CR en Sfinks

Zo, zo, mijn laatste weekend vakantie, besefte ik plots.  Pijnlijke ontdekking.  Maar kom, ik heb echt al wel genoten dit verlof!  Goed bezig van mij!  

Jullie hebben ongetwijfeld de stilte hier gemerkt.  Wel, ik heb gewerkt.  Nog steeds niet hard genoeg, maar toch, gewerkt.  Want volgende week zal ik niet meer in Mechelen wonen.  Waar dan wel?  Dat weet ik nog niet, eigenlijk.  Ik heb mijn zinnen wel ergens op gezet, maar of dat zal aflopen zoals ik wens...?

Ja, ik had een drukke week: dansles, dokter met mamie, Elzy, dokter met mama, Sfinks, ron, Sfinks, date met Lolly, tante.  En nu, nu lig ik wakker.  Nee, ik zit aan de computer.  Maar dat komt omdat ik wakker lag in bed.  Doodmoe, doch kerngezond.  Dat bleek uit het bloedonderzoek, trouwens.  Moe dus, en dat merk je nu weer helemaal aan deze entry.  Het komt zoals het komt.

Mijn lichaam lijkt op.  Maar echt op.  Soms voelt het op, maar dan weet ik dat het door alle leuke dingen komt.  Nu voelt het op, maar echt pijnlijk op.  Op zoals griep-op.  Zo voelt het.  En dat is natuurlijk niet leuk.  Zeker niet als je weet dat ik nog heel veel werk voor de boeg heb de komende week.  Héél véél werk.

Inpakhulp (en dozen!) blijft welkom!  Mijn mama heeft donderdag geholpen, en dat deed echt goed.  We zijn erin geslaagd haar auto redelijk vol naar Lier te rijden, zodat al een heel deel gerief bij mamie gezet kon worden.  Ja, het wordt kamperen binnenkort.  Kamperen met weinig kledij, zonder computer, met al mijn schoolspullen diep in dozen.  Tja: what doesn't kill you...slecht liedje, maar er zit wel enige waarheid in.

Anyway, ik ben heel moe, maar weet niet hoe ik in slaap ga kunnen geraken.  Ik ga alleszins een kersenpitkussen opwarmen.  Já, mét deze hitte!  Zo ziek voel ik me...