doorboksen

Dat heb ik onthouden van jou.  En momenteel ontvang ik geen nieuws van jou.  Maar doorboksen.  Doorboksen.  Dat is wat ik dien te doen.  En dat probeer ik, echt wel.  Geloof me.  Doorboksen en schrijven.  En omdat schrijven op papier veel te traag gaat, doe ik het hier weeral.

Ik kom hier wat schrijven.  Het zal weer niet zo zinvol zijn.  Maar ooit kijk ik hierop terug en ben ik blij dat het bewijs er is.  Ja, ik zou het ook gewoon in een Word-document kunnen typen, en het nadien nalezen.  Dat zou ik ook kunnen doen.  Toch doe ik het niet.  Waarom?  Goede vraag, ongetwijfeld.  Omdat ik het niet doe.  Dat is mijn antwoord.

Rot.  Rot, rotter, rotst.  Neen, zo erg is het niet.  Eigenlijk gewoon rot.  Ik doe zo hard mijn best.  Ik probeer vooruit te komen.  Meestal met zeer kleine pasjes.  Af en toe met een grote sprong.  Ik doe dat goed, echt wel.  Zover ben ik al.  Dat ik het goed doe.  Echter, de tegenwind soms...het doet zoveel pijn.  En ik heb al zoveel pijn.  En dan zijn er mensen die ik niet ken, die zich uitlaten over mij.  

Pure onrechtvaardigheid.  En laat dat nu net zijn waar ik niet mee om kan.  Ik heb een hekel aan onrechtvaardigheid.  Niet alleen als dat met mij gebeurt, voor alle duidelijkheid.  Hoewel, aan jullie dien ik dat normaal gezien niet meer uit te leggen.  Ik heb een hekel aan onrechtvaardigheid.

En als ik dan al mijn moed bijeenraap, als ik dan tracht vooruit te gaan, en op dat moment word teruggefloten, dan crash ik.  Dan wandel ik naar de kaaien en huil ik.  Luid, zo luid dat iedereen die geniet van het prachtige weer, het hoort.  Iedereen hoort het, iedereen ziet het.  Maar het zij zo.  Ik ben wie ik ben.

Om toch niet helemaal vaag te blijven, zal ik de situatie even kaderen.  Fie, el hombre salsero; het was ooit een entry hier.  Maar gisteren liep die hombre tegen een hombre op.  Een eikel met een complex, het kan gewoon niet anders.  En ik weet dat ik dat beter niet zou zeggen/schrijven, maar ik ben zo kwaad!  

Ik zocht dus nieuwe lessen op.  Echter, omdat ik weet dat ik als vrouw nog weinig kan bijleren (op een ander ~ hoe fout dat ook mag lijken/klinken), wilde ik als man gaan. In die rol bevind ik me nog maar een dik jaar, dus daarin kan ik sowieso nog bijleren.  Blijkbaar zouden er leden weg blijven als ik dat zou doen.  Oké, ik houd me dus rustig.  Ik zet me neer en observeer.

!!!! * PAUZE * !!!!!

Yes, ik schiet in actie!  En nog geen tien seconden later is het zover.  "Tijdens de les is het niet de bedoeling dat vrouwen met elkaar dansen."  "Excuseer meneer, het is pauze, ik neem niet deel aan de les, ik zat hier gewoon iets te drinken maar wil dansen, dus dans ik".  "Dit is niet dit soort plaats, je hebt de verkeerde plaats gekozen voor je hoeren-gedoe."  "Oké, als ik niet met een vrouw mag dansen, dans dan met mij."  Nee, ook dat hoeft niet.

En zo crash ik.  Want blijkbaar ben ik plots een lesbische hoer als ik mezelf in de rol van 'el hombre salsero' plaats.  En was het niet dat ik wat respect had voor de lesgever, dan had het kot daar te klein geweest (zoals ze zeggen).  Ik ben trouwens vastberaden om die man nog verder op z'n plaats te zetten.  Hij beseft niet tegen wie hij gepraat heeft.

