op en naast de weg: een wezel (denken we), ezels, bokjes.  En er waren ook veel koeien, die waarschijnlijk bij boerderijen horen.  Hoewel we nergens in de omgeving gebouwen zagen.

En nu zijn we dus hier.  En hier, dat is in Hammerstein.  Hier verblijven we in een B&B.  We bestelden tevens avondeten, dat dadelijk geserveerd zal worden.  Het is intussen donker, of toch zo goed als.  Want ik kon niet de hele tijd typen.  We hebben ook veel gepraat met de mensen hier.  Morgen staat alweer een vermoeiende dag op ons programma: een rit naar Sesriem en Sossusvlei.  Dat wordt weer wandelen in het zand!

Aan zand trouwens geen gebrek.  Dat kan je wel raden, als ik schrijf over de woestijn.  Maar het gaat verder dan dat.  De gravelwegen brengen ontzettend veel stof met zich mee.  Bijgevolg is de auto telkens heel stoffig, tot zelfs vanbinnen.  Al onze toestellen (camera's en gsm's) zijn telkens helemaal onder gestoft.  Als we de deur openen wanneer we ergens toekomen, zien we het zand zo opwaaien.  Onze koffers zitten in de autokoffer, en hebben een andere kleur telkens we op een volgende bestemming komen.  This is Africa, all the way!