Slapeloosheid in de Koppen

Vandaag keek ik toevallig naar Koppen.  Ik keek naar Koppen omdat ik niets anders vond om naar te kijken.  En ik wilde ook niets anders doen dan in de zetel liggen.  In Koppen ging het over slapeloosheid.  Blijkbaar gebruikt 1 op de 10 Belgen slaapmedicatie.  Wel, ik slaap ook behoorlijk slecht, maar van de pillen blijf ik toch af.

Er kwam een psychologe aan het woord in het programma.  Ze noemde enkele voorwaarden om te kunnen slapen: slaperigheid voelen en rustig zijn.  Daar zit het probleem bij mij.  Ik ben niet rustig.  Ik ben een piekeraar.  En in bed komt dat nog meer tot uiting.  Hoe slaperig ik ook geworden mag zijn voor de televisie, eens in bed verandert er iets.  In een donkere kamer, alleen met mijn gedachten, komt er zoveel tot leven.  En zo eindig ik hier.  Want dan in bed blijven, heeft weinig zin.  Ik frustreer me dan alleen maar verder.

Topic van de dag: kosten!  Het probleem aan mijn auto is eindelijk ontdekt.  Op zich ben ik daar blij om.  En ik wist op voorhand dat het me flink wat geld zou kosten.  Echter, het maakt me kwaad.  Blijkbaar is het probleem ontstaan door fout schakelen.  Eén keer is genoeg.  En die ene keer, ja, daar was ik bij.  En neen, ik reed niet zelf.  Je zou kunnen stellen dat het mijn eigen schuld is.  Ik stelde voor om wat te oefenen op het autorijden.  En daar betaal ik nu een zeer hoge rekening voor.

History repeats.  Daar wees Ilse me vanmorgen op.  De geschiedenis herhaalt zich.  Want blijkbaar komen grote kosten aan een auto (of zelfs het kopen van een nieuwe auto) er vaak na iets anders.  En in mijn geval klopt dat.  Vier jaar geleden bevond ik me ongeveer in dezelfde situatie.  Tja, het kan er nog wel bij.  'Gewoon' nog wat minder spaargeld over.  Voorlopig enkel verder dromen over de Afrika-reis.  Eigenlijk over eender welke reis.

Ik zal het weer wel stellen met een Belgische zomer.  Af en toe een festivalletje meepikken, en verder hard werken.  Hard werken tussen het karton en het krantenpapier.  Dat reizen haal ik ooit wel in.  Doch, voor een wereldburger als mezelf, doet het pijn te weten dat ik nog zo lang dien te wachten.  Maar ja, first things first.  Ik kan niet alles hebben.  Dat kon, maar nu kan het niet (meer).

Zo, slapeloosheid dus.  Geen idee wat ik ga doen nadat ik op "publiceren" heb geklikt.  Er zijn nog vele prullen te regelen, maar ik ben te moe om dingen te doen waarvoor concentratie nodig is.  Moe, dat wel, doch niet slaperig.  Schrijven in mijn boekje blijkt ook nogal vermoeiend, de laatste dagen.  Lezen is leuk, maar soms te leuk.  Ach, ik zie wel.  Gelukkig hoef ik morgen geen les te geven.  Hoewel de dag me enorm zal uitputten, we gaan een dagje naar Walibi.  Alsof ik nog niet genoeg in de rollercoaster heb gezeten dit jaar...