Twee steden verder, en ik geraak hier eindelijk nog eens! ‘t Is nogal raar geweest de voorbije dagen. We worden allebei wat moe, en mogelijk worden we elkaar ook wat beu. We hebben wel wat ruzies verwerkt en zelfs een hele dag elkaar alleen gelaten. Misschien kunnen we de laatste tien dagen proberen terug wat liever voor mekaar te zijn; quien sabe.
In ieder geval, de frustraties hebben ertoe geleid dat we sommige dingen niet deden. Ja, we maakten een ommetje tussen Ottawa en Kingston. Maar nee, we stopten niet om iets leuks te doen. Enkel om te eten. Want eten is belangrijk, en daar blijf ik het toch lastig mee hebben. Ik ben nog nooit op vakantie zoveel bezig geweest met op de klok kijken en te zorgen dat we ‘op tijd’ eten. Dat blijft toch een ergernis voor mij.
In Kingston toegekomen, hebben we eerst de was gedaan. Dat was de laatste mogelijkheid tot we terug in Montreal zijn. Nadien opnieuw op zoek naar eten. Gelukkig hadden de eigenaars van de airbnb ons een hele lijst gegeven met goede restaurants in het centrum. We kozen voor pizza en hadden daar geen spijt van!
De desserts werden door de serveuse aan tafel verteld. Er was keuze uit 4 dingen, waaronder chocomousse. Echter, de manier waarop het woord ‘mousse’ werd uitgesproken, deed Chris blijkbaar denken aan het Engelse woord voor eland. Hij had bijgevolg geen interesse in de moose, maar ik wel hoor! Chris nam de appelpizza. Veel te veel eten! De serveerster was onder de indruk van hoeveel we gegeten hadden. We namen toch nog een deel mee naar huis om ‘s anderendaags als tussendoortje te eten.
Woensdag gingen we ‘s morgens terug naar het centrum. We vervoegden ons bij een man die de tour door het stadhuis volgde. Nog twee Chinezen deden hetzelfde even later. Wederom een goede rondleiding, boeiende info, mooi gebouw. Graham, de man die eveneens het bezoek volgde, bleek zelf in de stad te wonen. We geraakten aan de praat en hij gaf ons enkele tips om de dag verder te vullen.
Eigenlijk konden we de dag zelf wel vol krijgen, maar toen hij sprak over “shipwrecks” die je kan zien vanuit de lucht, was ik verkocht. Telefoonnummer opgezocht van Fly Kingston, gevraagd naar Tony, zoals Graham gezegd had, en gewacht tot Tony terugbelde. Intussentijd nog enkele winkels in en uit, waarbij we voor 35 dollar een short voor Chris en ‘latinaschoenen’ voor mij vonden.
De mensen van Fly Kingston belden terug met hun voorstel (dat uiteraard toch wat duurder bleek dan wat Graham ons verteld had, doch toch betaalbaar genoeg) en we spraken af om 16:30. Lunchen deden we in de tuin waar we logeerden, met sushi uit de supermarkt. Dan de auto in om naar het penitentiary museum te rijden.
Blijkbaar was de gevangenis aan de overkant ook maar net gesloten. Je kon er rondleidingen volgen, maar de tickets waren erg gegeerd. Wij hadden toch geen tijd, dus het museum was voor ons goed genoeg! Zeer boeiend alweer, een tocht door (de geschiedenis van) de federale gevangenissen in Canada. Hoogtepunten van het bezoek waren ongetwijfeld de ruimte over de ontsnappingen (waar je zelfgemaakte wapens van gevangenen kon zien) en die over de straftuigen.
Het bezoek rondden we tijdig af om naar de luchthaven te vertrekken. De man die ons ontving, bood ons een gemberpil aan, dat zou naar ‘t schijnt helpen tegen misselijkheid. Ik liet er wel gemberboeren van eens we in de lucht waren, hehe. Voor Chris hielp het helaas onvoldoende. Hij is achteraf gaan rusten en heeft tot de dag nadien er nog wat last van gehad.
We waren ongeveer drie kwartier in de lucht. Eerst vlogen we langs de scheepswrakken, echt cool! Daarna ging de vlucht verder langs de “1000 islands” (het zijn er in werkelijkheid ongeveer 1800). Onderweg zagen we verschillende eilanden met maar één huis op. We gingen verder langs de bruggen die Canada met de VS verbinden. En we vlogen langs Boldt Castle. We hebben het nog niet van dichtbij gezien, maar dus al wel vanop ongeveer 100 meter hoogte. Tony, onze piloot (en chief instructor bij Fly Kingston), kon veel vertellen over wat we zagen onderweg. Boldt Castle is blijkbaar gebouwd in opdracht van een man met de naam Boldt (dat had je nog kunnen raden), voor zijn vrouw. Het kasteel heeft 365 ramen, één voor elke dag van het jaar. De vrouw overleed net voor het kasteel klaar was, de man heeft er nooit in gewoond.
Het is nog steeds mijn bedoeling om het gebouw effectief te bezoeken, maar ik weet niet of ik Chris mee krijg. Hij heeft na het vlieguitje gezegd dat hij vanaf nu met zijn twee voeten op de grond wil blijven. In het terugvliegen zagen we nog meer chique woningen, waaronder de eigendom van de uitvinder van de geurboompjes voor in de auto. Grappig, toch? Voor we terug bij de luchthaven kwamen, kregen we nog de skyline van Kingston te zien, met de city hall, twee gevangenissen en nog andere gebouwen die we niet bezochten.
