nostalgia

Nostalgia
recuerdos dulces y dolorosos
Una Flor de Caña prometida
una poema escrita
aquí en el mismo lugar
todo fue en vano
solo nostalgia se queda

Eén van de vele tekstjes in mijn boekje dat ik altijd bij me heb.  Ik schrijf vaak zo van die hersenspinsels neer.  Gisteren ging ik voor het eerst terug naar die plaats.  Ik ging er uitwaaien, hield de tranen voor mezelf.  Wandelde, schreef, luisterde naar muziek.  Nadien een fantastische nacht beleefd in Cuba Bella.  Beste avond die ik er al had.  Naar het einde toe (het einde van de feestnacht, we waren bij de laatsten) beslist dat het tijd was om naar huis te gaan.  Want het onophoudelijke huilen was begonnen.  Daar had ik geen zin in, na zo'n leuke avond.  Dus gingen we naar huis.

Nu opgemaakt klaar om nog een avondje te gaan dansen.  Ook morgen zal ik van de partij zijn.  En zondag, wie weet...?  De zin om te dansen is gelukkig terug.  Het is even weer al dat ik nodig heb.  Dat klopt niet, hoor, dat weet ik maar al te goed.  Ik heb zoveel meer nodig.

Deze week was structuurloos, zoals ik eerder al kwam schrijven.  Het is net wat ik nodig heb (zie je wel, nog dingen ;-) ).  De horloge ligt opgeborgen in een kast, ik leef al een hele week puur op gevoel.  Eten wanneer ik er zin in heb, koken wanneer ik er zin voor heb, in de sofa liggen als dat is wat ik wil doen,...  Ik rook wel ontzettend veel momenteel.  Maar kom, ook dat zal ik nodig hebben.

Ondertussen komt maandag steeds dichterbij, en kijk ik daar enorm tegen op.  Ik heb geen zin om hem te zien.  Helemaal niet.  Of toch wel, maar ook niet.  Ik zie hem nog elke dag.  Ik haal hem (onder andere) nog elke dag door de zoekmachine.  Maar ik ben eindelijk boos aan het worden.  Echter, ik heb geen idee hoe ik dat kan kanaliseren.  En dat maakt me bang voor maandag.  Ik heb geen zin om een masker op te zetten, om vriendelijk te zijn, om te lachen.  Ach, ik zie maandag wel hoe het loopt.  Of ik blijf thuis, ik laat mijn ogen het werk doen. (ik zie wel dus, voor diegenen die mijn taalgebruik de laatste tijd wat te moeilijk vinden)

Naar donderdag kijk ik dan weer wel uit.  Bizar genoeg, want het komt op hetzelfde neer.  Maar eigenlijk ook helemaal niet.  Er zal veel volk zijn.  Ik kan me dan meer concentreren op het dansen.  Alhoewel, nu ik er zo over nadenk...eigenlijk wil ik nog wel eens met hem dansen.  Donderdag zou dat kunnen.  Maar als ik dat zo bedenk, denk ik al meteen "zot!".  Ach ja, tja...

Donderdag is nog ver weg.  Daartegen is het nodig dat ik al wat voor school gewerkt ga hebben.  Deze week heb ik dat bewust gebannen.  Echter, ik wil nog even verder leven in mijn gevoel.  Stel dat dat gevoel me toefluistert om niet te werken, dan...  Stel, dan, wat als, ...  Klinkt al even slecht als "alles komt goed" en "geweldig".  Gelukkig heb ik gisteren en vandaag opgetrokken met een leuke meid (morgen zien we elkaar weer) die me wat nieuwe woordenschat aan het bijbrengen is.  Foute boel bijvoorbeeld, hehe.  Foute boel, mooi om mee te eindigen.  (niet dat het hier toepasselijk is, maar gewoon omdat ik er zin in heb) Want stilaan tikt de klok voort en roept de dansvloer mij!