olifanten

Whepa, ik ben al terug.  Dit is mijn klankbord.  Ik heb het duidelijk nodig.  En ja, het zijn niet de meest leuke berichten om te lezen.  Ga dan weg hé.  Of blijf.  Het maakt me eigenlijk weinig uit.  Ik ben kwaad.  Kwaad en koppig.  Dat kon je gisteren al lezen, en het is er vandaag niet op verbeterd.

Ik hou van taal.  Ik vind spreekwoorden over het algemeen leuk.  Maar vandaag vielen er twee op een kwartier tijd, en ze deden me geen goed.  Als er een olifant in de kamer zit, laat die dan gewoon zitten!  Je maakt het erger door je goedbedoelde bemoeienis.  't Is echt.  Want het was een klein beetje aan het wegebben, en nu is het gewoon helemaal terug.

Ik weet dat ik onredelijk ben.  Dat weet ik.  Ik weet dat verschillende mensen het goed met me voor hebben.  Natuurlijk weet ik dat.  Maar laat me toch gewoon kwaad zijn! En begin je niet te moeien!  Begin geen vragen te stellen, ik ga al naar een therapeut hoor!  Uiteraard ben ik dan die lafaard die niets zegt, die het maar weer gewoon laat gebeuren, en die dan zo snel mogelijk de benen neemt.

Verbrande bruggen, goed op weg.  Ik weet dat allemaal.  Maar dit is nu even mijn strijd.  Jawel, die van mij.  En zoveel te minder je je gaat bemoeien, zoveel te makkelijker zal die strijd ophouden.  Dus stop met al die vragen!  En geef geen raad!  Dat heb ik nu op dit eigenste moment absoluut niet nodig!  Dus vraag me ook niet wat ik nodig heb.  Want dat weet ik niet.  Met rust gelaten worden, dat wel.

Het was wat verminderd.  Eerlijk.  Doch, het is terug.  Misschien zelfs erger.  Dat weet ik niet.  Ik weet héél héél weinig.  Ik weet wel dat het ietwat deugd doet om het hier even allemaal van me af te typen.  Zonder te willen dat iemand het leest.  Verder wil ik gewoon met rust gelaten worden, zoals Miguel Canales. (Vind die link maar eens ;-) )

Oké, de andere olifant, ik laat me momenteel even afleiden door muziek en het geluid van een botsende bal buiten.  Er is geen mug, het is gewoon een olifant.  Het is niet om te lachen hoor, de periode waar ik door ging.  Ik heb heel veel op mijn bord gekregen.  "Geniet van een welverdiende vakantie", zou de leerkracht zeggen (mogelijk val ik zó hard in herhaling, 't is tenslotte nog maar van gisteren geleden).

Dus opperen dat het misverstand eigenlijk gewoon een mug is, dat hoeft niet.  Ja, het was een misverstand, miscommunicatie.  Beiden schuldig, niemand schuldig, whatever.  Maar in dat misverstand zijn potverdorie pijnlijke woorden gevallen.  En dan gaan mijn gedachten altijd maar door en door, verder de dieperik in...  Zo ver zit ik al dat ik de uitweg eigenlijk niet zie.  Ik zie plots niet meer waarom we hiervoor kozen.  Ik zie plots zoveel verschillen en nog amper gelijkenissen.  Ik heb wel eens gezegd dat het me om de wijsheid ging.  En dat was ook zo.  Maar toen waren er ook nog dingen samen.  Die zijn weg.

Uiteraard kunnen die terug komen, maar dan is het voor mij mogelijk al te laat.  Want ik leef nu, niet binnen een half jaar.  En ja, het is allemaal contradictorisch, ik weet het.  Ik mis Antwerpen erg.  Dat is een feit.  Dus is al dat werk zeker zinvol en ik ben er dankbaar voor.  Maar niet meer gaan dansen, nooit eens samen naar een culturele activiteit, niet eens voetbal zien terwijl bijna gans het land dat doet, gewoon voor de sfeer...  Nope.  

Amai, ik word in mijn hoofd nu even afgeleid door verschillende talen.  Want ik ben al twee maanden Esperanto aan het leren, en ik maak behoorlijk goed vooruitgang.  Ik denk soms al in het Esperanto, show hé.  Niet dat ik er iets mee ben, en niet dat ik het ooit al heb gesproken, maar ja, een verrijking hé. 

Niettegenstaande in het Spaans: les voy  a dejar, ya estoy un poco calmada.