con ron!

We zijn weeral gestart se!  Of eindelijk gestart, zo kan je het ook noemen.  Niet gemakkelijk.  Enkele uren bezig, en ik wil alweer opgeven.  Maar dat kan niet en mag niet, ik ga door.  Nadat ik hier nog wat verteld heb, toch.  Niet dat ik veel te vertellen heb.  Ik ben hier zo vaak, en zo veel maak ik nu ook niet mee.  Toch niet altijd dingen die ik hier wil vertellen.  Want hoe privé ik ook ga de laatste tijd, er zijn nog zoveel onbenoemde dingen, echt wel.

Ik heb eens een nachtje rust genomen.  Het was nodig, het deed goed.  Toch tot op een zeker punt.  Want op een bepaald moment werd ik wakker, en geraakte ik niet terug in slaap.  De reden?  Het verdriet dat ik voel na afgelopen donderdag.  Toegegeven, het was mijn eigen beslissing, en daar zou ik beter gelukkig om zijn. Maar dat ben ik (nog) niet.  Ik mis het nu al.  En het alternatief is zo anders.  Ik koos het omdat ik verder wil, ik wil iets doen.  Echter, ik sta nog niet achter mijn beslissing.  Ik heb er nog spijt van.

Daardoor lukt het werken ook niet goed.  Daardoor en doordat ik heb besloten niet meer uit te gaan dit weekend.  Ik mis het al.  Ook dat mis ik al.  Het is echt afkicken.  Mijn uitgaansleven is enorm momenteel.  En buiten de Nekka Nacht volgende vrijdag, heb ik nog geen andere vooruitzichten.  Dat maakte me wat onrustig.  Hoewel ik goed besef dat wat vaker thuis blijven ook goed zou zijn.  Voor het huishouden, het schoolwerk, Saar, de huizenjacht, de zovele andere dingen die ik al zo lang wil doen,...

De huizenjacht, daar kan ik ook al boeken over schrijven.  Hier het hoofdstukje 'wachten': altijd maar wachten op reacties, op wanneer het kan, op een verslag, een plan, op nieuwe panden,...  Pffff ! En dat terwijl de tijd dringt, dat weet ik.  Zeker om te kopen, wat ik wil.  Nu de deadline dichter komt, ben ik tot dat inzicht gekomen.  Tja, ik kan niet meer doen dan wachten.  Wachten tijdens een verlengd weekend.

En stiekem was ik van plan geen uitleg te geven bij de titel boven deze entry.  Maar omdat ik nog even niet wil verder werken, ga ik het toch doen.  Denk ik...  Want op dit moment is het inside information.  Het is iets dat enkel de mensen die me tegen komen in Cuba Bella, kennen.  Het is een antwoord op de vraag uit een liedje van Daddy Yankee.  Het lied 'La Despedida'.  

Misschien wel eens leuk om hier een wedstrijdje van te maken.  Oh ja, een leuke!  De eerste die weet over welke vraag het gaat, mag dat hieronder posten in een reactie.  Graag in de twee talen, zodat ik weet dat je het ook begrepen hebt.  Te winnen: een leuke babbel met een glaasje van mijn favoriete rum.
Ik weet dat de kans klein is dat hier een toeloop van reacties op komt, maar toch.  Dat leek me nu eens plezant se :-)