heet morgenland

Gisteren de eerste dag van mijn weekend Tomorrowland.  Te heet, te vermoeiend.  Ik kwam ziek van migraine thuis.  Douchen ging niet meer, hoe hard ik er ook naar had uitgekeken.  De lakens zullen op het einde van het weekend toch in de was mogen, ook al ging ik dit weekend niet wassen.  Ik was vies, zij zijn dus ook vies.

Ik reed naar Rumst rond 13:00.  Op de parking diende ik te lang te wachten in de zon, tot de pendelbus kwam.  Die bus zat goed vol, en bracht ons naar het festivalterrein in Boom.  De files om binnen te gaan waren al weg.  Er was wel veel file om de 'boozebag' in te ruilen, dus daar wachtte ik nog mee.

Ik verkende het domein, dronk en danste wat.  Tussendoor stond ik veel tijd aan te schuiven aan de waterkraantjes.  Gelukkig zijn die er, doch het zijn er veel te weinig.  Dat had beter gekund.  Wat wel een verbetering is tegen vorig jaar, zijn de verkoopautomaten voor drankbonnen.  Buiten het feit dat de schermen onleesbaar waren, maar dat kwam mogelijk door de zon.

Ik dronk veel, eetlust had ik niet door de hitte.  Toch at ik een beetje rond 18:00, omdat de avond nog lang zou duren.  Omstreeks 20:00 maakte ik kennis met Bart en Kim.  Bart had met mij contact opgenomen nadat ik een soort van contactadvertentie op wikifestivals achterliet.  Met hen bracht ik de avond door in de opera.  Ja hoor, je leest het goed, de Opera!  Gisterenavond was het daar Carl Cox & Friends.  Goede techno!

Net voor middernacht begon ik me echt slecht te voelen.  Ik had al de hele dag lichte migraine, vermoedelijk door de hitte en het tekort aan voedsel.  Ik besliste voor het einde naar huis te gaan, zodat ik minder lang hoefde te wachten op de pendelbus naar de parking.  Wat onduidelijkheid over die pendelbussen, maar eens ik erop zat, ging het vlot.

Onderweg naar huis echt afgezien.  Ik had moeite met rijden, mijn hoofd bonsde 'lijk zot'.  Eens binnen, voelde ik dat het overgeven niet ver weg was.  Ik had me voorgenomen nog te douchen, maar dat ging echt niet meer.  Kleren uit en bed in, onmiddellijk.  En stil liggen en wensen dat ik snel in slaap val en niet boven het toilet dien te gaan hangen.  Gelukkig gelukt.

Goed slapen, dat ging niet.  Het is op de slaapkamer zo'n 30°.  Ik lag het grootste deel van de tijd wakker, of bevond me tussen slapen en wakker zijn.  Bijgevolg voel ik me zeker nog niet top.  Maar ik denk dat dat normaal is, met deze hitte.  Niet dat ik het niet gewoon ben.  In Honduras was het ook zo heet.  Echter, daar ging ik geen hele dagen naar dancefestivals.  

In ieder geval, zo dadelijk ga ik naar de winkel, op zoek naar een stevige brunch.  Want het eten op TML is zeker lekker, maar zó kostelijk!  Gisteren kostte me € 90 aan drank en eten, en ik at eigenlijk veel te weinig.  Dus ga ik vandaag nog wat meer eten vooraleer ik vertrek.  Misschien helpt het wel.

En toch, toch ben ik blij dat ik 'part of the madness' ben.  Echt wel.  Hoe raar het ook is om dit op mijn eentje te doen, eigenlijk valt het heus wel mee.  Ik heb nog geen nieuwe vrienden gemaakt, maar voelde daar ook niet de behoefte toe.  Ik amuseerde me perfect alleen, tot 's avonds.  

Ah ja, nog even vergeten.  Bart vond het vermeldenswaardig dat ik bij een Amerikaans binikimodel heb gestaan :-).  Zijn vrouw en hij verhuren de kamers van hun kinderen dit weekend.  Eén van hun gasten is een Amerikaans bikinimodel.  Speciaal gevalleke.  De andere kamer verhuren ze aan een 20-jarige Amerikaanse gast.

Dat gezegd zijnde, ga ik dus beginnen aan mijn dag.  Op zoek naar degelijk eten en een uitgebreide douche nemen.  Verder even telefoneren naar de eigenaar van mijn appartement, want die stress ben ik ondertussen meer dan beu.  Het zijn onzekere tijden.  Maar het komt wel goed, niet alles, wél helemaal !