de vakantieput

Het is vakantie.  En dan komt ook de vakantieput.  Nu nog meer dan anders.  Ik had er zo naar uitgekeken, maar nu ben ik dus in een gat gevallen.  Zoals dat elke vakantie gebeurt.  Maar nu dus nog meer.  Het enige positieve aan vakantie, is dat ik nog minder verplichtingen overhoud, waardoor ik ondermeer zolang kan slapen als ik wil.  En dat geeft me wel wat rust, zowel fysiek als mentaal.

Nee hoor, het gaat niet meer/weer zeer slecht met mij.  Ik geef het toe, het verbetert.  De pijn neemt af, de liefde neemt af, de hoop blijft bestaan.  De angst is er ook nog steeds.  Maar de tranen, die zijn een pak verminderd.  Hoewel migraine me er af en toe aan herinnert om nog eens goed te huilen.  Dat doe ik de laatste tijd misschien iets te weinig.  Ik laat het minder toe, ik forceer mezelf meer.

Gek genoeg heb ik geen zin om te dansen.  Dan scheelt er iets, echt wel.  Ik kan niet plaatsen waarom.  Maar zo voelt het.  Zondag is het salsa domingo in Café Local, en voorlopig heb ik echt geen zin om te gaan.  Geen zin in herinneringen?  Geen zin in muziek die mijn gevoelens overhoop gooit?  Het zou kunnen.

Of misschien heb ik gewoon te veel gedanst, hoewel dat me straf lijkt.  Dans is mijn zijn, dus een overload kan haast niet.  Echter, afgelopen weekend danste ik twee nachten de benen van onder mijn lijf ;-) mijn lijf vond het niet zo aangenaam, mijn geest wel!  Maar nu dus even geen zin.  In niets eigenlijk.  Gewoon leven van moment tot moment, en doen wat ik op dat moment wil.  Ook al is dat vooral liggen en slapen en alles vergeten.  Even geen plannen maken