Nu, dat komt waarschijnlijk helemaal verkeerd over voor jullie.  Echter, ik vind dat zo'n mensen eens nodig tegen de lamp dienen te lopen.  Als niemand hen wijst waar het op staat, blijven ze geloven dat ze zich alles kunnen permitteren.  En nu heeft hij toch wel de verkeerde ontmoet.  Ik zal hem nog wel duidelijk maken hoe het in elkaar zit.

Ik weet alleen nog niet wanneer.  Want nogmaals, uit respect voor de lesgever, doe ik dat niet.  Hoewel ik mijn respect eigenlijk al verloren ben.  Want wie laat zoiets toe?  Wie klaagt over het verliezen van leden, als het over dat soort mensen gaat?  Die ben je toch liever kwijt dan rijk?

pffff........ frustraties!  boosheid!  ironie!  verdriet!  pijn!  woede!

Weeral bijna een week voorbij.  Goed.  Hoewel, nog steeds geen verdere plannen.  En wel zin in vanalles, maar ook weer niet.  Alles is zo dubbel.  Niets is goed, en alles is goed.  Zo is het.  Mijn leven, mijn wereld.  En ik durf het bijna niet vertellen.  Het gaat alweer zo fout over komen.  Toch wel één dag met plezier er gestaan.  Echt genoten.  

Uiteraard zou ik willen dat het meerdere dagen waren.  Natuurlijk.  Ik wil echt graag terug die drive.  Die drive om er alles voor te doen, alles te geven.  Maar die is nog niet terug.  En ik ben persoonlijk erg tevreden met één goede dag.  Echt wel.  Hoewel ik weet dat het niet goed over komt.  En dat ik mensen alweer tegen de borst stoot.

Maar jullie voelen het niet.  Jullie komen lezen en vormen een beeld.  Dat is normaal.  Een beeld vormen creëert veiligheid.  Ik begrijp dat helemaal (zo zou jij het zeggen, om het terug even aan jou te richten; ook al weet ik dat je niet echt komt lezen...ik mis ook jou, echt wel).  Echter, mijn gevoel is zo echt, zo aanwezig, zo... zo...

Zo, zoals cada cada.  Zo.

En ik heb weer zoveel geschreven!  Omdat ik het nodig heb.  Vorige nacht nam ik mijn boekje nog eens vast.  Een half blaadje, verder kwam ik niet.  Ik wil echt veel schrijven, echt wel.  Maar soms wil ik ook gewoon veel vertellen, veel praten, veel huilen.  En getroost worden.  Maar zo weinig mensen kunnen dat.  Nee, dit is geen verwijt, het is gewoon de waarheid.  Er zijn gewoon weinig mensen aan wie ik dat toelaat, en die het dan nog eens doen zoals ik wil.  Zoiets.

In ieder geval, veel onzinnigheden geschreven.  Tijd om af te ronden, tijd om weeral verder te gaan met de huizenjacht.  De huizenjacht die tot zo weinig leidt.  (en ik heb net zó luid gezucht, echt, letterlijk)  En om jullie aan de wedstrijd te herinneren.  Want die loopt nog steeds.  Ik ben nog steeds op zoek naar iemand die graag mee een glas Flor de Caña 7 años drinkt.

Nu ik daarover typ, even iets verduidelijken.  Ook dat nog!

In al mijn enthousiasme, in mijn positiviteit (en dat is echt wel positief!), verzon ik de "con ron".  Dat betekent niet dat ik nu een probleem heb (jawel, ik heb veel problemen, maar niet dát probleem). Het betekent vooral dat ik probeer vooruit te gaan, dat ik doorboks.  Dat betekent het.  In vol enthousiasme verzon ik het, en in vol enthousiasme kwam ik het hier neerschrijven.  En in vol enthousiasme wacht ik op een antwoord.  * ~ en vano  *