gekke week

Vorige week was de gekste week van dit jaar.  Zo wil ik niet nog meer weken, hoewel de deze er al begint op te lijken.  Maar nee, één element minder deze week, dat scheelt al.  Zou ik toch kunnen denken.  Nope, weer geen structuur, weer vaagheid, want dat is wat ik wil in deze entry.  Ik wil niet te veel prijs geven.

Want een blog is publiek. Het lijkt misschien niet altijd zo, maar ik besef dat maar al te goed.  En mijn blog was lange tijd iets voor een beperkt groepje aanhangers.  Maar ik word wat minder 'voorzichtig', en steeds meer mensen lijken te weten dat ik dit heb.  En sommigen gun ik het niet.  I'm sorry.  Ik bedoel dit niet persoonlijk, ook al lijkt dat nu even zo.  Eigenlijk gun ik alleen de K...T...K.N het niet.  En ik blijf beleefd, want ik kan ook beleefd zijn.

Neen, serieus.  Vorige week was zó raar.  Zo vol emotie, zonder emotie.  Er gebeurden vele dingen.  Héél leuke dingen, en erg droevige dingen.  En dat allemaal op één week.  Eén week waar ik zo naartoe had geleefd.  Want in die week had ik 'verlof', weet je nog?  Niet veel van gemerkt eigenlijk.  Hoewel, ik heb geen spijt. Echt niet!  Laat dat duidelijk zijn!

Echter, ik ben wel even hervallen in oude gewoontes.  De gewoonte om niet te voelen.  Om alles weg te cijferen.  Om voortdurend een masker te dragen.  Om te doen alsof het gevoel er niet is.  Neen, dat is niet juist.  Ik doe eigenlijk niet alsof.  Ik voel het gewoon niet.  Maar dat komt doordat ik er de tijd niet wil voor nemen.  Net zoals....pfff....

(Wie vult aan?  Nee, nee, ik stel geen vragen meer aan jullie, start geen wedstrijden meer.  En vano, hé)

En de wijn doet potverdorie wonderen.  De wijn en bachata.  Wonderen.  Goed!  Alles eruit voor morgen!  ALLES, aub!  Alles, aub, hogere macht die er is maar geen naam heeft.  Hogere macht, aub!  En ja, ik schrijf leuk.  Echt, dat vind ik zelf ook.  Jij hoeft dat niet te vinden.  Maar ik heb daarnet nog maar eens terug gelezen, want alles passeert mij zonder dat ik het besef.  En als ik dan kom terug lezen, kan ik het deels opnieuw beleven.  En dat is goed.  Want ik beleef weinig (tot niets).  Dus dat is goed.  Alles is goed.

En omdat ik zo goed schrijf, ga ik vannacht ook nog schrijven.  Op commando.  Het wordt moeilijk (mijn favoriete woord als ik niet weet hoe het te omschrijven).  Het is gevaarlijk.  Want in mijn woorden ben ik als in mijn dans: eerlijk.  En de waarheid kwetst.  Kwetsen is niet goed, ik weet dat.  Maar jullie vragen me om te schrijven, dus kan je je eraan verwachten.  Denk ik dan.  Ik zie nog wel.  Ik zie wel wat er op het blad verschijnt.

Klink ik negatief?  Kan zijn.  Klink ik gevoelloos?  Of juist vol gevoel?

(nogmaals: ik wacht op een antwoord op een vorige vraag, hierop hoef je niet te antwoorden)

Ik kan het nog!  Of beter: wij kunnen het nog!  Want alleen had ik het niet gekund.  Echt niet.  Dus, bedankt!  Bedankt voor al deze emoties (die ik nog niet voel, maar dat komt wel)!  Bedankt om mee te denken en te doen!  Bedankt, echt!  Want even had ik het gevoel dat ik er terug stond.  En dat was onbetaalbaar (iemands woorden over heel dit gebeuren).

Of ik er effectief terug sta?  Daarover durf ik geen uitspraken doen.  Dit was erg kortstondig, maar zó intensief!  En ik voelde het, ook al voel ik niets.  Ja, het is gek.  Maar het was een gekke week hé ;-) en deze week is ook wat gek.  Ik kan het niet uitleggen.  Over gevoelens schrijven/praten, blijft een moeilijk (haha) item voor mij.

Zo, zo heb ik alles verteld dat ik wilde vertellen, voor nu.  Alles en niets.  Sommigen zullen het begrijpen, anderen zullen al afgehaakt hebben.  Nog anderen hebben ondertussen hoofdpijn van alle onduidelijkheden.  "Bel me, schrijf me"...  als je meer wil weten!  Ik sta er voor open, toch wel!  Maar hier blijf ik even vaag.  Omdat ik het sommigen niet gun.  Dat komt nog wel.  Maar vandaag niet.  Vandaag gun ik het je niet.  Jou....