Verslag Bali (derde deel)

Donderdag 5 april

Vandaag staan we voor het eerst deze vakantie vroeg op, om 6:00. Twee uur later worden we opgepikt voor een volledige excursiedag! De rit gaat naar Noord Bali. Na ongeveer anderhalf uur rijden in een bus met 10 personen, houden we een korte fotostop. Het zicht is magnifiek, zoals verwacht. We zien rijstvelden en op de achtergrond het vulkaangebergte.

Hierna rijden we naar Pura Ulun Danu, een tempel aan het Bratanmeer. Na nog geen 10 minuten in de bus, passeren we een groep mensen die onderweg zijn naar een tempel voor één of andere ceremonie. De gids vraagt of we graag even uitstappen om een foto te maken. Natuurlijk willen we dat! Uit de bus…foto nemen…in de bus.

Een klein uurtje later komen we aan bij de tempel aan het meer. Ook hier weer veel volk voor een ceremonie. Aan de ingang van de tempel staat een bord waarop enkele regels staan met betrekking tot het betreden van het heiligdom. De meest frappante is dat vrouwen die ongesteld zijn, niet binnen mogen. Niet dat het gecontroleerd wordt, men vertrouwt op de eerlijkheid van de vrouw.

Bij deze tempel weer hetzelfde verhaal: niet spectaculair maar een prachtige ligging. Een bepaald deel van de tempel mogen we niet betreden, dat is enkel bestemd voor gelovigen. In de tuin staat een klein gebouw, bedoeld voor de boeddhisten die in de buurt wonen. Even verderop is ook een moskee, voor de moslims. Dit symboliseert voor ons de openheid en vredelievendheid van de Balinezen: de drie godsdiensten kunnen bestaan naast elkaar, zonder problemen.

De volgende halte wordt de Gitgit waterval, maar eerst stoppen we bij een apenbosje. Net voor we daar arriveren, staan de apen ons op te wachten langs de weg. Ze weten dat er toeristen aankomen, die voor hen misschien een stuk fruit kopen. Deze apen zijn niet agressief, want ze krijgen te eten.

Drie kwartier later bevinden we ons in hogere sferen, in de bergen. Ondertussen is er een tropische regenbui gestart. Even twijfel bij de anderen in de bus: zouden we wel 350 trappen afdalen (en nadien uiteraard terug naar boven), om de 40 meter hoge waterval te zien? Natuurlijk gaan we kijken! Een beetje regen…komaan zeg! We huren ons toch gewoon een paraplu?!?! Ik vraag de gids of het mogelijk is dat degenen die niet nat willen worden, in de bus blijven. Dit voorstel wordt goedgekeurd, en met 5 moedige toeristen vertrekken we voor de wandeling.

Onderweg weer prachtige uitzichten, maar het is té nat om daarbij stil te staan. De afdaling neemt een kwartier in beslag, ondertussen staan er al plasjes water in onze schoenen. Snel een foto nemen, kort filmpje maken, en terug vertrekken! Ik koop me op de terugweg nog een rok, die achteraf behoorlijk vuil blijkt te zijn (tja, het moest snel gaan…). Gelukkig hebben we een handdoek meegebracht, waarmee we ons ietwat droog kunnen maken. Hij biedt ook bescherming tegen de koude airco.

Alweer dienen we een uur in de bus te zitten, alvorens we aankomen in Lovina, waar we lunchen. Het eten is in buffetvorm, mooi verzorgd en lekker (ja, we vallen in herhaling). Het strand bij Lovina is voor ons een teleurstelling. Het werd in sommige boeken voorgesteld als een mooi zwart lavastrand. Ik vind het echter een ongezellig strand, met op de grond iets dat niet op lava lijkt. Ik denk dat het gewoon donkergrijs zand is (ook omdat ik, nu we terug zijn, nog andere informatie vind over dit strand).

Meer dan anderhalf uur later, houden we de laatste stop voor vandaag. Bedoeling is weer mooie foto’s te kunnen maken, en iets te drinken. Het busje stopt, we stappen uit, ik volg onze gids (als eerste). Hij gaat naar een cafeetje, neemt een leeg flesje cola en slaat de hoek om. Nietsvermoedend loop ik hem achterna. En daar hangen ze dan: drie reuzenvleermuizen! Een gezinnetje is het: mama, papa en zoontje van 5 maanden. De beesten hebben een lijf van ongeveer 35 cm. Knappe foto’s leveren ze alleszins op, deze griezelige huisdieren.

Na een kwartier in de bus, terug richting het hotel, roept één van onze medereizigers of we even kunnen stoppen. Hij heeft een grote spin gezien. Iedereen de bus uit, op zoek naar het beest! Het duurt even, maar dan toch een kreet: de tijgerspin is gevonden! Groot, ja, maar we hebben er al grotere gezien. We trachten ze op foto te krijgen, geen gemakkelijke opdracht met al dat prachtige groen… Thuis zal blijken dat de structuur van haar poten behoorlijk eng is (gele bolletjes op de poten, net of ze heeft kootjes).

Terug in het hotel, een zalig gevoel: lucht aan onze voeten, die nog steeds in de natte schoenen zaten. Ook de douche doet goed, ondanks de nog altijd verbrande huid. Voor het avondeten gaan we niet te ver ‘van huis’. We kiezen opnieuw voor het Italiaans restaurant van het hotel. Ik eet spaghetti pesto, Vincent pizza.