Bobbejaanland!

Eergisteren reden we verder door de provincie New Brunswick.  Op weg naar Saint-Andrews maakten we een ommetje naar de Fundy Trail Parkway, die we bereikten via de Fundy Trail.  Ik zat aan het stuur, en ik vond de ervaring erg vergelijkbaar met een dagje Bobbejaanland.  Ik heb ook meermaals geroepen "Bobbejaanland!".

Hoe dat komt?  Wel, we rijden bijna voortdurend op cruisecontrol.  De auto schakelt automatisch, dus het is eigenlijk de cruisecontrol instellen en gaan!  Echter, Fundy Trail is een route met vele bochten en veel stijgen en dalen.  Vaak gaat de weg in golven naar boven of beneden.  In het omhoog gaan zie je dikwijls de top niet, dus je weet ook niet wanneer je weer naar beneden zal vertrekken.  Echt een Bobbejaanland-effect krijg je dan!  Ik heb soms zelfs echt zitten schaterlachen achter het stuur!

De Parkway vonden we niet zo goed.  We betaalden bijna even veel als voor een nationaal park, maar vonden dat zijn geld niet waard.  De bewegwijzering kon pakken duidelijker volgens ons.  We ervaarden natuurlijk ook wat druk om niet te lang rond te hangen, omdat we nog het tweede deel van de rit voor de boeg hadden.  

Het gebied wordt omschreven als 'the last remaining coastal wilderness area' tussen Florida en Labrador.  Ik heb toch een beetje kunnen genieten van de prachtige uitzichten, hoewel de insecten ervoor zorgden dat ik me niet volledig kon ontspannen.  Indien we meer tijd hadden gehad, was de trip misschien boeiender geweest.  Nochtans denk ik dat we gewoon al behoorlijk verwend waren tijdens eerdere ervaringen, en dat we daarom nogal wat kritiek uitten op de Parkway.

Helaas bevonden we ons alweer in een gebied zonder gsm-ontvangst.  Zo'n Canadese simkaart aankopen, voelt toch ook een beetje alsof we een kat in een zak kochten.  Het heeft ons 50 euro gekost, en ongeveer een kwart van de tijd kunnen we niets opzoeken!  Zeer vervelend als je weet dat de gps in onze huurwagen een verschrikkelijk onding is!  

Wanneer we wilden verder rijden naar de eindbestemming van zaterdag, gaf de gps aan dat het nog meer dan 4 uren rijden was.  Ik was ervan overtuigd dat dat niet kon, want ik had diezelfde ochtend nog gekeken op maps.  Tja, toch maar op de gps vertrokken en voortdurend de gsm gecontroleerd op ontvangst.  Na een 30-tal kilometer konden we eindelijk Waze gebruiken, en bleek dat we nog maar een dik uur dienden te rijden.

Echt een onding, die gps!  Vandaag ook weer: de hele rit naar Lévis bleef de gps ons van de Trans-Canada highway af sturen, terwijl Waze duidelijk stelde om de weg meer dan 500 km te volgen.  Wij vertrouwen onze app, en kwamen tot 4 uren vroeger aan dan wat de gps op een gegeven moment voorspelde!  Toch maar goed dat we die 50 euro spendeerden, denk ik dan!

Hopla, het gaat hier weer vlot.  En dat terwijl ik toch moe ben, na een dag in de auto.  Maar ik heb net koffie gedronken om het uurverschil wat op te vangen en zo (een uurtje terug, nu we weer in de provincie Québec zijn).  Ik zal nog wat vertellen over Saint-Andrews en Chamcook.

We verbleven in een B&B in Chamcook.  Weer zo'n geweldige ervaring met de plaatselijke bevolking!  Don en Jenny zijn ontzettend warme mensen!  Ze wilden ons een echt thuis-gevoel geven en waren erg lief en zorgzaam.  Zij is afkomstig uit Bolivia, hij heeft de wereld afgereisd voor zijn werk.  We hebben veel tijd met hen doorgebracht, al pratend en filosoferend.  En gisterenavond speelden we samen Uno.

Jenny deed me een paar schoenen cadeau, en ook oorbellen.  We kregen allebei een pin met de Canadese vlag en versgebakken koekjes om tijdens onze lange autorit te kunnen opsmullen.  Echt fantastische mensen!  Ze gaven ook nog enkele tips voor onderweg, plaatsen die we nog zouden kunnen bezoeken.  Eéntje ervan hebben we bezocht, namelijk de langste overdekte brug ter wereld.

Speciaal, net zoals over de bodem van de oceaan rijden.  Dat deden we in Saint-Andrews.  Er is een eiland dat slechts vijf uren per dag bereikbaar is over 'land', namelijk bij laagtij.  Gisterenavond reden we nog terug wanneer het hoogtij was om enkele foto's te nemen.  De foto's kunnen echter niet weergeven hoe mooi het beeld was.  Er was veel mist en dat creëerde een heel speciaal effect.  Helaas is het ook niet mogelijk om geuren op foto te zetten, want daar heb ik ook al vaak van genoten hier!  De geur van zee, de geur van bos...zalig!

In Saint-Andrews hebben we het verder behoorlijk rustig gehouden.  Gisteren was een regenachtige dag.  We gingen naar de hoofdstraat, die me trouwens ook deed denken aan een pretpark.  Allemaal kleurrijke huisjes, een breed voetpad, schattige lantaarns, alles heel netjes en ordelijk.  We gingen alle winkeltjes binnen en buiten, en ik kocht voor het eerst prulletjes voor mezelf (flink toch, pas na twee weken!): enkele haarspeldjes, oorbellen en een paspoorthouder.  Die laatste was gemaakt voor een goed doel, dus dat vond ik z'n 4 dollar zeker waard!

Toen we besloten hadden om wat te gaan rusten in de B&B, begon de zon te schijnen.  Tja, jammer, we konden de rust wel gebruiken.  Hoewel ik niet heb kunnen doen wat ik dacht te doen (bloggen, het wordt hier een heus Canada-dagboek), want ik heb zitten tetteren met Jenny en Don.  

Vandaag hebben we dus lang gereden, bijna 700 kilometer.  We lieten Nova Scotia en New Brunswick volledig achter ons.  Even wennen, de provincie Québec.  Alles staat hier alleen in het Frans op de verkeersborden.  De verkeerslichten hangen anders.  De mentaliteit op de weg komt wat boertig over.  En je mag nergens sneller dan 100 per uur, hoewel je dan zelfs door grote trucks wordt ingehaald...

Vanavond aten we van het lekker verse brood dat de eigenaars van deze Airbnb voor ons bakten.  We kochten ook al groenten, dus die zal ik morgenavond klaar maken.  We bevinden ons in Lévis.  Morgen gaan we op verkenning in de stad Québec.  Daarvoor dienen we een ferry te nemen naar de overkant van de rivier.  Ik kijk ernaar uit om de stad te gaan verkennen.  Maar nu ga ik eerst genieten van een welverdiende nachtrust!