Nova Scotia

Dit bericht typ ik op zaterdagavond 9 juli.  Wanneer het online komt, weet ik nog niet.  Mogelijk morgen, of op een andere dag.  Vanavond alvast niet, aangezien we ergens verblijven 50 jaar terug in de tijd, of zoiets.  Zo noemt Chris het alleszins.  Hij kan maar niet begrijpen dat hier geen wifi is.  Sterker nog, hier is zelfs geen ontvangst met de gsm! 

Dat signaal viel weg ongeveer een uur rijden van hier.  Gedaan met rijden op gps via de gsm!  Gelukkig hebben we een wagen ver boven onze verwachtingen, mét ingebouwde gps.  Een wagen met maar 8 000 kilometer op de teller, cruise control, airco, dak dat open kan, en nog wel wat dingen die we nog zullen ontdekken!  Het is een Buick Encore, mooie “free upgrade”, wetende dat we normaal een Ford Fiesta zouden hebben.

Soite, ik wil veel vertellen, daarom dat ik met de laptop op schoot in de sofa ben gekropen.  Ik kon er ook voor kiezen een film te zien, maar blijkbaar heb ik daar weinig behoefte aan.  Positief vind ik dat.  Er zijn wel meer positieve dingen aan deze reis, al zeg ik het zelf!  We doen moeite om gezond te eten, ik tracht minder te roken, we drinken behoorlijk veel water en bewegen uiteraard vele uren per dag.  Goed bezig!

Ja, dit wordt een ingewikkelde post.  Want eigenlijk ben ik behoorlijk moe, dus mijn gedachten zijn niet meer zo logisch geordend.  Waarom ik niet ga slapen?  Wel, omdat ik wacht op de ouderwetse droogkast die nog maar een half uur geleden van start ging.  En onze kledij kwam kletsnat uit de mogelijk nog oudere wasmachine.  Vandaar dat ik het toch allemaal wat in het oog wil houden.

Chris is al ver in dromenland.  Hij was ook heel moe.  Reizen met Fie is dan ook uitputtend.  Ik weet dat wel.  Nochtans doe ik flink mijn best om hem op tijd en stond te voorzien van zijn basisbehoeften.  Ik let erop dat we tijdig eten, hoewel ik niet altijd in die missie slaag.  Maar we zijn vrij goed bezig, vind ik.  Ik vind precies echt dat we goed bezig zijn, amai.  Laat ik proberen wat meer te vertellen over onze avonturen hier, want dat heb ik nog niet gedaan, en ik zit al bijna een pagina ver (in Word).

Woensdagavond begon ons treinavontuur.  VIA Rail is niet zo verschillend van onze NMBS, zo bleek al snel.  De trein vertrok met vertraging, maar die werd laattijdig aangekondigd.  De economy class viel behoorlijk mee: redelijk wat beenruimte, een tafeltje, een stoel waarvan de rugleuning naar beneden kon zonder dat de achterbuur er last van had.  Wat ons helaas meteen opviel toen we op de trein stapten en een plaats toegewezen kregen, was een zeer onaangename doordringende geur.  Al snel wisten we dat het een lichaamsgeur was, en na ongeveer een uur hadden we ook door van waar die kwam.  We zaten in een treinstel waarin ook een gemeenschap Amish zat.  Helaas hadden deze mensen een verschrikkelijke lijfgeur.  We trachtten ons er niet te veel op te focussen, de rit zou zo al lang genoeg duren.

De eerste rookstop (een halte waar de trein 10 minuten stil bleef stan) kwam er toen we al een viertal uren onderweg waren. Wat een shock!  We kwamen van een hete 30 graden in Montréal terecht in een winderige 15 graden (met moeite).  Bij de volgende haltes trok ik een extra truitje aan.  Weliswaar een dunne trui, want dat had ik niet verwacht.

