Cabot Trail

Dit is toch niet zo makkelijk als dat ik had gedacht.   We hebben een toetsenbord mee, dat op dit moment gekoppeld is aan mijn slimme gsm.   Ik typ in een word-document, terwijl Chris een filmpje ziet op de laptop.   Toch allemaal wat wennen voor mij,  zeker omdat ik niet zo makkelijk schakel tussen verschillende schermen.   Ik ben net even gaan lezen waar ik gestopt was met mijn verhaal,  en besef nu dat ik precies al wat dingen vergeten ben.   Vier dagen zonder iets te posten is lang, als je elke dag verder rijdt en ergens anders logeert.   Ach,  ik zal een poging doen. 

Zondag reden we richting Baddeck.   Onderweg stopten we bij een provinciaal park,  om er een korte wandeling te maken.   In Baddeck logeerden we bij een sympathiek koppel.   ‘s Avonds hebben we gezellig met hen gepraat in hun “screenroom”.   Dat is een overdekte plaats die zij bouwden in hun tuin.   Helaas waren er ook veel muggen,  en ik had geen Off gebruikt.   Ik ben bijgevolg nog steeds aan het krabben aan de beten op mijn voeten.   Ik lig er soms zelfs van wakker. 

Maandag toen we opstonden was het nog steeds aan het regenen.   Erg jammer om op die manier te starten aan de Cabot Trail,  de rit waar ik toch enorm naar uit had gekeken.   We reden eerst naar het ‘miner's museum',  om te ervaren hoe het is/was om in een steenkoolmijn te werken.   Ik had er meer van verwacht.  We gingen ondergronds met een man die vroeger zelf in de mijn werkte.   Er waren enkele gangen gebouwd,  zodat de bezoekers konden ervaren hoe het geweest was.   Ik heb zeker nog meer respect gekregen voor dat beroep,  maar had op voorhand gedacht dat ik nog meer onder de indruk zou zijn. 

We reden die dag ongeveer de helft van de Cabot Trail.  Onderweg stopten we amper, gezien het natte weer.   ‘s Avonds logeerden we in een Bed and Breakfast,  die alweer gelegen was op een prachtig domein.   Ook daar konden we er niet van genieten. Na een rit naar het dichtsbijgelegen restaurant vertrokken we naar dromenland. 

Wat een verschil de volgende ochtend!  Zon!  Eindelijk terug zon!  Ik word er zo goed gezind van als de zon schijnt!  Na een lekker ontbijt en enkele telefoontjes naar België reden we naar Cape North, het uiterste punt van Breton Island.  Het was de bedoeling om daar een korte wandeling te maken,  maar helaas had ik de routebeschrijving foutief begrepen en werd het een lange wandeling met weinig te zien.

Dat maakte dat we wel wat tijd verloren hadden,  dus dat ik de Skyline Trail maar beter kon vergeten.   Dat is een wandeling van een kleine tien kilometer,  in het nationale park waar de Cabot Trail doorloopt.   We besloten gewoon rustig te rijden en zo veel mogelijk te stoppen om foto's te nemen onderweg. 

Op een gegeven moment passeerden we het zoveelste bordje dat waarschuwt voor elanden.  Chris reed, ik hield mijn blik rechts op de berm gericht, je weet maar nooit...   Plots stopte Chris,  ik begreep niet waarom.   Toen ook ik mijn hoofd draaide,  zag ik het: een grote eland, in de berm aan de andere kant van de weg! 

Wauw!  En wij waren de enige mensen op die plek op dat moment!  Snel mijn camera aan Chris gegeven voor de eerste foto's.   En daar kwam een tegenligger.   “That's a really big one",  zei hij,  en hij reed verder.   Dag eland!  Chris vond het jammer dat hij geen foto heeft kunnen nemen met zijn camera.   En de foto's die we hebben,  zijn van een etend dier.  Het stond niet meer op te kijken zoals voor we de camera genomen hadden. 

Al bij al toch een chique ervaring!  Gisteren hebben we ook een hert gezien in de bosjes naast de weg,  maar dat was erg schuchter en verdween meteen toen het merkte dat we vertraagden.  Verder zien we vooral dode dieren langs de kant van de weg: wasberen komen we regelmatig tegen en ook al eens een coyote.   Misschien had ik al verteld dat er al eens één overliep voor de auto?   Dan vertel ik het nog eens,  hé!

Na de Cabot Trail kwamen we terecht op een boerderij in Inverness.   Geloof me: als dit je eerste keer in Canada is,  en je eerste ervaring met Airbnb,  je zou denken dat je verdwaald bent!  Alweer zo'n afgelegen locatie: zalig!  Enkel ons huisje en dat van de eigenaars,  en verder alleen maar groen.   Zo prachtig!  En het verveelt nooit precies!  In het huisje vonden we veel boeken,  zelfs enkele Nederlandstalige.   Bleek dat de eigenaars hun voorvaderen uit Nederland kwamen.   Ik vermoed met die boot van 1952,  maar dat heb ik niet gevraagd.   Ik ben toch blij dat we Pier 21 konden bezoeken,  het heeft me veel geleerd over de inwoners van Canada. 

Gisteren reden we verder naar Parrsboro.  Die plaats heeft de hoogste getijden ter wereld.   Er zijn verschillen tot 18 meter,  tussen eb en vloed!  Het is dus dé plaats om mineralen te zoeken.   Dat was ook de reden dat ik er naartoe wilde,  en ook omdat we anders een te lange rit zouden maken.   Wij dus rechtstreeks naar Partridge Island,  volgens mijn Lonely Planet de beste plek om de zoektocht te starten.   Helaas voelden we ons allebei niet goed: ik had migraine en Chris leek last te hebben van een zonneslag.  Dus ik heb gewoon eens aan het water gevoeld,  de temperatuur leek al beter dan in Taylor Head Provincial Park.

We kozen ervoor om te rusten,  want we voelden ons echt slecht.   Vanmorgen ging het gelukkig al veel beter.   Vandaag hebben we het ook nog kalm aan gedaan.   Ik startte deze post tot Chris zijn filmpje uit was (dat was al na twee alinea's,  dat bloggen via mijn slimme gsm gaat me nog niet zo goed af).   Daarna gingen we lunchen (voor mij was dat ontbijt) waar we gisterenavond dineerden.  Dat was bij de haven in Parrsboro,  zodat we het getijde nog eens ‘anders’ konden zien.   Helaas waren we te laat om hoogtij te zien,  dat kan gebeuren als je luiert. 

Intussen zijn we toegekomen in Saint-Louis-de-Kent,  bij een koppel Nederlanders.  We verblijven in een mooie cottage,  met zicht op een rivier.  Morgen gaan we een dagje wandelen en waarschijnlijk ook zwemmen in Kouchibouguac park.   Dat ligt op slechts vier kilometer van hier.   De pastasalade voor onze  picknick staat al klaar! 

Wat ik nog kan vertellen, omdat het me zo even te binnen schiet :-).   Je mag hier door het rood rijden als je naar rechts gaat.   Vreemd hoor.   Zelf hebben we het nog niet gedaan,  maar we trachten er op te letten dat we zelf op het linkse rijvak gaan staan wanneer we bij een stoplicht komen,  zodat mensen kunnen afslaan als ze willen.   Dat zal het zijn voor nu,  ik ben het beu,  hehe.