' t is een beetje gezakt

Kwestie van m'n lezers niet in het ongewisse te laten: het is wat gezakt.  Het is nog niet voorbij, maar de kwaadheid werd voor een stukje doorbroken.  Vrijdagavond heb ik eindelijk kunnen huilen, want die kwaadheid was gewoon een laag bovenop diep verdriet.  Dat wist ik wel.  Echter, het lukte me niet om tot bij het verdriet te komen.

Vrijdag zat ik hier in alle stilte alleen, en toen is het gelukt.  Ik ben beginnen huilen en kreeg het niet gestopt.  Ik heb op dat moment besloten om m'n koffer te pakken en alsnog naar Bree te rijden.  Ik vond het geen erg leuk weekend, maar thuis zitten had me sowieso minder goed gedaan.  

't Is dat ik nu even alles onuitgesproken laat.  Ik heb één keer gezegd "not in a talking mood", en daarmee was de kous af.  Nu hangt daar die sfeer, ik weet dat wel.  En er is ook nog steeds het schuldgevoel.  Dat vreet momenteel nog altijd veel energie.  Ik denk al verschillende dagen dat ik best eens homeopathie neem, maar ik denk er altijd op het verkeerde moment aan.  Twee uren niet eten of drinken is lang, vind ik.

Misschien helpt het niet, doch het is het proberen waard.  Ik zou ook gewoon naar Sieglinde kunnen bellen, omdat ik weet dat ik het alleen niet goed durf en kan.  Ik zie nog wel.  Want dat zou weer een extra afspraak in de agenda betekenen, en dat probeer ik nu juist te vermijden.  Hoewel het qua werken deze week zeer pover gesteld is.  Vandaag ging ik lunchen bij een collega-vriendin, gisteren poetste ik hier in huis, vanaf donderdag staat mijn hoofd op Tomorrowland.  En dan ben ik nog niet bij Elzy geweest...al twee weken niet...niet goed bezig...

Ja, ja, Tomorrowland.  't Is met heel gemengde gevoelens, terwijl ik er zo naar had uit gekeken.  Alles deze zomer is met gemengde gevoelens.  En dat is echt jammer.  Ik vind het echt jammer, ongelofelijk jammer.  Maar ja, gemaakte keuzes en zo.  Een huis verbouwt zichzelf niet, blijkbaar.  

Tomorrowland dus.  Ik heb gisteren m'n wishlist gemaakt, en ik ben tot de ontdekking gekomen dat ze mij goed liggen hebben.  Want Charlotte de Witte draait helemaal in het begin van de eerste dag, en dan ben ik daar nog niet.  Uit ervaring weet ik dat als je tegen de opening gaat, je makkelijk twee uren (zonder drank, in de hitte) staat te wachten eer je binnen geraakt.  Dan mis ik haar set nog, zeker omdat ze op de Main staat en dat is helemaal aan de andere kant dan de ingang.  Tja, spijtig.  Ik zal dus andere dj's aan het werk zien.

Ook op het einde van de dag staan er altijd top-dj's geprogrammeerd, maar dan zit ik meestal ook al in de auto op weg naar huis.  Want in de file staan op de parking, vind ik evenmin een meerwaarde.  Ik sta duidelijk echt niet graag in de file ;-).  Voor niets hoor, ook niet voor eten en drank, bijvoorbeeld.

Ik hoorde net op de radio dat ze vanaf vrijdag meer kans op onweer en buien verwachten.  Dat valt wel tegen.  Vorig jaar was ik mijn stem kwijt doordat ik had staan dansen in de regen.  Want dat is héél leuk om te doen, maar niet zo gezond.  En aangezien ik enorm m'n best aan het doen ben om te bewijzen dat dit soort dingen me net energie geven, in plaats van een zombie van me te maken, kan ik dus niet ziek worden.  Dat is onmogelijk.  Nah. 

Zo, ik ga jullie laten.  Ik weet niet of ik dit jaar opnieuw elke keer iets kom posten.  Andere jaren vind ik het altijd wel leuk om te komen vertellen over mijn reisje naar dat speciale land.  Doch, het is altijd redelijk hetzelfde: thuiskomen hé.  Hoewel er ook dit jaar toch weer enkele verrassingen zijn, zoals een hip-hop-podium en het optreden van Dua Lipa.  Ik zie wel of ik er zin in heb tegen dan.  Want nu had ik er niet echt zin in, maar ik vond dat het mijn plicht was om te laten weten dat ik al iets minder vast zit.