voilà

 
Mogelijk komt het door de wijn, in combinatie met te weinig eten.  Ik ben het zwijgen beu. Er is te veel stilte rondom mij.  Buiten de muziek die ik zelf opzet, is het stil.  En dat ben ik beu.  Nochtans, hoe meer ik typ, hoe minder zin ik heb om het te vertellen.  Echter, het wordt tijd.  Het wordt tijd dat mijn lieve, trouwe lezers het weten.  Ook al weet ik niet wie die lezers zijn.  Degenen waarvan ik het wel weet, verdienen dit.

Vandaag ging ik shoppen in mijn nieuwe buurt.  Ik had er al weken zin in, en vandaag zette ik de stap.  Zó leuk!  Drie paar nieuwe schoenen :-) joepie!  Dat was trouwens het doel: schoenen.  Naar de andere dingen heb ik niet zo gekeken.  Ik kijk er nu al naar uit om daar te wonen.  Want naast de kledingwinkels die me een Honduras-gevoel geven, zijn er nog andere dingen die handig zullen zijn.  Ik kwam fruitkramen tegen met een bakje aardbeien voor € 1,75 en kersen aan € 4,00 de kilo!  Hoe zalig is dat!

Ja, volgend jaar wordt fantastisch!  Ik blijf erbij!  Het wordt het beste jaar uit mijn leven.  Ik word 30, en dat wordt fantastisch!  Niet geweldig, wél fantastisch!  Want ik heb daarenboven nog eens ontdekt dat ik zal verjaren in de vakantie!  Yes!  Eens ik terug de energie (en het geld) heb, ga ik op zoek naar hoe ik die week onvergetelijk ga maken.  Want dat wil ik, een onvergetelijke verjaardagsweek.

Er is alvast € 200 die ik ga kunnen spenderen in die week.  Tenzij...  Want ja, hoe belachelijk ook, het blijft in mijn hoofd.  Hij blijft in mijn hoofd.  En in mijn gevoel, in mijn hart.  Hij blijft.  Nog wel een tijdje...  Maar ik durf al terug een beetje vooruit kijken.  Naar mijn verjaardag, bijvoorbeeld.  Eerst nog wel een hele zomer overbruggen, en een herfst, en een halve winter.  Maar dan...het wordt fantastisch!

Als je ideeën hebt voor die verjaardag: let me know!  Je bent zeker welkom om mee te zorgen voor een onvergetelijke week!  Mijn voorkeur gaat uit naar iets dat ook dansen inhoudt.  Op dit moment toch.  Want dansen is potverdorie zó belangrijk!  Zonder dans kan ik niet leven.  Dat is de enige zekerheid.  Geen dans, geen leven.  Een dag niet gedanst, een dag niet geleefd.

Ik ben intussen op zoek gegaan naar het gedicht dat ik hier nog wilde posten.  Ik vind het niet direct.  Spijtig.  Echter, ik geef niet direct op.  Ik ben nogal goed in dingen vinden online (helaas, soms), dus ik geef nog niet op.  En anders koop ik mij een smartphone, en kan ik er een foto van nemen.  Dat kan ook.  Een smartphone kopen.  Aangezien ik er nu toch al even over nadenk.

Ach, laat me eerst even rustig aan doen.  Geld, geld, geld.  Zo belachelijk.  Dat dat ooit werd uitgevonden.  Nadat ik de kosten aan mijn auto heb betaald, evenals mijn inboedel, kan ik beginnen nadenken over die luxueuze uitgaven.  Een laptop en/of een smartphone.  Gewoon, omdat ik het wil.  Niet zozeer omdat ik het nodig heb.  Maar ik wil het.  Net als een nieuw fototoestel, dat wil ik ook al lang.  Doch, daar ga ik nog langer mee wachten.  Ik heb er toch geen tijd voor.  Voor een laptop en smartphone heb ik tijd.  Dat zou ik dagelijks gebruiken.  Dus dat gaat voor.

Foto's zou ik ook elke dag kunnen maken.  Echter, ik weet dat ik het niet zou doen.  Niet met een fototoestel.  Vermoedelijk wel met een smartphone.  Dus, eerst de smartphone, hehe.  Amai, ik ben weer zoveel aan het typen.  Het gaat weer zo vlot.  Ik schrik er zelf van.  Om te eindigen:

"Y que te quise demasiado, y que nadie te ha querido como yo.  Así es la vida, de caprichosa, a veces negra, a veces color rosa."

ZALIG LIEDJE!