Ja, het was een lange treinrit.  Wetende dat ik niet slaap op vervoersmiddelen, maakte het er niet aangenamer op.  Ik heb mezelf verplicht om tussen middernacht en 4:00 mijn ogen zoveel mogelijk te sluiten.  Af en toe was ik misschien voor een kwartiertje in slaap, maar dan deed mijn nek verschrikkelijk veel pijn wanneer ik terug wakker was.  Eens ik zag dat de zon ging opkomen, heb ik terug naar buiten gekeken.

Na 18 uren op de trein had ik het gevoel van “dit valt eigenlijk wel mee”.  Het leek vlot te gaan, ik kon mezelf wel bezig houden.  Echter, een uur later begon het irritante gevoel van “are we there yet?”, en dat is niet weg gegaan tot we omstreeks 19:00 donderdagavond toekwamen in Halifax.  En ik voelde me behoorlijk ‘reisziek’.  Ik leek niet op de vaste grond te staan, alles rondom mij leek te bewegen, inclusief ikzelf, zelfs wanneer ik stil zat.  Dat gevoel heb ik ook wanneer ik lang gevlogen heb, maar blijkbaar kan het na een dag treinreizen ook.

Toch nog even wat anekdotes van op de trein, als je nog niet afgehaakt bent.  Dat mag hoor; ik schrijf dit ook voor mezelf, herinneringen verzamelen en bewaren!  “…because shoes are your friends.”  Vrij grappige aankondiging, waarin gevraagd werd om je in de trein te bewegen met schoenen aan je voeten.  Ook wel wat vreemd, eigenlijk.  

Een rokende medereiziger bleek uit Zwitserland te komen.  We praatten tijdens de rookpauzes, en volgden samen de voetbalmatch die Frankrijk won.  Zij gelukkig, want ze had 7 jaar in Frankrijk gewoond en had zelfs de Franse nationaliteit, naast de Zwitserse.  En dan was er nog die zwijgzame oude man naast ons.  Pas toen de trein de eindhalte bereikte, praatte hij voor het eerst in die 24 uren.  Hij was al 7 uren langer onderweg dan ons en had nog 2 uren in de auto te gaan.  Hij ging naar de begrafenis van zijn zus.  De kinderen van de Amish waren overigens ook zeer schattig om zien.  Achter ons was er een meisje dat heel gemakkelijk sliep en zelfs zachtjes snurkte.

In ieder geval, ik zal eens verder gaan, want anders krijg ik dat hier nooit af.  Halifax was veel aangenamer dan Montréal!  Hele leuke huizen in mooie lanen, en wij verbleven in een deel van zo’n huis.  We hadden maar één dag om de belangrijkste bezienswaardigheden te bezoeken, en dat lukte vrij goed.  Volgens Chris stond ik wel in turbo, en was dat er wat over.  Ik vond het heus wel mee vallen, hehe.

We wandelden gisteren langs het kerkhof waar een veertigtal mensen begraven liggen die omkwamen bij de ramp met de Titanic, de citadel (we gingen niet binnen, dat vonden we te kostelijk), de historische gebouwen (oudste gebouwen van de stad), het stadhuis, enkele religieuze plaatsen, de haven en de overdekte markt.  We pikten ook Chris zijn rijbewijs op!  Zo gelukkig waren we met dat pakje!  Met extra dank aan Jens!

Ons laatste bezoek was dat aan Pier 21.  Dat was echt de moeite!  Er liep een tijdelijke tentoonstelling over Empress of Ireland.  Dat schip zonk in 1914, waarbij een duizendtal mensen het leven lieten.  Eigenlijk was die ramp erg vergelijkbaar met het zinken van de Titanic twee jaar eerder.  Doch, weinigen kennen het verhaal, en dat heeft blijkbaar twee redenen: kort nadat het schip zonk begon de Eerste Wereldoorlog en over de Titanic werden tientallen films gemaakt waardoor die ramp meer aandacht kreeg.

