woman on a mission

Als ik goed geteld heb, is dit de vijfde keer dat ik naar TML ga.  Dat betekent dat ik een aantal dingen al heel goed weet.  Ik weet dat sommige togen altijd drukbevolkt zijn, en andere bijna nooit.  Ik weet dat het aan de Harbour House altijd feest is, maar dat ik niet zoveel geld betaal om de hele tijd Radio Ultra Modern te bezoeken.  Doch, het is altijd een zaligheid om er te passeren!

Gisteren had ik een kippenvel momentje op die plaats.  Eén kerel was dansmoves aan het doen, zoals in een choreo, en een koppel begon hem na te doen.  Nog geen vijf minuten later waren er een vijftigtal mensen de man aan het nadoen.  Zowel aan het podium zelf, als aan de overkant van het water.  Genieten!  Zó fijn om zien!  

Nog iets dat ik weet, is dat er vaak veel volk achteraan een podium staat, terwijl het dichterbij minder vol staat.  Dus als ik gisteren toekwam voor het optreden van Dua Lipa, kon ik enkel de top van het podium zien.  Ik begon me een weg door de mensen te wurmen, en een vrouw zei me "geen plaats".  Waarop ik: "Uit ervaring weet ik dat er dichterbij meer ruimte is".  Zij: "Ge doet uw goesting hé".  Inderdaad!  Dat is wat ík doe op Tomorrowland, MIJN goesting!  Ik was overigens juist, ik kon comfortabeler staan wat dichter bij het podium.  Ik ben er weliswaar niet lang gebleven.  Ik ga niet naar TML voor live-artiesten, wel voor dj's.  Ook Oscar and the Wolf vorig jaar vond ik maar niets.  Craig David daarentegen, dat was wel top.

Soite, ik ben echt een woman on a mission tijdens mijn wandelingen daar.  Ik weet meestal heel goed waar ik naartoe aan het gaan ben.  Helaas gaan de meesten wel samen met anderen, en lopen ze mij dan regelmatig voor de voeten.  Zo van die mensen die voortdurend achterom zitten te kijken of handjes vasthouden waardoor je niet kan passeren... (*draaien met de ogen*) Het ziet er zo vermoeiend uit!

Ik heb gisteren ook een tijdje bij de Trance Classics doorgebracht.  Johan Gielen draaide, en dat blijft geweldig!  Daarna durfde ik het aan om in de avonduren naar de Main te gaan, voor Armin van Buuren.  Nog meer trance, dacht ik.  Maar ook dit weet ik al: de Mainstage is té commercieel.  Dus ik ben er niet lang gebleven.

Wel toegegeven: ik vond het bijzonder om zo bij valavond eens langs de Main te gaan.  Het voelt echt absurd, zoveel volk!  Je vraagt jezelf dan af of er voor de rest nog volk is op het festival. Uiteraard is dat het geval.  Maar echt, zoveel mensen!  Zot gewoon.  Doch, toen er al voor de derde keer werd afgeteld van ten, nine,...vond ik het tijd om andere oorden op te zoeken.

Mijn avond eindigde ik natuurlijk bij Bonzai.  Ik ben er een hele dag flink weg gebleven, ik heb af en toe van op een afstand waargenomen.  Maar verdorie, dat is toch de max ze!  Gaan, gaan en blijven gaan!  Vandaag alweer de laatste dag.  Ik vermoed dat het podium van Dave Clark zal lonken, maar opnieuw: afwisselen is de boodschap!