spontane "JA"

Zo gewoon, zonder nadenken.  Betekent dat dat het gemeend is?  Wel, op dat eigenste moment misschien wel.  Zonder nadenken, gewoon "JA".  Goed, goed.  Positief!  En de momenten dat het geen "ja" kan zijn, negeer ik de vraag gewoon nog steeds.  Slimme manier om ermee om te gaan.  Gisteren ging het bijvoorbeeld veel minder spontaan.  Te veel confrontatie met het verleden.

Te veel vragen over waar ik leerde dansen, waar ik les volgde, waarom ik geen les meer volg, wat er gebeurd is...  En altijd maar zo oppervlakkig mogelijk blijven.  Maar voelen dat men het in mijn ogen ziet.  Dat men mijn ziel ziet.  Dus maar ongemakkelijk wegkijken en glimlachen.  En zo kwam ik de avond nog redelijk leuk door.

De tranen ebben weg.  Tranen voor de zovele dingen.  Ik raak gewend aan een leven met minder tranen.  Hoewel ik zeker nog door moeilijke momenten ga.  Dat zal nog lang zo blijven.  Echter, ik kan al beter plaats maken voor andere dingen.  Ik zet mijn leven weer op de rails.  Alhoewel ik me blijf afvragen hoe het zal zijn.

Zowel eergisteren als gisteren was ik er bang voor.  Ik denk toch dat het angst was.  Stiekem misschien ook een klein verlangen.  Verlangen naar...?  Me kwaad maken?  Met masker en brede glimlach praten?  Geen idee.  Wanneer het moment er is, zal ik het misschien weten.  Doch, ik ben er bang voor.  Om diezelfde reden zal ik waarschijnlijk zondag toch gewoon thuis blijven.  Het doet nochtans pijn.  Want zondag is het enige vaststaande gegeven in mijn leven als vrijgezel.  Het hoort bij mijn single leven.  En ook dat nemen ze me af.  

Tja, ik zou kunnen gaan.  Echter, ik heb geen behoefte om hen te zien.  Echt niet. Gisteren was al genoeg.  Gisteren voelde ik duidelijk de spanning.  Ik was er zelfs zeker van dat er over mij gesproken werd.  Maar ja, ik spreek soms ook.  Soms wordt het mij te veel en spreek ik.  Maar ik herpak me altijd snel.  Zo flink van mij!  Dat ik hem dat plezier doe.  Onvoorstelbaar eigenlijk!

Weet je al iets?  Heel weinig, ik besef het.  Het gaat vooral over dansen, dat had je misschien al door.  En dansen blijf ik doen.  Niet met even veel gevoel, noch met even veel plezier.  Eerder met gemengde gevoelens.  Maar ik blijf dansen.  En ik kan er zeker nog van genieten.  Terug meer zelfs.  Dus ik danste al enkele dagen, en zal nog enkele dagen verder dansen.  Denk ik.  Hoop ik.  Vanavond al zeker!  

En meer hoef ik niet te schrijven, want eigenlijk heb ik geen inspiratie.  Ik kan enkel zeggen dat het beter gaat.  Maar dat gun ik hem niet.  Ik gun het jou niet.  En de briefjes liggen hier (klaar).  En ooit zal je ze ontvangen.  En ooit zal je spijt hebben.  En ooit zal je misschien beseffen.  Maar blijf nu maar bij je zekerheid.  Het is wat je nodig hebt en het komt je zeer goed uit.  Geen karakterke...