Fie, de dierenspottende co-piloot

Ik weet niet zeker wat ik al vertelde.  Ik denk dat ik enkel liet weten dat we zijn toegekomen in Namibië.  Dus daar ga ik verder.  In Windhoek sliepen we de eerste ochtend gezellig lang uit.  Rond 10:00 kwamen we uit bedje, we ontbeten en namen een taxi naar het centrum.  We wandelden langs de Christ Church, de andere bezienswaardigheden lieten we links liggen.  

Eigenlijk hadden we zin in een chill dagje.  Want omdat we beiden Antwerpenaar zijn, hebben we op vakantie minder behoefte aan de stad.  We lunchten heel lekker In Klara’s Market Place en zetten dan onze “shoppingtrip” verder.  Het grappige is dat ik al weken graag nog eens wilde shoppen, maar nu ik de kans had, voelde ik blijkbaar de “shopping-vibe” niet.  Er was ook enige tijdsdruk, want rond 18:00 is het donker, en dan wil je terug ‘thuis’ zijn.

Uiteindelijk kwamen we rond 16:30 een leuke mall tegen.  Plots was mijn goesting om te winkelen er wel, en vond ik nog 10 nieuwe kledingstukken.  Goed gestarte reis!  Minder aangenaam was dat we pas na 18:00 de mall buiten kwamen.  Even een onaangename shock.  Een troep van taxistas die je allemaal mee willen nemen, je zakjes uit je handen proberen te trekken, je aanraken,…  Lara zei toe aan een man die er nog redelijk betrouwbaar uit zag.  Hij nam ons mee naar z’n auto, liet ons instappen, en zei dan “I’ll be quick”.  En weg was hij.  En daar zaten wij, in een taxi, met verschillende zakjes en veel drukte rondom ons.  En ja, uiteraard ook veel (om niet te zeggen alleen maar) mensen met een zwarte huidskleur.

De man bleef bijna tien minuten weg.  Intussen hadden we al bedacht dat het mogelijk een ‘taxi colectivo’ was, en dat bleek ook zo.  Hij had een koppel bij, en toen konden we vertrekken.  Voor de heenrit betaalden we 12 dollar per persoon, de terugrit kostte ons het dubbele.  De mensen die met ons de taxi deelden, zeiden dat dat normaal was…
(Kleine voetnoot: Als ik spreek over dollar, gaat dat over Namibische dollar.)

Uiteindelijk kwamen we veilig toe en genoten we die avond nog van een lekkere zelfgemaakte ovenschotel.  Vrijdags begon onze roadtrip.  We mochten de auto ophalen om 10:00, maar wij dachten dat het beter was om al iets vroeger te gaan.  We hadden namelijk een rit van vijf uren op de planning staan.  Uiteindelijk hebben we bijna een uur gewacht, omdat er niemand was aan de Europcar stand op de kleine luchthaven.  We hebben zelfs nog getelefoneerd iets na 10:00, omdat we toch echt graag wilden vertrekken.

Onze eerste rit ging over de B1.  Dat is een geasfalteerde autosnelweg.  Je mag er net als bij ons 120 km/u rijden.  Dus dat viel goed mee.  Het links rijden vroeg soms nog wat extra concentratie.  Vooral toen we in Mariental stopten om te tanken en inkopen te doen, vond ik het moeilijk.  Ik heb toen heel vaak de ruitenwisser op gezet in plaats van de richtingaanwijzer.  Ik was ook de parking van de supermarkt langs de verkeerde kant op gereden, waardoor ik tegen de richting aan het rijden was.

Aan die parking durfde ik de auto niet alleen laten.  Ook daar zag het zwart van het volk (zonder racistisch te willen klinken), met verschillende bedelende kinderen.  Ik was heel blij toen Lara toekwam met onze boodschappen.  We wilden onze waterfles nog vullen, maar besloten dat bij de eerstvolgende stopplaats op de B1 te doen.  Het was daar echt niet aangenaam.

In Keetmanshoop logeerden we opnieuw in een appartement.  Het was alweer erg ruim.  De keuken was wat beperkter, maar we trokken onze plan.  In de nabijgelegen supermarkt kochten we twee blikken tomaten, een ajuin en macaroni.  We kookten opnieuw voor twee dagen, zodat we de middag nadien lunch hadden voor onderweg.

En zo zijn we bij gisteren (toch op het moment dat ik dit typ, hier is geen wifi, dus waarschijnlijk post ik dit later).  Gisteren was een supertoffe dag!  ’s Ochtends reden we naar Quiver Tree Forest.  Dat is een ‘bos’ met heel veel kokerbomen.  De kokerboom is een aloë boom die zijn bijnaam verwierf omdat de San (inheemse stam van Namibië) de takken uitholden en gebruikten als koker voor hun pijlen.  Het was een mooi beeld in de ochtendzon.

Het was ook onze eerste kennismaking met gravelwegen.  Het viel wat tegen.  De weg lag er niet zo goed bij.  Gratis Namibische massage! Het entreegeld bedroeg 100 dollar per persoon.  Dat vonden we behoorlijk duur.  Het is wel zo dat daar ook een bezoek aan de Giants Playground inbegrepen was.  Echter, ons klonk dat niet zo aantrekkelijk, dus die plek sloegen we over.  Vandaag hoorden we van Zuid-Afrikaanse mensen dat het anders heel indrukwekkend was om te bezoeken.  Jammer!

