weg uit de realiteit

Even weg van alles, dat is Tomorrowland.  Weg uit de realiteit, niet meer nadenken.  Gewoon de muziek en je lichaam dat meedrijft op die muziek.  Echter, nu is het terug voorbij.  En nu zit ik in mijn plakkerige lederen zetel terwijl mijn vriendinnen dansen.  Dat is wat ik nu doe.  Want ik heb mijn pleziertje gehad.

Pfff, echt ... Ik had nooit gedacht dat ik dit soort vrouw zou worden.  Ik heb een hekel aan deze vrouw.  Al twee mensen met wie ik zeker zou willen afspreken deze vakantie, heb ik gewoon afgescheept.  Want zo ziet mijn zomer eruit, blijkbaar.  Geen zwoele Antwerpse zomer, gewoon een zwoele zomer.  Zwoele zomer met zoveel mogelijk zwoegen.  That's it.

Neen, het is niet echt beter.  TML was een fijne vlucht weg, maar intussen ben ik terug geland.  En dan vraag ik me af of ik wel zo (onder)steunend en zelfs aanmoedigend had mogen zijn.  Of had het geen verschil gemaakt?  Neen, mogelijk niet.  Waarschijnlijk niet.  Een renovatie komt niet uit de lucht gevallen.  

Maar 't is niet dat ik weet wat er van mij verwacht wordt.  Ik rijd naar Berchem, zit daar wat te puffen en zweten, poets hier en daar iets, en ik rijd twee uur later alweer terug naar het boerengat Rijmenam.  Het boerengat Rijmenam waar je de TML-vibe absoluut niet voelt.  Als ik de voorbije jaren mijn rit aanvatte naar Boom, kwam ik onderweg wel wat mensen tegen die hetzelfde deden.  Dat gebeurt niet vanuit Rijmenam.  Geen lifters meegenomen dit jaar.

Soite, miscommunicatie en zo.  Het wordt weer een boeiende sessie morgen.  Bij de echte therapeut, niet bij de vriendin die plots denkt dat ze voor therapeut dient te spelen.  Ik zie haar graag, daar niet van, maar dat is toch echt in het verkeerde keelgat geschoten.  Dus vrijdag afspreken lijkt me nog even geen goed idee.  Confrontatie, geen behoefte aan.  Hier in dit afgelegen dorp zitten is al confronterend genoeg.

Excuses, het wordt wel weer beter.  't Is niet allemaal slecht.  Doch ik besef des te meer dat ik binnen een maand al terug aan het werk ben, en dat mijn batterijen lang niet vol zullen zijn tegen dan.  Want ik hou me voortdurend in, behalve als ik op vakantie mag naar dat ene land.  Of als ik op vakantie mag, tout court.  Alhoewel, ik ben nog steeds geen reis aan het plannen voor volgende zomer, ik voel me er gewoon niet goed bij.  Tof dat een vriendin met me wil gaan, heel tof zelfs, maar is het zo raar dat ik dat eigenlijk wil doen met de persoon met wie ik een huis kocht? Natuurlijk niet!  't Is vooral raar dat die persoon niet mee wil! !!!!

Ik ben bewust kinderloos.  Ik heb geen kinderen zodat ik alles zou kunnen doen dat ik wil.  En intussen zie ik iemand anders met wél een kind die wél doet wat zij wil.  Oneerlijke wereld?  Of laat ik me gewoon te veel doen?  A saber...ik weet op dit moment enkel dat het meer dan 30 graden is in dit veel te warme huis en dat mijn zetel plakt. Dus hier zit ik, in een plakkende zetel...