verrassende namiddag

Vandaag werkte ik flink in het huishouden.  Het huis was terug proper (Saar zorgt ervoor dat ik dit in de verleden tijd noteer), mijn winterschoenen netjes gepoetst terug in de doos.  Uit de kelder haalde ik glazen bokalen en flessen van het voorbije jaar, en ik reed langs de glascontainer.  Van daaruit reed ik verder naar Lier, om bompa een bezoekje te brengen.

Daarover wil ik wat schrijven.  Ik wil me dit herinneren, voor altijd.  Elk detail, daarom dat ik het hier vereeuwig.  Want zoals ik mijn bompa de voorbije jaren gezien heb, zo wil ik me hem niet herinneren.  Ik hou me vast aan de jaren waarin ik nog kind was, toen hij veel voor me deed en toen velen nog bang voor hem waren.  Een grote, sterke man, dat was hij.  Maar dat is hij al enkele jaren niet meer.

Sinds bompa in een rusthuis verblijft, heb ik hem meer en meer achteruit zien gaan.  Hij startte er in een gesloten afdeling.  Daar werd hij dagelijks in een ruimte gezet samen met andere ouderen.  Ik herinner me nog levendig hoe hij me dingen vertelde die kant noch wal raakten.  En ik er maar tegenin gaan, tevergeefs.

Na een tijdje begon het nog slechter met hem te gaan.  Hij kon niet langer in een stoel gezet worden om naar de anderen te gaan.  Hij lag voortdurend in zijn bed.  Daar werd hij op vaste tijdstippen omgedraaid, om de doorligwonden te beperken.  Intussen kwam er ook steeds meer vocht op zijn longen, wat ik heel hard kon horen aan zijn ademhaling.

Een dikke drie weken geleden, belde mijn mama me op om te zeggen dat bompa waarschijnlijk zou overlijden.  Het ging echt niet goed met hem, hij had zelf gevraagd geen behandelingen meer te starten.  Toch deed men dat.  Uiteindelijk zakte de koorts en stabiliseerde zijn toestand opnieuw.

Vorige week verhuisde bompa naar een andere afdeling.  Het is nog steeds een afgesloten gedeelte, maar de mensen die er verblijven zijn er minder erg aan toe.  Vandaag ging ik hem daar voor het eerst bezoeken.  Ik vond hem niet op zijn kamer, dus vroeg ik aan een verzorgster waar ik hem kon vinden.  Hij zat blijkbaar in de gemeenschappelijke zaal!  Eerste verrassing van de namiddag.

Ik zette me naast hem.  Veel vertelden we niet.  Ik heb dit jaar niet veel te vertellen.  Toch niets dat ik met hem wil delen.  Hij hoeft mijn verdriet niet te voelen, hij voelt zelf al genoeg pijn.  Ik vernam van de verzorgster dat er vanavond een kaas- en wijnavond zou plaatsvinden.  Tof!

Het diner startte met een glas cava voor iedereen.  Ook ik kreeg er één aangeboden.  Ik hoorde een bewoner vragen voor welke gelegenheid er een feestmenu was.  "Er zijn mensen die zeggen dat ze nog eens kaas willen eten, andere kaas dan de sneetjes tussen hun boterham.  Dus ik dacht, ik zal daar eens voor zorgen, met goede wijn erbij."

Wat een genot te zien hoe de verzorgsters houden van hun baan.  Op de andere afdeling had ik minder dat gevoel.  Daar leken de dames eerder verbitterd, geërgerd.  Vooraleer het eten werd opgediend, wilde een bewoner ("den John") graag een zelfgeschreven gedicht voorbrengen.  Het ging over "alleen zijn", het was erg mooi.  Alweer een verrassing!

Alle bewoners kregen een eigen kaasbordje.  Bompa heeft geen tanden meer, dus krijgt hij zijn eten moeilijk gegeten.  Hij wilde dat een verzorgster zijn voedsel sneed, maar ik deed het.  Hij leek me er dankbaar voor te zijn, ik heb hem lang niet meer zo weinig horen klagen.  Intussen at ik wat mee van zijn kaasbord, want de kaas bezorgde hem echt problemen, zelfs als hij in kleine stukjes gesneden was.

Een andere man aan de tafel heeft twee keer gezegd hoeveel geluk mijn bompa had met mij.  Hij vond het mooi te zien hoe ik voor hem zorgde.  Nu, zoveel inspanning vroeg dat niet.  Bompa had gewoon het geluk dat ik er was.  En de verzorgsters waarschijnlijk ook, want bompa durft een lastige 'klant' zijn!

Het was een verrassende namiddag.  Het waren leuke verrassingen.  Ik heb er van genoten.  Ik wandelde buiten met een goed gevoel.  
Ik voel de laatste week terug meer pijn.  Ups and downs, dat omschrijft het het beste.  Maar vandaag heb ik zeker een 'up-moment' ervaren!