De rest van het museum was minstens even interessant.  Pier 21 is de plaats waar tienduizenden migranten Canada zijn binnen gekomen.  Het museum brengt hun verhalen en houdt op die manier de herinnering levend.  We zagen een film over migratie in het heden en volgden een korte rondleiding met een gids.  Die gids vertelde zeer boeiende anekdotes, zoals dat velen kwamen met een lege koffer om er niet arm uit te zien, dat er ooit een vissersboot is toegekomen uit Zweden met 248 passagiers terwijl de boot slechts voor 40 mensen plaats had, dat hij al veel mensen ontmoette die zelf langs Pier 21 het land binnen kwamen,…  Echt allemaal heel boeiend, een aanrader!

Gisterenavond waren we vrij moe, maar…Fie wilde gaan dansen!  Dus dat deden we ook!  Ik vond via ‘my friend’ (Google, niet mijn shoes) een feestje dat begon om 21:30 en drie uur later zou eindigen.  Dat klonk ideaal voor een stel vermoeide toeristen als wij.  Het was een toffe avond.  We dansten met verschillende mensen, de DJ draaide enkel goede salsa met tussendoor bachata, ik kreeg verschillende complimenten over hoe goed ik danste.  Tof, tof!  Extra anekdote: ik danste met een Italiaanse man die ooit Canada binnen kwam via…jawel, Pier 21!

Vanmorgen pakten we onze koffers vooraleer we richting het autoverhuurbedrijf gingen.  We gingen ervan uit dat we binnen het uur zouden terug zijn, met auto.  Dan zouden we nog net genoeg tijd hebben om rustig de auto in te laden en richting het provinciale park te rijden waar we vandaag wilden wandelen.

Echter, toegekomen in het station, waar het kantoor van de autohuur was, zagen we onmiddellijk dat dat wel even zou kunnen duren.  En inderdaad, pas een dik uur later konden we eindelijk vertrekken met de wagen.  Intussen de eigenaars van de Airbnb al was pusherig aan het chatten, want we waren te laat terug.  Zeer snel alles bijeen gepakt en vertrokken!  Vrij hectisch, niet zo leuk...  Lunchen deden we ergens op een parking naast een drukke weg.  Ik kaas met tomaat-basilicum smaak en wat crackers, Chris een slaatje.

In Taylor Head Park kwamen we pas toe na 15:00.  We hadden allebei een stukje gereden, om de wagen wat te leren kennen.  We kozen voor een wandeling van een viertal kilometer, omdat we niet zo gek veel tijd hadden vooraleer Chris zijn lichaam om avondeten zou vragen.  Het was een heel aangename wandeling, wel wat modderig, want het weer zit hier toch niet mee.  Niet wat ik verwacht had, om eerlijk te zijn.  Ook nu zit ik trouwens met een fleecetrui en een deken in de zetel.

Toch heb ik tijdens de wandeling veel kledingwissels gedaan.  Ik begon met een topje, trui, sjaal en jas.  Al snel verdwenen de jas en sjaal.  Even later ook de trui.  Nog wat later weer de sjaal aan.  Dan weer de trui aan.  Weer iets uit, en weer aan…lastig.  Onderweg wandelden we door bos en langs de zee.  Ik vond al veel mooie schelpen en stenen.  Ik hield mezelf in (want eigenlijk is het verboden om die dingen mee te nemen) en nam enkel een stukje kwarts mee.

Buiten vogels, eekhoorns en insecten hebben we nog geen dieren gespot.  Ook nog geen bijzondere soorten gezien.  We zagen overwegend typische zeevogels (vooral meeuwen).  Eén klein vogeltje hebben we kunnen fotograferen, eentje met een gele borst.  Ik had gelukkig Off mee (oh ja, hier verkopen ze dat!), want ik vond dat er toch wat veel insecten rond mijn oren vlogen.  Eens ik mezelf had bespoten met het product, viel het allemaal wel mee. Intussen heb ik overigens een douche genomen en merk ik dat er hier binnen toch ook wel wat bijtende beestjes zitten.  Tja.  Dat hoort erbij, geloof ik.

