Arañas!

Ik ging vanavond naar de cinema met Ilse.  Leuk dat ze me uit mijn ongezonde situatie haalde.  We kozen zeer bewust een film waarin geen romantiek noch drama voor kwam.  Het werd The Monuments Men, en ik kan hem zeker aanraden!  Een leuke film, niet te veel actie, af en toe een lachmoment.  En een stukje Europese geschiedenis die wat minder bekend is, doordat het overschaduwd wordt door de mensenlevens die verloren gingen tijdens WO II.

Anyway, thuis gekomen had ik geen zin in mijn bed.  Positief op zich, aangezien ik 's morgens vaak wel nog veel zin heb in mijn bed.  En dan heb ik vaak al bijna klokje rond erin gelegen.  De enige reden dat ik er dan uitkom, is omdat Saar daar blijft achter vragen.  Maar daarom zit ik dus nog aan mijn computer.  Ik had nog geen zin in bed.

Ik wilde graag eens telefoneren met mijn familie, aangezien ik dat dit jaar eigenlijk nog niet gedaan had.  Ja, ik verwaarloos het contact, net zoals zovele dingen die ik verwaarloos dit jaar.  Echter, ze mailen me wel regelmatig.  Helaas kom ik niet veel verder dan redelijk kort te antwoorden.  In het Spaans is het nog moeilijker om mijn gevoelens onder woorden te brengen.

Maar goed, ik heb dus daarnet eindelijk eens getelefoneerd.  Ik heb niet gelogen.  Ik gebruikte de term 'paso a paso', die ik de laatste tijd nogal veel gebruik.  'Ups and downs' vernoemde ik ook, maar daarvoor is hun Engels niet goed genoeg vrees ik.  Ik ben niet in detail getreden.  Dat hoeft niet.  Ik begrijp dat zij, net als zovele anderen, het moeilijk kunnen begrijpen.  Dat verwijt ik hen niet.  Echter, ze hebben geen boodschap aan mijn verdriet om Irresistible Amante Nunca más.  (Wel, daar had ik nu eens zin in.  Ik schreef het een tijdje geleden in mijn boekje.)  Jij ook niet, dat weet ik.  Maar niemand verplicht je om dit te komen lezen.

Tijdens mijn gesprek spotte ik onder de bureautafel een spin!  Jawel, een spin, dat lees je goed!  En ik heb nog steeds een fobie voor spinnen.  Ook dat wordt een uitdaging in mijn vrijgezellenbestaan.  "Hay una araña aquí, voy a buscar a Saar."  Maar Saar zag de spin niet, zoals dat wel vaker gebeurt.  En een seconde later was ze verdwenen.  Paniek!  Voortdurend naar dat plaatsje kijkend...

Het telefoongesprek eindigde, ik ging een sigaretje roken.  Toen ik terugkwam, wilde ik nog wat verder aan de computer zitten.  Plots zag ik naast mij op de muur...je voelt hem al komen....een spin!  Dezelfde?  Laat ik geloven van wel.  Hoewel deze er nog groter uit zag.  Opnieuw haalde ik Saar erbij.  Na enkele minuten had ze het door.  En jawel, ze deed wat ze hoorde te doen: de spin vangen en opeten!  Flinke Saar!  Voor één keer heeft ze het gesnapt, yes :-)

Nu kan ik dus verder hier.  Verder met het boeken van tickets voor Nekka Nacht.  En verder met het plannen van mijn trip naar Antwerpen morgen.  Enerzijds op huizenjacht, anderzijds naar een privéfeestje waarop ik uitgenodigd ben.  En zorgen dat ik op tijd terug naar huis kom morgenavond.  Weer zo'n uitdaging.  Tja, we zien wel wat de avond brengt, zoals we dat tegenwoordig altijd doen.  Maar nu bracht ie dus spinnen, maar ook een leuke babbel met mijn Hondurese familie.  En zo dadelijk nog wat muziek of zo.  

Over muziek gesproken.  Als jij, mijn lezer, al eens een muziekje beluisterde dat je hier op de blog tegen kwam, mag je mij dat altijd laten weten op de één of andere manier.  Ik vraag me dat wel af.  Wordt de playlist bekeken?  Doen mijn lezers de moeite om de titels te kopiëren in Youtube?  Of zorg ik toch beter voor een link?  Of gewoon de hele boel overboord gooien?  Neen!  Want het is mijn blog, mijn wereld.  En daar hoort nu eenmaal muziek bij!