over keuzes, macht, en ....

Hoe is het zover kunnen komen dat ik iemand zoveel macht geef?  Hoe is het zover kunnen komen dat ik niet meer doe waar ik zin in heb?  Dat ik me zó schuldig voel dat ik mijn behoeften volledig negeer?  Dat ik zo lang koppig en kwaad blijf dat er nog weinig uitwegen mogelijk lijken?  Hoe komt dat?

Een uurtje therapie bood zeker inzichten.  Het inzicht dat mijn behoefte niet gezien werd en ik daardoor kwaad ben.  Dat kwaad zijn een zeker verdedigingsmechanisme is om geen droefheid te tonen.  Dat weet ik.  Maar dat ik zelf keuzes maak, dat dat mijn verantwoordelijkheid is.  Echter, dat lukt momenteel niet.  Want er is ook dat voortdurende schudgevoel, mijn rugzak.  Oude pijn.  Verdorie seg.

En nu zit ik vast in boosheid en hou ik vast aan die boosheid.  Ik zie geen uitweg.  Het meerdere keren uitleggen, op meerdere manieren...want dat doen leerkrachten.  Maar het is vakantie!  De leerkracht staat op non-actief.  Ik nam het mee naar huis, maar deed er te weinig mee.  Want dan kwam het woord "zombie" plots ter sprake.  En hoe ik blijkbaar de eerste dagen van de vakantie als zombie zou hebben rondgelopen.  Ik kan me dat niet herinneren.  En even later was die uitspraak zogezegd nooit gedaan.

Pfff.  Nu ben ik een zombie, ja.  Een zombie omdat ik het gevoel heb dat ik niets mag.  Dat ik voor alles toelating dien te vragen.  En zo zit ik niet in mekaar.  Maar toch is het hoe ik mijn vakantie (yeah right) heb ingezet.  Vier dates met vrienden geannuleerd, tickets voor een festivalweekend verkocht.  Zo ben ik gestart.  En zo ga ik waarschijnlijk ook verder.

Want ik ben zo kwaad!  En intussen, daarom dat ik schrijf, zodat ik wat meer inzichten krijg, intussen ben ik ook teleurgesteld.  Erg teleurgesteld in mezelf.  Want eigenlijk kan ik nu niks meer.  Ik stop met genieten omdat dat me een schuldgevoel geeft.  Maar ik kan ook de praktische dingen niet aanvatten.  Want ik voel me zó ongelukkig, niet gesteund, met nog steeds stress van het werk...

"De eerste en de laatste twee weken laat je leerkrachten gerust."  Dat zei de echtgenoot van een collega.  Zo is dat.  Dan kom je niet af met je hoop verwachtingen die je al maanden hebt opgespaard.  Dan laat je ons gewoon even doen.  Je laat ons gewoon even beseffen dat het niet meer moet nu.  Je overlaadt ons niet meteen met nieuwe taken. Pfff.

Ik hoef hier absoluut geen reactie op.  Zoals gezegd, ik doe dit omdat ik even alles eruit wil schrijven.  Ik weet heus wel dat dit mijn kant van het verhaal is en dat ik een vuile rol speel.  Maar daarin zit ik vast, het is wat het is.  Ik blijf ook maar denken aan wat ik nog allemaal moet afzeggen.  Want mijn agenda was mooi gevuld.  De rueda is waarschijnlijk het volgende noodzakelijke.  Aangezien ik heb toegezegd om deel te nemen aan een demo, maar dat dat dus eigenlijk niet meer kan, of mag, of zo.

En dan zijn er al die praktische dingen waartoe ik op mijn eigen ritme wel zou gekomen zijn: opruimen (!), kuisen, naar de kapper, gynaecoloog, dokter (die knie), boodschappen, terug eens zelf koken,...  Maar daarvoor heb ik nu geen energie meer.  Ik heb alleen maar energie om af en toe naar de tuin te gaan waarin ik me absoluut niet thuis voel en in bed te liggen met de laptop op schoot.  En ik zal mee naar Berchem gaan, zodat ik aan het werk kan gezet worden en dan zonder enig enthousiasme de opdrachten uit te voeren.  Als je me niet in de weg loopt toch, anders is het gedaan.
Arme Chris
maar ik ben kwaad!