We reden terug naar Keetmanshoop en zetten onze tocht verder naar Hobas.  Hobas is één van de ingangen tot Gondwana Cañon Park.  Het is een park zonder omheining tussen de gravelweg en de natuur.  Dat betekent dat de dieren zomaar de weg op kunnen lopen.  Aan Hobas heb je ook verschillende viewpoints op de Fish River Canyon.  Het is de tweede grootste canyon ter wereld, na de Grand Canyon.

Het is verboden om als dagtoerist in de canyon te wandelen, spijtig genoeg.  In 2002 stierf een niet goed voorbereide toerist tijdens een wandeling, dus besloot de overheid om het niet meer toe te laten.  Je mag enkel een vijfdaagse wandeling maken van Hobas naar Ai Ais (85 km).  Tussen Main Viewpoint en Hiker’s Viewpoint mag je wel wandelen.  Dus dat deden we.  We gooiden er weliswaar een muntje voor, omdat we mogelijk in tijdsnood zouden komen om tijdig met de auto in Ai Ais te geraken.  Dat muntje komt van pas (merci, Fantomy ;-) ), we gooiden het eerder die dag ook al eens.  Toen ging het om stoppen voor appelstrüdel en koffie of niet…  Het werd JA!  Hihi!  Het was overigens superlekker.

De afstand tussen de twee uitkijkpunten zou 2,5 km lang zijn (en dan nog terug uiteraard).  We probeerden een lift te fiksen om heen te gaan, maar dat mislukte.  Uiteindelijk bleek de wandelroute slechts 1,5 km en waren we nog ruim op tijd terug aan de auto.  De weg voor de wagens leek trouwens in slechte conditie.  Dus maar goed dat we stapten.

Lara vond het niet erg om ook het laatste uur naar onze eindbestemming te rijden.  Ze had al de hele dag alle kilometers gereden.  En het was ook al de hele dag op gravel.  Nu was de C12 wel in goede staat, dus dat viel wel mee.  Ik begon met naar buiten staren, de omgeving scannend op dieren.  En dat is me goed gelukt!  Ik heb Lara echt vaak laten stoppen.  Het grappige is dat zij de dieren vaak niet zag, zelfs niet wanneer ik ze aanwees.  Dus we waren echt de perfecte combo: zij als chauffeur (en ze doet dat graag op gravel) en ik als dierenspotter.  

Welke dieren we zagen? We zijn zeker van gemsbokken, struisvogels en zebra’s.  Waarschijnlijk zagen we ook spring- en steenbokken.  Helaas zijn we niet zo vertrouwd met deze dieren, waardoor we niet altijd goed weten welk dier we zien.  Er zijn ook heel veel vogels te zien.  Soms superschattige kleine, soms middelmatige.  Roofvogels zagen we nog niet.

Doordat we gisteren de canyon al zagen, besloten we om vandaag een rustig dagje te houden.  We stonden op tijd op om te ontbijten hier in het hotel.  We verblijven in Ai Ais Resort.  Deze voormiddag klommen we de rotsen op, om nog een glimp op te vangen van de Fish River (die weliswaar bijna droog staat nu het winter is).  We wandelden ook op onze blote voeten door de droge rivier.  Het Zuid-Afrikaanse koppel had ons dat aangeraden.

Terug op de kamer wilden we lunchen op ons terras.  Er zaten enkele vogels kortbij, zij hoopten wat kruimels mee te pikken.  Plots zag ik baboons, dus ik snel mijn camera gepakt.  Terwijl ik foto’s van de bavianen aan het maken was, hoorde ik de man op het terras naast ons roepen.  Vlak daarna gilt Lara en blijkt er een grote baviaan naast haar op het terras te staan (de terrassen liggen niet op het gelijkvloers).  Lara pakt de tafel vast en sleurt die mee naar binnen.  Wat een shock!  We hebben dus binnen gegeten.

Gisterenavond hadden we trouwens op ons terras nog een spel gespeeld.  Het was eigenlijk niet zo heel koud.  Op een zeker moment hoorde ik iets op de stenige berg waar we op kijken.  Daar zit iets!  Uiteindelijk bleken het hertjes of iets soortgelijks te zijn.  Ze zijn zelfs tot onder ons terras gekomen.  Toen we de camera binnen haalden, hebben we hen echter weg gejaagd door een gebaar te maken.

En zo kom ik bij nu.  Nu zit ik aan het zwembad.  Ik ging er nog niet in, maar naar ’t schijnt is het water warm, als in tegen de 35 graden of zo.  Dus seffens ga ik dat eens uittesten.  Er is hier ook een binnenzwembad, dat is deel van de ‘spa’.  En er is een bad rechtstreeks van de hot spring.  Maar dat zou rond de 65 graden zijn, dus dat gaan we toch niet testen denk ik.

Morgen gaat onze reis verder.  Ik geloof dat we naar Aus rijden dan.  Echter, ik heb de planning nog niet bekeken.  Dat is iets voor vanavond.  We zitten hier dus effectief zonder wifi, en ook het internetsignaal van de Namibisch simkaart is zwak tot onbestaand.  Dus het is hier zo’n beetje back to basics.  Echt eigenlijk, want gisterenavond was er in de badkamer zelfs geen warm water…ik ben benieuwd of het straks beter is!  Ik zou graag mijn haren nog eens wassen…