Om avondeten te kopen was het al iets te laat daarstraks, blijkbaar.  Na Montréal en Halifax, waar er grote supermarkten zijn die ALTIJD open zijn, was het even schrikken dat de supermarkt hier al sloot om 18:00.  We vonden enkel een klein winkeltje waar ze zeer weinig verkochten.  Een beetje zoals een nachtwinkel bij ons, eigenlijk.  We kochten twee blikken soep en wat toastbrood, en hadden toch een simpele maaltijd!  We doen dat hier goed; nogmaals!

Zo, dat zijn al drie pagina’s vol in Word.  Wow!  En dan heb ik nog niet verteld over de culturele verschillen.  Want die zijn er wel degelijk!  Om te beginnen, ik hou wel van de Canadese mentaliteit!  Er lijkt heel veel verdraagzaamheid en openheid te zijn, en dat vind ik gewoon super!  Er is een grote diversiteit, zoals in Antwerpen, en ook dat vind ik geweldig.  Tot hiertoe is iedereen altijd zeer vriendelijk en de meesten lijken oprecht geïnteresseerd in wie we zijn en wat we hier komen doen.  De mensen zijn behoorlijk sociaal, ze maken gemakkelijk een praatje en hebben daar ook tijd voor.  Aan de kassa van de supermarkt bijvoorbeeld, zie je niemand zenuwachtig worden omdat de persoon die aan de beurt is rustig een babbeltje slaat met de kassier.  Zelfs wij worden er niet nerveus van, want wij zijn met vakantie!

De grootste cultuurshock voor ons is toch wel de mentaliteit op de weg.  Voetgangers hebben voorrang, en daar gaan de chauffeurs van gemotoriseerde voertuigen ver in.  Als ze je nog maar zien komen, staan ze al stil om je over te laten.  En iedereen vindt dat gewoon normaal.  Wij hebben vaak gedacht (als we te voet waren): “amai, wij zouden hier toch gewoon door rijden, er is toch nog een zee van tijd voor die voetganger bij die auto komt”.  Maar blijkbaar hebben de mensen hier echt tijd.  Niemand toetert omdat een ander te lang wacht voor een voetganger die misschien niet eens gaat oversteken (want dat gebeurt wel eens met toeristen zoals wij).

Nog een verschil zijn de bussen.  In Halifax namen we verscheidene keren een bus.  De chauffeurs stoppen altijd als er volk aan een halte staat, zelfs als die mensen niet mee hoeven met die bus.  Je hoeft de bus dus niet tegen te houden, die stopt wel voor jou.  Betalen kan wel enkel gepast, dat is even wennen.

Tot slot zijn er kruispunten waar er op elke hoek een stopbord staat.  Onder die borden staat iets van “4-way stop”.  Dat hebben we even geobserveerd vooraleer we zelf aan ons autoavontuur begonnen.  Het gaat zo: je stopt aan dat stopbord en je laat minstens één iemand anders passeren.  Dan rijd je rustig verder en je vertrouwt erop dat de anderen wachten.  En dat gebeurt gewoon!  Wat een hoffelijkheid seg!  Echt zot!

En met die woorden, meer dan een uur aan het typen, ga ik dit afronden.  Een veel te lange post, maar gisterenavond had ik er geen fut meer voor na onze geweldige dansavond.  En nu was het toch wachten op die droogkast.  Ik vrees overigens dat onze kledij nog niet droog zal zijn.  Trouwens, morgen rijden we verder naar Baddeck, om overmorgen te starten aan de Cabot Trail.  Daar kijk ik toch echt naar uit, ik heb er hoge verwachtingen van! En ik geloof dat ze zullen ingelost worden!  Het zou alleen wat warmer mogen zijn…