Veel praktisch gedoe de laatste tijd. Vooral de dinsdagen lijken zo druk. Raar. Je vraagt je waarschijnlijk af waarover ik het heb. Om iets minder in het vage te blijven, zal ik enkele dingen benoemen: notaris, bank, e-mailverkeer, surfen, aangetekende brieven, garage, dagelijkse huishoudelijke taken, schoolwerk,...
Flink van mij. Oké,
toegegeven, ik benoem het nog steeds niet helemaal. Daar ben ik nog niet klaar voor. Maar het is dus druk. En tussendoor tracht ik nog wat te voelen
ook. Want dat voelen ligt al even stil. En het is zó hard nodig. Ik heb het zó hard nodig! Gelukkig maak ik weinig ‘leuke’
(ontspannende) plannen. Daardoor heb ik
wat meer tijd om te voelen.
Het gaat al terug iets beter. Het voelen, hé. Andere dingen ook, hoor. Sinds maart gaat het beter. Maart al.
In maart schreef ik voor het eerst in mijn boekje over ‘twee betere
dagen’. Feit is dat over het algemeen de
dagen niet meer volledig slecht zijn.
Het gaat nu eerder om momenten.
En ja, loslaten. Volop
bezig. Er zijn genoeg mensen die het
weten, zien, horen.
Echter, als je me niet al te vaak contacteert, kan het zijn
dat je daar een ander beeld over hebt.
Want ja, ik voel nog pijn. Veel
pijn. Ik mis vele dingen. Ik mis vele mensen. “Wat ik ook beslis, ik ga er volledig voor.” Weet je nog?
Maar niet al die dingen besliste ik.
Ik nam maar twee echte beslissingen.
De andere keuzes werden voor mij gemaakt. En die maken dat ik sta waar ik nu sta.
Of zit waar ik nu zit.
Of hang waar ik nu hang. Of huil
waar ik nu huil. Of lach waar ik nu
lach. Of dans waar ik nu dans. Of mijn
gal spuw waar ik hem nu spuw. Dat maken
die keuzes die een ander voor mij maakte.
En ik kom er wel. Alleen met nog
meer omwegen. Zo is dat. Maar ik kom er. Con tigo ~ sin ti, con vino, con lagrimas, con rón, con música, con
pensar, sin pensar, con sentir, sin sentir, y con rón – de vez en cuando.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten