Bij de vorige posts had ik geen inspiratie voor een passende titel. Soms werd het dan een code, soms iets waar ik aan dacht door even rond te kijken. Zoals die post met die Engelstalige titel. Die blijkt zeer populair te zijn. Nochtans heeft de titel helemaal niets te maken met wat er in het bericht staat. Excuses voor de verwarring.
De voorbije dagen had ik plots veel inspiratie om te bloggen. Maar vandaag lijkt bijna alles uit mijn hoofd te zijn. Mee weg met de tranen. Want ja, het gaat terug minder goed. En dat is niet fijn. Niet fijn omdat ik naar komend weekend zó heb uitgekeken. En ik heb het weer even allemaal niet onder controle. Als ik op een dinsdagavond niet kan genieten van het dansen, en huilend vertrek, dan heb ik het niet onder controle. En dan beslis ik me even op te sluiten. Wat het allemaal nog erger maakt misschien.
Stom hoor, want ik stop niet met roken omdat ik niet wil huilen. Maar huilen doe ik toch. En ik zou het er beter nu allemaal uit laten, want in september wil ik er helemaal staan. Dat wil ik echt. Dus laat ik de tranen nu maar weer hun beloop. En maar extra lijnen tekenen. Die ik dan blijf zien, voor altijd. * zucht *
Iets dat ik wilde komen vertellen: Ik heb iets ontdekt over mijn auto! Nul streepjes! Als ik lang genoeg rondrijd met het lichtje dat de brandstof bijna op is, heb ik geen streepjes meer over! Dat was toch even spannend! Gelukkig bereikte ik toch tijdig het benzinestation. Maar zo leerde ik weer iets bij, zie, geen streepjes bestaat!
Ah ja, nog iets waar ik wilde over schrijven: mankracht. Want ik heb mankracht nodig. Voor mijn verhuis. Je mag je altijd aanmelden, als je op 2 augustus tijd hebt. Tot hiertoe komt mijn papa helpen. Maar alleen met mij, dat gaat niet lukken. Zeker niet om de wasmachine van de gevaarlijke trap af te krijgen. Daar hou ik mijn hart nu al voor vast!
En verder, tja verder; Verder lig ik dus weer heel veel wakker. En heb ik geen ritme. Ik slaap overdag wat bij, en lig 's nachts heel lang wakker. En als ik dan slaap, is het nooit echt vast. Ik lig wakker van het piekeren, de muggen en het huilen. Ik kan het niet helpen. En migraine, migraine. Man, man toch! Dat dingen toch zo pijnlijk kunnen zijn. Dat het leven zo pijnlijk kan zijn. Dat beslissingen zo pijnlijk kunnen zijn. En dat de l zo pijnlijk kan zijn. Jeezes.
Tja. Het is wat het is. En morgen begin ik dus aan mijn weekend Tomorrowland. Sola. En dat leek me helemaal oké, tot nu. Want ik voel me niet goed, waardoor ik er ook niet goed uit zie. Ik zou eerlijk gezegd met mezelf geen vriendschap willen sluiten op dit moment. Dus we zien wel. Misschien kan ik me er nog over zetten. Misschien. Ik zal proberen er het beste van te maken. Het heeft me geld genoeg gekost. Dus, zal ik dat proberen.
In ieder geval, tijd om me te gaan douchen, na mijn kluizenaarsbestaan van de voorbije dagen. Ik ga seffens sushi eten! :-) mijn hormonen doen wat raar denk ik. Als je niet beter wist, zou je denken dat ik zwanger was. Want ik heb sinds gisteren heel veel zin in sushi. Terwijl ik dat nooit echt at. Nu ja, nooit. Ilse maakte eens lekkere sushi. En er was zo'n weekend dat ik sushi kocht in de supermarkt. Een weekend waaraan ik liever niet herinnerd word, maar dat gebeurt toch. Of ik dat nu wil of niet. Geen keuze, geen controle. Dus: sushi wordt het, met alle herinneringen die daarbij horen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten