de oplossing

Begripvolle gesprekken en geduld ten spijt, zit ik nog steeds muurvast.  Ik kom er soms even uit, maar het schuldgevoel neemt snel weer de bovenhand.  Ik denk dat ik een mogelijke oplossing zie, doch ik kan ze niet uitspreken.  Want als ik ze uitspreek, komt ze van mij, en dan gaat het waarschijnlijk nog steeds niets oplossen.

't Is dat ik het wel tegen mezelf kan zeggen, maar luisteren naar mezelf lukt niet goed momenteel.  Ik heb iemand nodig die het heel duidelijk zegt, die me op mijn plaats zet, die eens goed tegen me roept.  En die natuurlijk meent wat hij zegt.  Hij, ja, want ik denk eigenlijk dat maar één iemand geschikt is voor de taak.  Ik denk dat ik alleen naar hem zou luisteren.  Echter, ik weet het niet zeker.

Door het hier te komen typen, heb ik het eigenlijk gezegd, en is het mogelijk al om zeep.  Natuurlijk wil ik niet nog een maand opgeven.  Natuurlijk wil ik terug kunnen genieten zonder mezelf schuldig te voelen.  Natuurlijk mis ik veel, veel mensen, mezelf.  Dat is allemaal waar, maar het schuldgevoel is te sterk.  

Dus ik ga plichtbewust naar Berchem om daar dan soms een hele dag niets te zitten doen.  Want als ik een opdracht krijg die ik niet kan uitvoeren, stopt het.  Dan voel ik me een dikke nul en kruip ik ergens in een hoekje.  Het enige voordeel is dat ik dan al eens kan wenen.  Maar of ik er echt beter van word, weet ik niet.  Ik betwijfel het, eerlijk gezegd.

Gisteren gingen we ontbijten bij vrienden.  Dat bleek achteraf een slecht idee.  Ik voelde me helemaal niet op mijn gemak, ik voelde me schuldig omdat ik al zoveel had gemist, ik wilde zo snel mogelijk weg.  Daarbovenop kwam nadien dat ik te onhandig en soft ben om stenen uit te kappen, en de dag zat erop...

Alles of niets, dat is het.  Zo zit ik in mekaar.  Soms kan ik wel eens water bij de wijn doen, doch momenteel absoluut niet.  Ik zit echt muurvast; muurvast in koppigheid, verdriet, kwaadheid, schuldgevoel.  En de enige mogelijke oplossing die ik momenteel zie, is om zeep vanaf het moment dat ik ze benoem.  Dus ik blijf nog wat vastzitten.