zancudos

Twee uur later, aftellend naar de wekker.  Nog vijf uren te gaan.  Al twee kostbare uren gepasseerd.  En neen, het lukt weer niet.  Enerzijds omdat ik weer te veel pieker, anderzijds omdat er zo één kleine mug irritant rond mijn oren blijft vliegen.  En dan dat licht aan, en wachten, en zoeken, en het licht weer uit, en opnieuw datzelfde ritueel.

Maar het is vooral het piekeren, vrees ik.  Die mug gaf het al lang op.  En ik lijk in slaap te vallen waar ik zit, maar toch ben ik klaarwakker.  Piekerend.  Piekerend over de plannen die ik niet kan maken.  De onrust en stress dat die ongeplande verhuis met zich meebrengt.  Want daar gaat het over.

Tot hiertoe gooide ik het niet op internet.  Echter, een slapeloze maandagnacht doet me die stap toch zetten.  Concreet gaat het om het volgende.  In mijn appartement verblijven huurders.  Zij hebben alle tijd.  Echt.  Ze mogen blijven tot in november.  Doch, ze lieten uitschijnen dat ze er eerder zouden uit gaan.  Maar wanneer...?  Dat weet ik nog steeds niet.

Wat ik wel weet is dit: tegen 6 augustus dient dit huis leeg en proper te zijn.  Dat weet ik.  En dat ik zelfs nog geen dozen heb om alles in te steken.  En dat er nog zoveel te regelen valt: verhuishulp zoeken, vervoer regelen, parkeerborden reserveren.  En ook: verf kopen, schilderen, poetsen, installeren.  Ah ja, en al die dingen: elektriciteit, gas, internet, adreswijziging,...

Pfff...  Veel te regelen dus.  En ik probeer echt te geloven dat de problemen zich oplossen wanneer ze zich voordoen.  Maar mijn arm Saartje.  Zij is het slachtoffer van de hele situatie.  Want ik pas mij wel aan.  Als ik haar niet had, zou ik zelfs niet onmiddellijk op mijn plek willen zitten.  Dan zou ik rustig de tijd nemen om te schilderen en te kuisen.  Maar Saar heeft het in haar vertrouwde omgeving al zo moeilijk met één veranderd aspect.  Van hot naar her gaan met haar, lijkt me niet bevorderlijk.

En ja, het is maar een kat.  Maar het is wel mijn kat.  En ik ging een engagement aan.  Ik engageerde me om goed voor haar te zorgen.  En dat tracht ik te doen.  Ik tracht haar te beschermen tegen van alles en nog wat.  Want Saar is het soort kat dat dat nodig heeft.  Echter, zij beseft niet hoe hard ik voor haar in de bres spring.  Zij beseft niet dat ik omwille van haar nachtenlang wakker lig.  Neen, zij slaapt rustig verder.

Voilà, het is er uit.  Het ging er wel eens van komen.  En ja...sigo igual.  Mejor, pero con las mismas ideas si se trata de ***.  Y bien sé que no importa.  Bien sé que no lo merece.  Pero como sigo diciendo: el día que vuelva, estaré dispuesta.  Aunque sé que me volverá a lastimar, aunque sé que me doliera otra vez.  Sigo ... pensando ... esperando ... queriendo ... llorando ... amando ... deseando ... y tantas cosas más.  Algo como cada cada