structuurloos

Eigenlijk heb ik geen inspiratie om te komen schrijven.  Het is eerder de voortdurende onrust die me weeral tot hier brengt.  Ik blijf de muren oplopen.  Ik blijf me ongelooflijk onrustig voelen.  En ik probeer wel hoor.  Ik probeer dingen te doen die ik al lang wilde doen.  En ik doe ze ook.  Maar ik voel me er niet beter door.  Het is eerder zo'n gevoel van "voilà, dat is ook geregeld".

Ik ben ook dagelijks op zoek naar een woonst.  Dat is zo ontzettend frustrerend.  Altijd maar zoeken, telkens dezelfde dingen tegen komend.  En bijna altijd is er wel iets mis, of men antwoordt niet op mijn mails met extra vragen.  Redelijk irritant.  Vakantie biedt tijd om te zoeken, maar ik heb het gevoel dat ik niet meer kan doen dan dit.  Ik zit weeral, of nog steeds, vast.

Vast in mijn gevoel ook.  Het gevoel van onrust.  Man, val ik even in herhaling!  Maar echt, zelfs geen zin in dansen.  Dan is het ver gekomen.  Toch ging ik gisteren naar Salsa Domingo, en eigenlijk maakte ik toch wel een beetje plezier.  Ik was vergeten hoe leuk het kon zijn als vrouw te dansen, want dat leek een eeuwigheid geleden.

Ik besef ook meer en meer dat ik beter afstand zou nemen van het dansen.  Of toch alleszins van de danslessen.  Echter, vooruitziend als ik ben, schreef ik me al in voor de volgende lessenreeks.  Nochtans doet de afstand me momenteel goed.  Ik begin eindelijk wat woede te voelen.  Maar ik heb geen idee hoe ik die er kan uit laten.  Behalve dan op de volgende, onaanvaardbare manier: en plein public.  En doordat ik me geen betere oplossing kan bedenken, houdt het me wakker.  Nog meer frustratie.

Maar kom, boosheid is naar 't schijnt goed.  Weer een stapje verder.  Maar niet weten hoe er mee om te gaan, dat maakt het erg vervelend.  Ondraaglijk bijna.  Het verdriet is er ook nog, ik wissel wat af tussen de twee.  Het zorgt ervoor dat ik bijvoorbeeld verschillende mensen negeer, omdat ik hen leerde kennen in die periode.  Ik voel me dan erg asociaal, maar ik kan hen niet in de ogen kijken.  In mijn ogen zie je het, mijn gekwetste ziel.  En dat wil ik niet, dat mensen dat zien.

Dus ja, ik kom hier nog wat schrijven, omdat ik verder alleen maar zin heb in staren naar het televisiescherm.  Het is nochtans redelijk mooi weer, maar op het terras zitten zonder computer bij mij, dat vind ik maar niets.  Dus zit ik hier, surfend.  Ik denk dat ik vandaag niet ga buiten komen (behalve voor de vele sigaretten).  Morgen misschien.  Kwestie van mijn bompa nog eens te bezoeken, want dat is alweer te lang geleden.  Maar nu dus eerst gewoon doen waar ik zin in heb, niets dus.  Omdat het kan en mag.  Daarom.

Pfff, kom toch terug.  Laat ons het een kans geven, een kans om kwaad te zijn.  Want meer zouden we toch niet doen.  Passie, met al zijn voor- en nadelen.  Kon ik je maar los laten.  Of kwam je maar terug.  Liet je het maar terug toe.  Jij en ik, onze wereld.  Ik weet dat ik te woedend ben.  Het zou alweer een foute start betekenen.  Tenzij je me een eerlijke kans geeft, een eerlijke kans om alles uit te klaren, om kwaad te zijn en nadien elkaar terug lief te hebben.  Ik zou dit niet mogen schrijven, maar het is zo sterk...