Nadat Chris gerust had, aten we tapas in het centrum. Opnieuw heel lekker gegeten! Kingston was voor ons de beste locatie om uit eten te gaan, definitely! De volgende ochtend kochten we nog een muffin voor de jarige Stew (onze host), alvorens de rit naar Toronto aan te vatten. Stew en Aileen waren weer heel fijne mensen om ontmoet te hebben, temeer omdat Stew zijn zelfgebrouwen bier trots met Chris deelde. Volgens Chris was het nog lekker ook!
In Toronto hebben we de eerste namiddag geshopt. Ik was ervan overtuigd dat ik hier tweedehands boeken zou kunnen kopen in het Spaans. Wij naar de grootste boekhandel met gebruikte boeken, zonder succes! Er lagen slechts enkele exemplaren, vooral kookboeken. En tussen de Italiaanse zaten meer Spaanse dan tussen de Spaanse, geloof ik.
In plaats van boeken kocht ik dan maar tweedehandskledij, hihi. Niet veel hoor, ik heb eigenlijk niets nodig. Nadat ik nog eens een boekenwinkel was binnen gelopen om te vragen naar Spaanse boeken, stuurde de vriendelijke dame me naar een Spaanse boekhandel. Ik in mijn nopjes! Tot bleek dat het vooral nieuwe boeken waren. Uiteindelijk koos ik toch twee oude boeken, afwachten of ze goed gaan zijn.
Hier in Toronto lees ik trouwens een ander boek: How to be a Canadian. Het stond hier tussen verschillende andere boeken in de kamer, het trok mijn aandacht. ‘t Is echt een leuk boek: tof geschreven, met veel humor. Ik heb al wat bijgeleerd en eveneens ontdekt dat sommige dingen die ik vermoedde correct zijn. Dat boek blijkt een geschenk geweest te zijn voor Lio, onze Franse gastheer. Lio is samen met Jean, Braziliaan met Leuvense moeder. Weer zoiets Canadees, zoiets open, zoiets multicul, zalig!
Onze volledige dag Toronto brachten we apart door, nadat we in een ruzie terecht kwamen waar ik het einde niet van zag. Na een kwartier vol frustratie op een bankje aan de CN Tower, ben ik alleen verder gegaan. Het heeft me heel wat moeite gekost om te beslissen wat ik ging doen, aangezien mijn ‘plan’ nog niet volledig was uitgewerkt, of zoiets. Na anderhalf uur ronddolen en telkens op dezelfde plaats uitkomen, ben ik tot bij het water gewandeld. Ik nam de ferry naar Ward's Island en stapte er een uur rond.
Terug in de stad liep ik langs het oude en nieuwe stadhuis, het labyrint en de kerk die daarachter ligt. Een kerk waar één keer per maand een dienst wordt gehouden voor de overleden daklozen. Er stond een bord met al hun namen en sterfmaand en - jaar. Er waren veel mensen met de naam John Doe...
In de late namiddag contacteerde ik Chris en kwamen we opnieuw samen om te eten in een food court van een mall. Zo romantisch!
uhu
‘s Avonds hield ik me niet bezig met de dagplanning, ik liet dat aan hem over. Ik las verder hoe ik een Canadees kan worden :-).
Vandaag reden we naar Niagara Falls. Lang onderweg geweest, wel wat file. Blijkbaar is dit een lang weekend, dus waren er veel mensen op de baan. Ik had niks gepland, dus ik ging het me ook niet aan trekken. Oh ja, ik was nog altijd slecht gezind. Of terug, dat kan ook. Het blijkt nogal vermoeiend om telkens te plannen en daar weinig respons op te krijgen terwijl ik zó mijn best doe om zelfs eetpauzes in te lassen!
Uiteindelijk verdween de boosheid als sneeuw voor de zon toen we bij de watervallen aan kwamen. Echt chique, amai! En dan was het nog niet eens mooi weer (nogal bewolkt, het had ook geregend vanmorgen). We wandelden langs het volledige uitkijkpunt, op het einde waren we doornat. Deze keer lieten we ons niet verleiden tot een grote wandeling (ik had er geen zin in), na een dure fastfood maaltijd keerden we terug naar de auto.
Vandaag spendeerden we vier uren in de auto, om watervallen te zien. Vrij zot eigenlijk, maar het was het toch waard! Gelukkig hebben we geen ongeluk gehad onderweg, want die kans zat er meerdere malen in. Mensen rijden hier echt dom. Een vrouw ging rechts rijden om ons kort nadien bijna te rammen om linksaf te gaan. Vreemd.
Ja, uit dat boek heb ik gehaald dat mensen uit de Maritimes zeer rustig rijden, maar dat dat in de rest van het land niet het geval is. Zoiets had ik al door! Ik zal eens gaan verder lezen in dat boek, se, hoewel ik precies ook wel zo in slaap zou kunnen vallen. Het is bijna 23:30, misschien ook gewoon tijd om te gaan slapen; op een zaterdagavond. Ja, we zouden gaan dansen, maar ik bleek weer te lui.
Morgen rijden we naar Bancroft. Nog geen idee of we plannen hebben onderweg. Ik zou graag nog eens ergens stoppen om te wandelen of zo, maar ik weet niet of Chris dat wil. In Bancroft logeren we om dichter bij Algonquin Park te zijn, zodat we tijdig kunnen starten aan onze kampeertrip. Spannend! Nadien hoor je er alles over!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten